તિમિરમાં હું ન ભાળું

તિમિરમાં હું ન ભાળું કો તેજ સલાકા

ન આગિયા દિશે ચોમેર ફરતાં

જઈ રહ્યો છું નિશબ્દ એવીઅંધ થતી દિશામાં

વરુ શી ઉદાસી ગ્રસી રહી છે સાંજની

અંતિમ ક્ષણોય હવે ઘટી રહી છે

થાકી ગયા છે ચરણો ને ગળી રહ્યા છે ગાત્રો

તારા ગયા પછી હજી આ પગલાં તો રહી ગયા છે

ને એના હિમખંડથી રોજ રજ રજ ખરી રહ્યો છું

આ કજળેલા અંગારા પરની રાખને

હવે કોઈ સંકોરતું નથી.

અહિં સુધી આવી ને ઊભા પછી;

હવે બાકી શું રહી ગયું છે?

કાળ કમાડની પેલે પાર ડણકી રહ્યો છે

તારા ગયા પછી

એક ક્ષણ પણ જીવ્યો નથી હું

તો પછી આ પડી ગયેલા પલાશી પાન ને-

મૃત્યુથી શું?

( કેતન બારિયા )

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *