Archives

વિશ્વાસ લઈ-શૈલેન રાવલ

સૂર્યના સંગાથનો વિશ્વાસ લઈ,

પાંગર્યો છું ડાળનો વિશ્વાસ લઈ.

 

ઊભવાનું હોય તો ઊભા રહો,

આયનાના સાચનો વિશ્વાસ લઈ.

 

કેટલા દરિયા વટાવી જાય છે,

એક પીછું પાંખનો વિશ્વાસ લઈ.

 

દોડજે તું શસ્ત્ર લઈ ફરિયાદનું,

હું ફરું સંવાદનો વિશ્વાસ લઈ.

 

જીવવું તો એ જ સાચું જીવવું,

આપણા અજવાસનો વિશ્વાસ લઈ.

 

અસ્તનો મતલબ નવેસર ઊગવું,

આવનારી કાલનો વિશ્વાસ લઈ.

 

( શૈલેન રાવલ )

લાગણીઓ વેચવા-સાહિલ

જીવવા જેવું નથી જે ગામમાં,

ત્યાં વીતાવ્યું આયખું આરામમાં.

 

લાગણીઓ વેચવા આવ્યો હતો,

હું જ વેચાઈ ગયો લિલામમાં.

 

એ જ ક્ષણથી નીંદથી કિટ્ટા થયો,

જે ક્ષણે સપનાં મળ્યાં ઈનામમાં.

 

એ ય એળે આયખાંં જેમ જ જશે,

આ સુરા રેડો ગળેલા જામમાં.

 

ઘરેથી ચિક્કાર પીને નીકળ્યો,

ભાનમાં આવ્યો નશાના ધામમાં.

 

હોઉં છું જ્યારે તમારા આંગણે,

હોઉં છું જાણે હું તીરથધામમાં.

 

હું મને ‘સાહિલ’ મળું તો શી રીતે,

હું જીવું છું સાવ ખોટા ઠામમાં.

 

( સાહિલ )

પહેલા જેવો-હનીફ સાહિલ

પહેલા જેવો હવે લગાવ નથી

પ્રેમમાં કેમ રખરખાવ નથી

 

સૂની ગલીઓ છે ઝરૂખા સૂના

આશિકોની ય આવજાવ નથી

 

પ્રેમનો પૂર ઓસરી ચાલ્યો

લાગણીનો હવે બહાવ નથી

 

એક જેવા છે રાત ને દિવસ

આ પ્રતોક્ષામાં ભેદભાવ નથી

 

હું ય મહેફિલ સજાવી બેઠો છું

કોઈનો ભાવ કે અભાવ નથી

 

હું કોઈ અન્યનો થઈ જાઉં

જાણી લે મારો એ સ્વભાવ નથી

 

જિંદગીના પડાવ છે સાહિલ

એષણાનો કોઈ પડાવ નથી

 

( હનીફ સાહિલ )

તું જો છે તો-હનીફ સાહિલ

તું જો છે તો ખાસ છે દિવસ,

કેફ, મસ્તી, વિલાસ છે દિવસ.

 

તારી આંખોમાં ઊઘડતાં પુષ્પો,

મારા શ્વાસો સુવાસ છે દિવસ.

 

વેલ જાણે ચડે દીવાલો પર,

આ પ્રસરતો ઉજાસ છે દિવસ.

 

તારા ચહેરાથી ચાંદની વરસે,

કેશ કાળા અમાસ છે દિવસ.

 

તું જો છે તો રંગરાસ બધે,

તું ન હો તો ઉદાસ છે દિવસ.

 

હોઠ પર તારા સ્પર્શની લિજ્જત,

તોય અણબૂઝ આ પ્યાસ છે દિવસ.

 

એક તારાથી આ ગઝલ છે હનીફ,

તું જો છે તો આ પ્રાસ છે દિવસ.

 

( હનીફ સાહિલ )

 

 

થૈ ગયો-લલિત ત્રિવેદી

મૂર્તિ ઘડતાં ઘડતાં છેવટ મિટ્ટી જેવો થૈ ગયો,

આદિ માનવની ગુફાની લિપિ જેવો થૈ ગયો !

 

માળી પરફ્યુમથી છલકતી શીશી જેવો થૈ ગયો,

ને બગીચો રોડ પરની બીડી જેવો થૈ ગયો !

 

અવતરી કાગળ ઉપર આષાઢની રમણીયતા,

જીવ કાલિદાસની લેખિની જેવો થૈ ગયો !

 

દરિયાથી ઝરણા તરફ…પર્વત લગી…આરોહણે…

શાહીનો ખડિયો શિશુની લીટી જેવો થૈ ગયો !

 

એક દિ’ સાચી ગઝલ લખવાની પ્રક્રિયામાં હું,

ઈવ ને આદમની રસબસ કીકી જેવો થૈ ગયો !

 

કોઈ ટહુકો માળાનું અજવાળું લૈ આવ્યો નહીં,

સૂર્ય પણ તારીખિયાની તિથિ જેવો થૈ ગયો !

 

આશ્રમે ગ્યો’તો…ને અડક્યો દોરો ખાદીનો જરા,

એક ક્ષણ હું રેંટિયાની ગતિ જેવો થૈ ગયો !

 

( લલિત ત્રિવેદી )

કૂંણા ઢાળમાં-સ્નેહલ જોષી

ગાલના ખાડાના કૂંણા ઢાળમાં,

હું પરોવાયો છું તારા વાળમાં !

 

મેં સરોવરને નથી જોયું કદિ’

જીવ અટવાયો છે એની પાળમાં.

 

કેમ હાંફે છે કબૂતર શ્વાસનાં ?

એ હજી આવ્યા છે ક્યાં પરસાળમાં ?!

 

અશ્રુઓની ધારથી ન્હાયો છું હું,

તું નવો કૂવો કપાળે ગાળ મા.

 

મોર જે છાતીમાં છુંદાવ્યો હતો,

એ હવે ઊડી ગયો ભૂતકાળમાં !

 

( સ્નેહલ જોષી )

સ્વપ્ન, ઈચ્છાઓ-દિનેશ ડોંગરે “નાદાન”

સ્વપ્ન, ઈચ્છાઓ, અપેક્ષા, ધારણામાં,

આપણું હોવાપણું બસ આપણામાં.

 

આંખમાં આંજી પ્રતીક્ષા હું ઊભો છું,

સાંજ ઢળતી જાય છે એકલપણામાં.

 

આ હયાતીની હકીકત એટલી છે,

ઝાંખરાનું રાખ થવું તાપણામાં.

 

જન્મ-મૃત્યુ બેઉને ક્યાં આવરણ છે ?

જીવતર તો પણ વીતે છે ખાંપણામાં.

 

માત-પિતાને મૂકી ઘરડાઘરોમાં,

દીકરા જીવે પછી ખાલીપણામાં.

 

આપને સમજાવવું અઘરું નથી કૈં,

આપ સમજી જાવ છો થોડાઘણામાં.

 

એક દ્વિધા ચાલે છે નિરંતર,

એટલે “નાદાન” ઊભા બારણામાં.

 

( દિનેશ ડોંગરે “નાદાન” )

હોય છે હા હોય છે !-દિવ્યા સોની “દિવ્યતા“

હોય છે હા હોય છે !
આવા પણ માણસો હોય છે
તમે બે- બે ની ચાર કરો
એ ત્રીજા પર મરતા હોય છે !
હોય છે હા હોય છે
આવા પણ ફાનસો હોય છે
આ દુનિયાને ઝગમગ  કરવા
ખુદ અંદરથી બળતા હોય છે.
હોય છે હા, હોય છે
આવા પણ ચાહકો હોય છે
ચુપચાપ રહે ભલે જગ સામે
એ સ્વપ્નોમાં મળતા હોય છે !
હોય છે હા હોય છે
આવા પણ બાળકો હોય છે
એમની કાલી ઘેલી સાચી વાતોથી
એ આખા ઘરને ઘડતા હોય છે.
હોય છે હા હોય છે
આવા પણ તારકો હોય  છે
જીવનની પ્રશ્ન સુનામીના
એ જવાબો વળતા હોય છે !
( દિવ્યા સોની “દિવ્યતા“ )

મારા સાયબા-પ્રીતમ લખલાણી

ભીતરની બારી તું ખોલ મારા સાયબા,
મનની તે વાત આજ બોલ મારા સાયબા.

ઝીણું ઝરમરતું આજ વરસે છે આભ,
તું અમથી તે છત્રી ના ખોલ મારા સાયબા.

ગમતાનો ઊડે અહીં ચોમેર ગુલાલ,
સંગ ઉમંગનો તું વગાડ ઢોલ મારા સાયબા.

ખુદને ખુદાથી થશે મબલખ કઈ વાતો,
એકાંતિ હિલ્લોળે ડોલ મારા સાયબા.

લીલી ડાળે ગૂંજે ભીનો ટહુકો પ્રીતમ,
ફૂલ પંખીનો કર ના તું તોલ મારા સાયબા.

( પ્રીતમ લખલાણી )

પતંગિયાં-પ્રદીપ સંઘવી

(૧)
વહેલી સવારે
સ્ક્વોશ રમવા ગયો.
હજુ સાથી આવ્યા નથી.
લાઈટ કરી.
ખંડની દીવાલ પર ઊંઘે છે
ત્રણ પતંગિયાં.

પાછલું ચોમાસું-
વનમાં ફાટી હાલ્યાં છે
ઘાસ-છોડ.
ફૂલો લહેરાય છે,
સુગંધ ઊઠે છે,
કેડી ડૂબે છે,
પતંગિયાં ઊડે છે.

હળવેકથી પકડી
બગીચામાં છોડી દઉં છું.
આંગળીઓ પર રહી જાય છે
રંગીન રજ-
પતંગિયાંની.
ફૂલોની,
પવનની,
વર્ષાની,
વસંતની.

(૨)
વનની કેડી ઢંકાઈ ગઈ
ઘાસથી.
પગ મૂક્યો ઘાસમાં
ફરરરર ઊડ્યાં પતંગિયાં,
ઝીણાં, નખ જેવડાં.
પળમાં બેસી ગયાં,
અલોપ !
પગ ઉપાડું તો
ઊડી જાય.
ન ઊપાડું તો ખોવાઈ જાય.

ઊભો છું એમનેમ.

(૩)
વનફૂલોનાં ટોળાં ઉપર
પતંગિયાંની જોડ.
ઊડે,
આવે
ઓરાં-આઘાં,
તરે-ઊતરે,
ફરી ઊડતાં.
ત્વરિત નૃત્યની
રેખા ઝબકે
સ્તબ્ધ હવામાં.

ફૂલડાં માને :
મારો આશક.
ઘેલાં ફૂલ
ને
કવિતાનો કરનાર.

( પ્રદીપ સંઘવી )