http://heenaparekh.com/2009/05/18/%e0%aa%ac%e0%aa%97%e0%aa%be%e0%aa%b8%e0%ab%81%e0%aa%82/
આ બગાસું
જાણે કે મારું એક માત્ર સાથી
કોઈ દિવસ એને સાદ કરી બોલાવવું પડે છે ખરું
અને આ શહેરમાં
કોઈને પણ બોલાવીએ તો પણ
કોઈ કોઈના અવાજ સાંભળે છે ખરું?
ને વગર બોલાવે આવે પણ કોણ?
પણ એને બોલાવવું પડતું નથી
એ તો આવે છે
બોલાવો કે ન બોલાવો તો પણ
બારીની ધૂળની જેમ.
સવારના પહોરથી
એ જાણે કે
મારા અસ્તિત્વની આસપાસ
જોતરાઈ જાય છે
ઘાણીના બળદની જેમ.
ને પછી તો
ટિકિટની ક્યુમાં
ટ્રેન બસની મુસાફરીમાં
પૈંડાની સાથે સાથે
એ ઘુમરતું હોય છે-
મારું એક માત્ર સંગાથી.
લંચ અવરમાં
હું કોફી અને સેન્ડવીચની સાથે હોઉં ત્યારે પણ
એ મને ગમે ત્યાંથી શોધી કાઢે છે
સાંજને સમયે
થાકેલી પાકેલી ઘેર આવું છું ત્યારે
મારા પલંગ પર
જાણે પોતાનો હકદાવો હોય તેમ
આળોટતું હોય છે.
શહેરની નિરાધાર આ વસ્તી વચ્ચે
કોઈ કોઈને સાંભળતું નથી
ત્યારે
બોલાવો કે ન બોલાવો
પણ
મારી જોડે
જાણે કે મારી કોઈ નિકટની વ્યક્તિ હોય એમ
જો કોઈ રહેતું હોય
તો
આ એક માત્ર બગાસું.
તમે સહેજ
તપાસ તો કરી જોજો
તમારી સાથે પણ
તમારા સાથી તરીકે
એના સિવાય કોણ છે?
( પન્ના નાયક )



8 Comments
સરસ રચના.
ખૂબ તીવ્ર કાવ્ય – શીઘ્ર પ્રત્યાયન થયું અને મેં મારા સાથીને પામી લીધું.
કોઈ નથી!!!
નગરજીવનનું કડવું સત્ય!.
you are righght no one can with us accept it!!!!!!
ભાઈ મારી સાથે તો ખરેખર અત્યારે બગાસું જ મારું સાથી છે…પરીક્ષાની તૈયારી કરું છું ને…એટલે…
સરસ કવિતા…અને એ પણ પાછી બગાસા ઉપર…!
પણ સાચું કહું છું…એ કવિતા વાંચતી વખતે મને એક પણ બગાસું નથી આવ્યું હોં !!!
nice one ! keep writing.
KHUBAJ SUNDER RACHNA , KEEP GOING . DHANYVAD .
MANAV.
bahu sunder