કેમ કરી સહેવાય ? – વિસ્મય લુહાર

કોરેકોરી આંખોમાંથી ભર ઉનાળે આખેઆખું ચોમાસું ઠલવાય !

રે સાજણ કેમ કરી રહેવાય?

કે સાજણ કેમ કરી સહેવાય !?

.

લયલીલા ટહુકાના ટોળાં ઊડતા આવી કમખે મારે ચાંચો ઘસતા જાય,

કે સાજણ કેમ કરી સહેવાય !?

રે સાજણ કેમ કરી રહેવાય?

 .

રણની છાતી જેવી સૂની સેજલડીમાં સળગી ઊઠે ભીની ભીની આગ,

તારા પગરવનો પરપોટો ક્યાંય નહિ ને દિવસ આખો નેવે બોલે કાગ !

લોહીને કરડે છે કાળો ખાલીપો ને ઝેર ગળચટ્ટું રૂંવે રૂંવે એવું તો રેલાય !

કે સાજણ કેમ કરી સહેવાય !?

રે સાજણ કેમ કરી રહેવાય?

 .

આંગણ ઊગી કરેણ હવે તો સાવ સૂકાઈ થઈ ગઈ છે કાળો કાળો સોટો,

ઝળહળ ઝળહળ સપનાં મારાં ઘેઘૂર અંધારું પી પીને વળી ગયા છે ગોટો !

ભીતર તડકા, આંખે વાદળ પંડ્ય ઉપર શિયાળુ પવનો પ્હાણા થૈ ઝીંકાય,

કે સાજણ કેમ કરી સહેવાય !?

રે સાજણ કેમ કરી રહેવાય?

 .

( વિસ્મય લુહાર )

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.