તું મને યાદ કરીશ…!-વીરુ પુરોહિત

કોઈ ખાલીપણું ફુગ્ગાનું ભરી શ્વાસોમાં,

નગરની વચ્ચે ઝૂરે યક્ષના લિબાસોમાં,

જોઈ શાપિત અમર-આત્મા ભટકતો, તું-

હે નગર ! જે ક્ષણે સરકી જશે નિ:શ્વાસોમાં…

તું મને યાદ કરીશ…!

 

જે દિવસ વૃક્ષનાં ડોલન બની જશે જ છંદ,

અને પર્ણોય ઓળખાતાં હશે જ્યારે પ્રબંધ,

નગરમાં ઘૂમતો, સુગંધ વડે તરબતર પવન-

જે ઘડી કાવ્યપઠન કરતો હશે મંદ મંદ…

તું મને યાદ કરીશ…!

 

અનેક હોડીઓ કાગળની હારબંધ તરશે,

બધીમાં વાંકાં-ચૂકાં નામ મારાં વંચાશે !

નગરના સર્વ ઝરૂખાઓ ઉપર બેસીને-

પીળી-સોનેરી દેવચકલીઓ જ્યારે ન્હાશે…

તું મને યાદ કરીશ…!

 

નગરના લોક ગીતાપાઠ કરવું ભૂલીને,

સવાર-સાંજ મારાં ગીત ગાશે ખૂલીને !

મૂકીને ષોડશીઓ થાળમાં ગઝલો મારી-

ઉમરખય્યામને પૂજતી હશે જ્યાં ઝૂલીને…

તું મને યાદ કરીશ…!

 

મેં ફજરફાળકો શબ્દોનો ચગાવ્યો છે સખત,

હું નહીં હોઉં, પણ પાલખ તો ફંગોળાશે સતત !

વિદાયવેળા નહીં બોલું હું, કંઠે છે ડૂમો-

કણેકણ ઊગશે ઋણરૂપે કવિતા, કે તરત…

તું મને યાદ કરીશ…!

તું મને યાદ કરીશ…!

 

( વીરુ પુરોહિત )

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.