બગાસું

આ બગાસું

જાણે કે મારું એક માત્ર સાથી

કોઈ દિવસ એને સાદ કરી બોલાવવું પડે છે ખરું

અને આ શહેરમાં

કોઈને પણ બોલાવીએ તો પણ

કોઈ કોઈના અવાજ સાંભળે છે ખરું?

ને વગર બોલાવે આવે પણ કોણ?

પણ એને બોલાવવું પડતું નથી

એ તો આવે છે

બોલાવો કે ન બોલાવો તો પણ

બારીની ધૂળની જેમ.

સવારના પહોરથી

એ જાણે કે

મારા અસ્તિત્વની આસપાસ

જોતરાઈ જાય છે

ઘાણીના બળદની જેમ.

ને પછી તો

ટિકિટની ક્યુમાં

ટ્રેન બસની મુસાફરીમાં

પૈંડાની સાથે સાથે

એ ઘુમરતું હોય છે-

મારું એક માત્ર સંગાથી.

લંચ અવરમાં

હું કોફી અને સેન્ડવીચની સાથે હોઉં ત્યારે પણ

એ મને ગમે ત્યાંથી શોધી કાઢે છે

સાંજને સમયે

થાકેલી પાકેલી ઘેર આવું છું ત્યારે

મારા પલંગ પર

જાણે પોતાનો હકદાવો હોય તેમ

આળોટતું હોય છે.

શહેરની નિરાધાર આ વસ્તી વચ્ચે

કોઈ કોઈને સાંભળતું નથી

ત્યારે

બોલાવો કે ન બોલાવો

પણ

મારી જોડે

જાણે કે મારી કોઈ નિકટની વ્યક્તિ હોય એમ

જો કોઈ રહેતું હોય

તો

આ એક માત્ર બગાસું.

તમે સહેજ

તપાસ તો કરી જોજો

તમારી સાથે પણ

તમારા સાથી તરીકે

એના સિવાય કોણ છે?

( પન્ના નાયક )

8 thoughts on “બગાસું

  1. ખૂબ તીવ્ર કાવ્ય – શીઘ્ર પ્રત્યાયન થયું અને મેં મારા સાથીને પામી લીધું.

  2. ભાઈ મારી સાથે તો ખરેખર અત્યારે બગાસું જ મારું સાથી છે…પરીક્ષાની તૈયારી કરું છું ને…એટલે… 🙂

    સરસ કવિતા…અને એ પણ પાછી બગાસા ઉપર…!
    પણ સાચું કહું છું…એ કવિતા વાંચતી વખતે મને એક પણ બગાસું નથી આવ્યું હોં !!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.