Archives

ધન્યવાદ, અભિનંદન અને આભાર

.

શ્રેષ્ઠ ગુજરાતી બ્લોગ સ્પર્ધા-૨૦૧૧માં મારા બ્લોગને પણ શ્રેષ્ઠ ૧૦ બ્લોગમાં સ્થાન મળ્યું તે જાણીને આનંદની લાગણી અનુભવું છું.

 .

સૌ પ્રથમ તો આવી સ્પર્ધા યોજવા બદલ હું ગુજરાતી નેટ જગતના સંચાલકો વિજયભાઈ શાહ, કાંતિભાઈ કરશાળા, જિજ્ઞેશભાઈ અધ્યારુ અને ટીમને ધન્યવાદ આપું છું. તથા અન્ય વિજેતાઓને અભિનંદન આપું છું.

 .

હું આભાર માનું છું…

  • નિર્ણાયકોનો, જેમણે પોતાનો કિંમતી સમય ફાળવીને યોગ્ય મૂલ્યાંકન કર્યું
  • એ સર્જકોનો, જેમની રચના હું મારી સાઈટ પર મૂકું છું.
  • વાચકોનો..જેમણે સમય કાઢીને મારી સાઈટને માણી અને પ્રતિભાવ આપ્યા.
  • મારી સાઈટને વોટ આપનાર મિત્રોનો.
  • વિનયભાઈ ખત્રીનો જેમણે મને સાઈટ બનાવી આપી અને સતત બ્લોગ કે સાઈટ વિશે માર્ગદર્શન પૂરું પાડતા રહ્યા છે.
  • જિજ્ઞેશભાઈ અધ્યારુનો..જેમણે “અક્ષરનાદ”ને મારી સમક્ષ એક આદર્શરૂપ મૂકીને પ્રેરણા આપી છે.
  • મારા પરિવારજનોનો…જેમણે મને મારી આ ગમતી પ્રવૃત્તિ કરવા સ્વતંત્રતા આપી.
  • કાજલ શાહનો..
  • અન્ય તમામ નેટજગતના મિત્રોનો, મારા અંગત મિત્રોનો

 .

બ્લોગની શરૂઆત કરી ત્યારથી એ નક્કી રાખ્યું છે કે બ્લોગ પર એવી રચના મૂકવી જે આ અગાઉ નેટ પર ક્યાંય ન મૂકાઈ હોય. અને જાતે વાંચીને, જાતે શોધીને જ મૂકવી. કોપી-પેસ્ટ ક્યારેય ના કરવું. શક્ય હોય ત્યાં સુધી જોડણી ભૂલ ન કરવી. આ જ નિયમોને અત્યાર સુધી જાળવી રાખવાની કોશિશ કરી છે. આવનારા વર્ષોમાં પણ આજ રીતે ઉત્તમ રચનાઓ વાચકો સમક્ષ મૂકવાની ઈચ્છા ધરાવું છું. શ્રી હરિ સમક્ષ પ્રાથના કરું છું કે આ માટે મને શક્તિ અને સમય પ્રાપ્ત થાય.

 .

હિના પારેખ “મનમૌજી”

.

 

હું આવું છું… – હિના પારેખ “મનમૌજી”

વાતાવરણમાં વરસાદી સાંજ ઘેરાતી ને શશિનને એક પ્રકારનો અજંપો ઘેરી વળતો. વરસાદી મોસમ એને નહોતી ગમતી એવી વાત નહોતી. પણ આકાશમાં કાળા વાદળોનું સામ્રાજ્ય છવાયેલું હોય, વીજળી વારંવાર ઝબકારા મારતી હોય અને વરસાદ ધોધમાર વરસતો હોય એવી દરેક સાંજ શશિનના હૃદયની એક એવી યાદને તાજી કરતી…જે યાદ એણે ક્યારેય મિટાવવાનો પ્રયત્ન નહોતો કર્યો.

 .

રિમઝિમ વરસાદના અમીછાંટણા રસ્તાઓને ભીંજવી રહ્યા હતા ત્યારે શશિન અને સલીનાએ આ શહેરમાં પગ મૂક્યો. શશિનની ટ્રાન્સફર અચાનક થવાથી નવા શહેરમાં આવવું પડ્યું હતું. કંપની તરફથી જે આવાસ મળ્યું હતું ત્યાં આ દંપતિએ પગ મૂક્યો એના તરત બાદ વરસાદ ધોધમાર વરસવો શરૂ થયો અને સાથે લાઈટ પણ ગૂલ થઈ ગઈ…અજાણી જગ્યા ન ધારેલી પરિસ્થિતિ…બંને જણાં મૂંઝાઈ ગયા.

 .

“શું કરીશું હવે ? હજુ આપણો સામાન પણ પેક છે. એમાં ટોર્ચ શોધવી મુશ્કેલ છે. આમ બેસી રહીશું તો રાત કેમ પસાર થશે ? તમે બહાર જઈને કંઈક તો વ્યવસ્થા કરો.” સલીનાએ ચિંતા વ્યક્ત કરી.

 .

શશિન સલીનાની ચિંતા દૂર કરવાનો વિચાર જ કરતો હતો…ત્યાં દરવાજામાં આછેરો પ્રકાશ રેલાયો. જોયું તો એક હાથમાં મીણબત્તી અને બીજા હાથમાં થર્મોસ લઈને એક છોકરી ઊભી હતી….પરિચયના શબ્દો પૂછાય તે પહેલા ટહૂકો થયો..

 .

“બા અદબ, બામુલાહિઝા હોશિયાર…રીમા રાનીકી સવારી આ રહી હૈ. હું રીમા વર્મા…તમારી બાજુમાં જ રહું છું. મેં સાંજે તમને આ ઘરમાં પ્રવેશતાં જોયાં હતાં. માટીની મીઠી મીઠી સુગંધ આવતી હોય અને ઝરમર વરસાદ પડતો હોય એવા સમયે મને નિરાંતે ગરમ ગરમ ચાની ચુસ્કીઓ લેવાનું બહુ ગમે છે. તમને બન્નેને પણ અત્યારે ચાની જરૂર છે તેવું મને લાગ્યું અને તેથી હું આપણા ત્રણે માટે ચા લઈને જ આવી છું. ચાલો હવે આપણી આ પ્રથમ મુલાકાતને મારા જેવી મીઠ્ઠી ચા પીને તેને સેલીબ્રેટ કરીએ.”

 .

પહેલી મુલાકાતમાં જ રીમાએ શશિનં-સલીના પર અધિકાર જમાવી દીધો..અલબત્ત પ્રેમપૂર્વક જ. આ અજાણી છોકરી માટે એ બન્નેએ તેમના વાત્સલ્યભર્યા હૃદય ખૂલ્લાં મૂક્યાં. રીમા બધાને ગમી જાય તેવી હતી. તેજસ્વી ચહેરો આંખોમાં અઢળક અરમાન અને નિખાલસ-નિર્મળ હૃદય. રોજ એ જોરદર પવનની માફક શશિનના ઘરમાં પ્રવેશતી અને તોફાન મચાવી દેતી. ગમ્મતભર્યા સૂરમાં જાતજાતની વાતો કરતી, હસતી અને હસાવતી.

 .

શશિન સલીના વચ્ચે મુખ્ય સામ્યતા પુસ્તકો પ્રત્યેની પ્રીતિ હતી. ઘરની દીવાલો જાણે કે પુસ્તકોની બનેલી હોય એટલા બધા પુસ્તકો હતા. પુસ્તકો જોઈને રીમાથી બોલ્યા વિના ન રહેવાતું…

 .

“શશિનભાઈ આટલા બધા પુસ્તકોની વચ્ચે તમે ક્યાંક ઊધઈ ન થઈ જાવ એ જોજો.”

 .

“મને ઊધઈ કહે છે એમ ઊભી રહે તું…હું તને બરબરનો મેથીપાક ચખાડું છું.” પણ શશિન ખોટો ગુસ્સો વ્યક્ત કરે તે પહેલાં તો રીમા રૂમમાંથી બહાર દોડી જતી.

 .

રોજ સાંજે શશિન ઘરે આવે એટલે ઘરના આંગણામાં ગુલમહોરની છાંયમાં શશિન-સલીના બેસતાં. એ લોકોની મહેફિલનું અવિભાજ્ય અંગ એવી રીમ પણ “બંદા હાજિર હૈ.”. બોલતી હાજર થઇ જ જાય. ક્યારેક સ્વામી વિવેકાનંદ, ક્યારેક વિનોબા, ક્યારેક જે. કૃષ્ણમૂર્તિ તો ક્યારેક ગાંધીજી…એમ એ બૌદ્ધિક ચર્ચા બહુ મોડે સુધી જામતી. રીમાની સતત જિજ્ઞાસુ બનીને પ્રશ્નો કરવાની આદત પર, ક્યાંક કોઈ બાબત પર સંમત ન થવાય તો “આદરપૂર્વક વિરોધ” અને ” વિરોધમાં પણ આદર” દર્શાવવાની રીત પર, દરેક વાતને ઊંડાણથી સમજદારીપૂર્વક વિચારવાના સ્વભાવ પર શશિન-સલીનાને માન હતું.

 .

“શશિનભાઈ જલ્દી કરો ને…હમીરસરની આજુબાજુ ચાલતાં ચાલતાં પાંચ આંટા મારવાના છે અને હજુ તમે તૈયાર નથી?” દિવસનો શુભારંભ રીમાના ઘંટડી જેવા મધુર સ્વરથી જ થતો. હમીરસરના કિનારે ચલાવીને એ શશિનને થકવી નાખતી તો ક્યારેક વળી રસોડામાં જઈને સલીનાને કહેતી…
.
“અરે, દીદી, તમે આવી કેવી રોટલી બનાવો છો ? ખસો જોઉં, રોટલી હું બનાવું છું.”

 .

એના હાથે એ સરસ મજાની રોટલી બનાવતી. પણ રોટલી બનાવતા રીમાએ વેરેલો લોટ જોઇને સલીનાથી ટોક્યા વિના ન રહેવાતું. “રીમા, આટલો બધો લોટ વેરાય તે કેમ ચાલે ?”

 .

“તો તમે જ કરો રોટલી…હું તો આ ચાલી.”

 .
પરંતુ જીભ પર મૂકો એટલે જ ઓગળી જાય તેવી મુલાયમ રોટલી ખાતાં ખાતાં શશિન-સલીના રીમાનો પ્યારભર્યો છણકો ભૂલી જતા.

 .

જે દિવસે રીમા ન આવે તે દિવસે સૂર્ય ઊંધી દિશામાં ઉગ્યો છે એવું શશીનને અનુભવાતું. એ ચિંતિત થઇ વરંડામાં આંટા મારતો હોય, સલીના પર વિના કારણે ચિડાતો હોય ત્યારે સલીના એ અકળામણ પાછળના કારણને પારખી જતી.

 .

“આમ અહીં મારી સામે શું આંટા માર્યા કરો છો ? જઈને બોલાવી લાવોને તમારી લાડલીને!”

.

અને…સલીનાના કહેવાની જ રાહ જોતો હોય તેમ શશિન રીમાને બોલાવી લાવે અને ફરી શરુ થતી ધમાલમસ્તી.
.
દિવસો-મહિનાઓ જ નહિ…વર્ષો પસાર થઇ ગયાં. રીમા ગ્રેજ્યુએટ થઇ અને પોસ્ટ ગ્રેજ્યુએશન કરવા માટે મોટા શહેરમાં એડમિશન લીધું. સફળતા રીમાના કદમ ચૂમે એવી જ શશિન-સલીનાની શુભેચ્છા હતી. છતાં રીમાનું એમનાથી દૂર જવું બન્નેને જરાય ન ગમ્યું. રીમા પણ ક્યાં એટલી ખુશ હતી ? એ બન્નેને વળગીને ખુબ રડી…જવા જરાયે તૈયાર ન હતી. જેમતેમ સમજાવીને શશિન એને હોસ્ટેલમાં મૂકી આવ્યો. હોસ્ટેલમાંથી નિયમિત રીતે રીમાના પત્રો આવતા રહ્યા…
.
“પ્રિયાતિપ્રિય શશિનભાઈ તથા દીદી,

 .

તમારા બન્ને વિના મને અહીં જરાયે નથી ગમતું. ક્યારેક ઉદાસીભરી સાંજ ઢળે છે ત્યારે શશિનભાઈના શબ્દો યાદ કરું છું. Live here and now, totally, joyfully… ગાઢ અંધકારમાં જેમ એક નાનકડા દીવાના આધારે મુસાફર ચાલે છે તેમ અહીં હું તમારા શબ્દોના આધારે જ જીવું છું. તમે બન્ને મારા માટે શું છો એની મને પૂરી ખબર નથી…છતાં તમે બન્ને મારા માટે એક સ્તંભ છો જેના સહારે હું ઉભી છું.

 .

આજે મારો જન્મદિવસ…આવા શુભદિવસે હું તમને બન્નેને યાદ કર્યાં વિના રહી જ ન શકું. હું ત્યાં હોત તો દીદીએ આખું ઘર સજાવ્યું હોત, શશિનભાઈ કેક લાવ્યા હોત અને હું તમારા ભાવતા રસગુલ્લા તો અવશ્ય બનાવત. ખેર, ખાસ તો એ જણાવવા પત્ર લખ્યો છે કે મને તમારા બન્ને પ્રત્યે અત્યંત પ્રેમાદર છે. છતાં હજુ સુધી મેં તમને એકેય વાર પ્રણામ નથી કર્યાં. પરંતુ આજે હું તમને આટલે દૂરથી મારા હાર્દિક પ્રણામ પાઠવું છું. શું આશીર્વાદ આપશો મને ? ના, તમે બન્નેએ મને એટલો બધો સ્નેહ આપ્યો છે કે એથી વિશેષ મને કંઈ જોઈતું પણ નથી. ઘણીવાર વિચારું છું કે તમારા આ સ્નેહનું ઋણ હું કયા જન્મમાં ચૂકવીશ ? વધુમાં દીદીને વિદિત થાય કે હું આ વીકએ ન્ડમાં આવવાની છું. મારા માટે ગરમાગરમ ચા તથા નાસ્તો તૈયાર રાખજો અને શશિનભાઈ તમે મને લેવા સ્ટેશને આવજો. તમે નહીં આવો તો જાણીતો રસ્તો પણ મને તો અજાણ્યો જ લાગશે.”
.
રીમાનો પત્ર આવે એટલે વાંચીને શશિનના ઘરમાં આનંદ પુષ્પો ખીલી ઉઠતા. શશિન-સલીના ઉત્સાહપૂર્વક રીમાના આગમનની તૈયારીમાં લાગી જતા. શશિન એને સ્ટેશન લેવા જતો…બસ આવીને અટકતી અને એ કૂદકો મારીને ઉતારી પડતી…દોડીને શશિન પાસે આવી પહોંચતી. શશિન એને કંઈ પૂછે એ પહેલા અધિકારપૂર્વક માંગણી કરતી…”

 .

શશિનભાઈ મને આઈસ્ક્રીમ અપાવો ને…”

 .
શશિન આઈસ્ક્રીમ અપાવે એટલે ખાતાં ખાતાં, સ્નેહભરી વાતો કરતાં કરતાં એ બંને ઘરે પહોંચતા. ઘરે સલીના એની ઇન્તઝારમાં આંખો બિછાવીને બેઠી જ હોય. રીમાના આવવાથી શશિનના ઘર “આશિયાના”માં રોનક આવી જતી. એની હાજરીમાં શશિન-સલીના દરેક ક્ષણને પ્રસન્નતાથી જીવતાં. રજાઓ પૂર્ણ થતી. રીમા જવાની હોય તેની આગલી રાતે એ પણ રડતી અને સલીનાદીદી પણ. શશિન વિક્ષિપ્ત મને રીમાને વહેલી સવારે બસમાં બેસાડી આવતો.

 .

બે શહેરો વચ્ચેની રીમાની અવરજવર ચાલુ રહી. ત્યાં એક દિવસ રીમાના પ્રિન્સીપાલનો ફોન આવ્યો.

 .

“મિ. શશિન, હું રીમાના પ્રિન્સીપાલ બોલું છું. હું કેવી રીતે કયા શબ્દોમાં તમારી સાથે વાત કરું તે મને સમજાતું નથી. પણ તોયે મારે કહેવું તો પડશે જ. જરા મજબુત હૈયું રાખીને સાંભળજો…તમારી રીમા હવે આ દુનિયામાં નથી. મિત્રો સાથે જીપમાં ફરવા નીકળી હતી. રસ્તામાં જીપનો એક બસ સાથે અકસ્માત થતાં સ્થળ પર જ એનું મૃત્યુ થયું છે. અમે એના મૃત શરીર લઈને આવીએ છીએ. હિંમત રાખજો.”

 .

શશિન-સલીનાની વહાલુડી રીમાનું શબ લઈને શબવાહિની આવી. જે શરીરને લગ્નમંડપમાં સજાવવાના સ્વપ્નો એ બન્નેએ જોયા હતાં તે શરીરના ટુકડે ટુકડા થઈ ગયા હતા. એ મૃત શરીરને જોવાની હિંમત સલીનામાં નહોતી. એ બેભાન થઇને પડી હતી. શશિન પણ જેમતેમ હૈયે હામ રાખી રીમાના શરીરને પંચમહાભૂતમાં વિલીન થતો જોઈ રહ્યો.

.
“આશિયાના” માંથી એક ચહેકતું બુલબુલ ઉડી ગયું…એ બન્નેના હૃદયમાં સૂનકાર વ્યાપી ગયો. રીમા એટલી બધી યાદ આવતી કે કેટલીક વાર તો કોઈ કામ ન ગમતું. ભગવાનને સતત કહેવા તલસી ઉઠતાં કે, “આ તે શું કર્યું ? એક ઉડતા પંખીને કેમ પાડી દીધું ?” હાલતું ચાલતું માણસ અચાનક તસ્વીર બનીને ભીંત પર લટકી જાય એ સ્વીકારવું જરા કઠીન હતું. રીમા વગરનું આ શહેર શશિન-સલીનાને જાણે ખાવા દોડતું. બધા રસ્તાઓ જાણે એ લોકોની એકલતાને પ્રશ્નાર્થ નજરે જોઈ રહેતા. સલીનાની તબિયત સતત ખરાબ રહેવા લાગી અને ના છૂટકે શશિને ત્યાંથી દુરના સ્થળે ટ્રાન્સફર માંગીને એ શહેર છોડ્યું.

 .

બરાબર પાંચ વર્ષ પછી ફરી એવી જ એક અંધારી રાત ઘેરાઈ…વીજળીના ઝબકારા થઇ રહ્યા હતા અને વરસાદ મૂશળધાર વરસી રહ્યો હતો. શશિન એક મેટરનિટી હોમના વેઈટીંગ રૂમમાં આંટા મારી રહ્યો હતો. લગ્નના પંદર વર્ષ બાદ સલીનાને સારા દિવસો રહ્યા અને આજે પીડા ઉપાડતા શશિન એને આ મેટરનિટી હોમમાં લાવ્યો.

 .

ડોક્ટર સલીનાને ઓપરેશન થિયેટરમાં લઇ ગયા અને શશિન ખુરશીમાં બેઠાં બેઠાં વિચારોના ઝોકે ચડ્યો.

 .

વિચારોની તંદ્રાને તોડતો નવજાત શિશુનો અવાજ સંભળાયો…થોડા સમય બાદ ઓપરેશન થિયેટરનો દરવાજો ખૂલ્યો. ડોકટરે પ્રસન્નમુદ્રા સાથે જણાવ્યું, “અભિનંદન મિ. શશિન, તમારી પત્નીએ સરસ મજાની પરીને જન્મ આપ્યો છે. મા-દીકરી બન્નેની તબિયત સારી છે. તમે થોડીવાર પછી અંદર જઈ શકશો.”

 .

કેટલીક ક્ષણો પસાર થયા પછી શશિને રૂમમાં પ્રવેશ કર્યો. સલીનાની પડખે માખણ જેવું મુલાયમ નાનકડું શિશુ હતું. નજીક જઈને શશિને પોતાની દીકરીને હાથમાં લીધી. નાનકડી આંખો ખોલીને એ શશિનને જોઈ રહી. જાણે કહેતી ન હોય…”બા અદબ, બામુલાહીઝા હોશિયાર…મારી સવારી આવી ચૂકી છે. તમારો અને મારો સંબંધ એક માર્યાદિત શરીરનો નથી પણ આત્માનો છે. અને તેથી જ હું પાછી આવી છું…તમારી પાસે.” “

 .

કેટલુંક જોયા કરશો તમારી લાડલીને ?” મૌન વાર્તાલાપમાં તલ્લીન શશીને સલીનાને પૂછ્યું: “બોલો, તમારી આ દીકરીનું નામ શું પડીશું?”

 .

બન્ને ક્ષણભર અટકી પડ્યાં, અને પછી બન્નેના મોઢામાંથી એક સાથે શબ્દો સરી પડ્યાં: “રીમા”!

 .

હિના પારેખ મનમૌજી

ઉડાન – હિના પારેખ “મનમૌજી”

ઓર્કુટની ગુજરાતી=મેગેઝિન, છાપા અને કોલમ કોમ્યુનિટી દ્વારા તેની ત્રીજી વર્ષગાંઠ નિમિત્તે છેલ્લા બે વર્ષની જેમ જ ઈ-મેગેઝિન “e_vachak”નું,  ૨ જૂનના રોજ જય વસાવડાના હસ્તે ઈ-વિમોચન કરવામાં આવ્યું.  આ ઈ-મેગેઝિનમાં મારી કવિતા “ઉડાન” પણ પ્રકાશિત થઈ છે.  જે અહીં માણી શકશો.

[આ ઈ-મેગેઝિન PDF સ્વરૂપે ડાઉનલોડ કરવા અહીં ક્લીક કરો]

સુખ એટલે દિલોજાન દોસ્તનો સથવારો – ચાર્લ્સ શુલ્ઝ

સુસુખ .સુખ એટલે મહામહેનતે પગ ઉપર ઊંચા થઈને ડીંગડોંગ ઘંટડી વગાડવાનો આનહદ આનંદ.

બારણુંબારબારણું ખોલતાં જ તમાર પ્રિય પાત્રને સામે ઊભેલ જુઓ એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે દિલોજાન દોસ્તનો સથવારો.

.

એમને વહાલભરી વિદાય પછી હરખની હેડકી આવે એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે કોઈની રોકટોક વિના છૂટથી કૂદાકૂદ કરવાનો પોચાં પોચાં પાનનો ઢગલો.

.

રાતના આછા અજવાળામાં સોનેરી સપનાંની સોડમાં નિરાંતે સૂવાની મજા એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે મોઢામાં પાણી આવે એવા તાજા માખણ ચોપડેલા લહેજતદાર પાઉંના ચોસાલાં.

.

સુખ એટલે રજાના દિવસે ફિલ્મ જોવાના દસ રૂપિયા પોપકોર્ન માટે એક રૂપિયો મલાઈ-કુલ્ફી માટે પાંચની નોટ વાપરવાની છૂટ.

.

જીવન સાગરની રેતીના ઢગલામાંથી હળીમળીને ઘરઘરની રમત રમે એનું નામ સુખ.

.

ભાઈબંધના બૂટામાંથી નાનકડો કાંટો કાઢી આપવાનો સહિયારો આનંદ વિનોદ એ પણ સુખ.

.

પૈંડાવાળી મોજડી પહેરી જીવનવાટે સરરર સરરર લસરવાની મજાનો લહાવો એ છે સુખ.

.

મોઢામાં હાથના અંગૂઠાનું અમી અને બીજા હાથમાં શાલની હૂંફ એ પણ સુખ.

.

હવે હું મૂંગો નથી પણ સરસ બોલી શકું છું એની ખાતરી રૂપે થાય ગાલમાં ગલગલિયાં એ છે સુખ.

.

મોઢામાંની કાલીઘેલી ભાષાનો નીકળતો પહેલો અક્ષર મા એ પણ સુખ.

.

સુખની પસંદગી એક બાળક રંગબેરંગી સુગંધી ફૂલોમાં દુનિયા નીરખે તો બીજું ઠંડા આઈસ્કીમના સ્વાદમાં દુનિયા ચગળે.

.

જીવનસાગરમાં સહેલ કરતી હોડીના છૂટા પડેલા ટુકડાને બંધબેસતાં ગોઠવતાં મહામહેનતે જડેલો પાસો બંધબેસતો કરવાની કરામત એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે જીવનની ચિત્રપોથીમાં સોળે કળાના રૂપાળા રંગો પૂરવાનું પેંસિલનું પેકેટ.

.

પરીકથાની કપોલકલ્પિત વાર્તાને પણ પહેલે જ ધડાકે સાચી માની લે તેવું નિર્દોષ જીવન એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે જિંદગીના વિશાળ વડલા ઉપર ચડીને મોકળાશથી છાનીછપની વાતો કરવાની મજા.

.

સુખ એટલે જિંદગીના તડકા-છાંયડામાં સંતાકૂકડીની અનેક જન્મારાની લેણદેણની રસભરી રમત.

.

સુખ એટલે જીવનની પરીક્ષાના સવાલોના એકીક જવાબ શોધી કાઢવાની ભારે ખુમારી ને ખુશાલી.

.

પોતાના બૂટની સુંવાળી વાઘરી જાતે બાંધવાની કળા આપમેળે શીખી લેવાનો સંતોષ એ સુખ.

.

સુખ એટલે જીવનની હરિયાળી ગોંદરીમાં કોમળ સુંવાળા ઉઘાડા પગે લટકમટક ચાલવાની મીઠી મજા.

.

સુખ એટલે દુખના વરસાદમંય સમજણ ને સમતાની છત્રી અને આકાશી રંગના ઓવરકોટનું હૈયાઢાંકણ.

.

ગુલાબી ઠંડીમાં ઉષ્માસભર ઊનનું નકશીદાર મનપસંદ ગંજીફરાક એ પણ સુખ.

.

તમારી મનપસંદ પોચી પથારીમાં ઘસઘસાટ ઊંઘ એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે પરસ્પરની ગેરસમજનો અનંત આનંદ માણવાની શક્તિ.

.

જન્મદિવસે મીણબત્તીની રોશનીમાં નસીબના પાસા નીરખવા એ પણ સુખ.

.

સુખ એટલે વિશ્વમૈત્રી, ભેદભાવ વિના અરસપરસના સ્નેહમિલનની ઊજળી તક.

.

( ચાર્લ્સ શુલ્ઝ )


પ્રેમ એટલે સહજીવન યાત્રા

પ્રેમ એટલે સહિયારી સફર.

.

છૂટા પડતી વેળાએ ‘આવજે !’ કહેવાનું ગમે નહીં એ છે પ્રેમ.

.

પ્રિય પાત્રની વાટ જોઈ તેને બારણેથી પસાર થતા જોવું એ છે પ્રેમ.

.

ગાલે હાથ ટેકવીને કલ્પનાની પાંખે વિચારે છે કે અત્યારે મારો દોસ્ત શું કરતો હશે ? આ પણ છે પ્રેમ.

.

ફોનની ઘંટડી વાગે… ને હડી કાઢીને ફોન પર વાત કરવી એનું નામ પ્રેમ.

.

દિલોજાન દોસ્તને ગુલાબી કાગળમાં લખાતી કાલીઘેલી વાતોમાં છતો થાય એ પ્રેમ.

.

પ્રેમ એટલે ગુલાબી મીઠી મજાક. એ દ્વારા કરીએ બીજાને ખુશખુશાલ.

.

મળેલો ભાગ અરસપરસ વહેંચીને ખાવો એનું નામ દિલની દિલાવરી.

.

સોનેરી વાળવાળી ગમતી નાનકડી છોકરી સાથે વાતો કરવાની અને હરવા-ફરવાની છૂટ બીજાને આપવાની શુભેચ્છા પાઠવવામાં છુપાયો છે પ્રેમ.

.

બીજાનું સુખ જોઈ રાજી થઈ જિગરમાંય જીરવવું, આ છે પ્રેમ.

.

પ્રેમ એટલે માંદા મિત્રની મુલાકાત વેળાએ તાજગી અને ખુશબૂભરી હાજરી.

.

ભરત ભરેલો રેશમી કિનારવાળો ટચુકડો રૂમાલ હોય તોય તેમાં પ્રેમના ટેભા ભરાય.

.

પ્રેમ એટલે સહકારની ભાવના. લાવ, તારી પેન્સિલને સરસ મજાની અણી કાઢી દઉં?

.

સોગઠાબાજી જીતી જવાની પળે પણ સામાને જીતવાની તક આપવામાં છે મૈત્રી.

.

પ્રેમની ઝંડી ચાહે તેવી લાલ કેમ ન હોય, તેમાં જુદાઈની ભાવના નથી.

.

ભાઈબંધના આળા હૈયાને હૂંફ ન અપાયા બદલ અફસોસ થવો એ પણ પ્રેમ.

.

છાનું વહાલ કરીને દોસ્તનું દિલ ખોલવા બે અક્ષરના પત્રમાં જે જાદુ લખેલ તે પ્રેમ.

.

શાળા-જીવનમાં છૂપી ચબરખીઓની આપ-લે એ છે : નિર્દોષ પ્રેમ.

.

પ્રેમ એટલે કાલાંઘેલાં અડપલાં : ક્યારેક વાળ વીંખીને, તો ક્યારેક ચૂંટી ખણીને.

.

પ્રેમ એટલે હળવી ધીંગામસ્તી, બાલમસ્તીનાં અડપલાં, કિલકિલાટ હાસ્ય.

.

રસોડામાં બેસીને નવીન વાનગી બનાવવાની મજા એ પ્રેમ.

.

એકાએક દુ:ખરૂપી વરસાદ વરસે ત્યારે સાથે રહી જેની ઓથે સહન કરે એ પ્રેમની છત્રી.

.

આપકમાઈમાંથી ખરીદીને અપાયેલી ભેટમાં છુપાયો છે પ્રેમ.

.

રમતના મેદાન પર પાર વિનાનાં લોક વચ્ચે મીટ મંડાઈ છે જિગરજાન દોસ્ત પર. આ પણ છે પ્રેમ.

.

ઘર પરિવાર સાથે જમતી વખતે કિલકિલાટ ને કાલીઘેલી વાતોની મિજલસ એ પ્રેમ.

.

પ્રેમ એટલે પોતાના મનપસંદ ગીતની લ્હાણી.

.

અનોખી મસ્તી ભરી છે માનવી અને પ્રાણીની મૈત્રીમાં પણ.

.

ઊંઘમાંથી ઊઠીને અડધી રાત્રે કોઈને પાણીનો પ્યાલો ધરવો એ પણ પ્રેમ.

.

પ્રેમ એટલે વિશ્વબંધુત્વની હાકલ.

.

( ચાર્લ્સ શુલ્ઝ )

પ્લાસ્ટર સ્ટોરી

શનિવારે સવારે વિચાર્યું કે આવતી કાલે ગુરુપૂર્ણિમા છે તો એ નિમિત્તે એક ખાસ લેખ સાઈટ પર મૂકવો. અને જે સાંજે ઘરે જઈને ટાઈપ કરવો. પણ બપોરે ઓફિસમાં ખુરશી પર બેસીને મારું કામ કરતી હતી. ઊભી થઈ તો પગ વાંકો થઈ ગયો અને પડી જ જવાયું. પરિણામ સ્વરૂપ પગમાં ફ્રેક્ચર થયું  અને પ્લાસ્ટર લગાવ્યું છે.

.

આપણા બનાવેલા પ્લાન, આપણી ઈચ્છાઓ ભગવાનની ઈચ્છા કરતાં કદી પણ પર નથી હોતાં. આખરે તો એજ થાય છે જે ભગવાન ઈચ્છે છે. ભગવાનની ઈચ્છાને જ આપણી ઈચ્છા માનીને સ્વીકારી લેવી એ જ સાચી શરણાગતિ છે. અને ભક્ત માટે શરણાગતિ એ પ્રથમ પગથિયું કહેવાયું છે.

.

ભગવાને મને ઘરે રહેવાનો, આરામ કરવાનો જે સમય આપ્યો છે તેનો સદ્દ્ઉપયોગ કરી શકીશ તેવી આશા છે.

.

સૌને ગુરુપૂર્ણિમાની શુભેચ્છા.

? City

વડોદરાને “સંસ્કારનગરી” કહેવામાં આવે છે તો વળી સુરતને “નર્મદનગરી”. એક સાહિત્યિક કાર્યક્રમમાં વલસાડને “ઉશનસનગરી” તરીકે ઓળખાવવામાં આવી હતી. આ નામ પણ ખોટું નથી. ઉશનસ જેવા મોટા ગજાના  કવિ નોકરી અર્થે વલસાડ આવ્યા અને પછી અહીં જ વસી ગયા. એનું ગૌરવ વલસાડને છે જ. પરંતુ વલસાડ માટે કોઈ નામ પ્રયોજવાનું કહે તો હું “Mango City” કહેવાનું વધારે પસંદ કરું.

ગયા વર્ષે કેરીની સિઝન ખરાબ જતાં પાક ઘણો ઓછો ઉતર્યો હતો. તેથી ગયા વર્ષે મન ભરીને કેરી ખાવા ન્હોતી મળી. આ વર્ષે ભગવાનની કૃપાથી કેરી માટે વાતાવરણ સારું રહ્યું. અને લગભગ ૧૫ માર્ચથી જ બજારમાં કેરી મળવા માંડી હતી. જો કે વલસાડી હાફુસની મોસમ હવે શરૂ થઈ છે. અને બજારમાં બાઅદબ તેનું આગમન થઈ ચૂક્યું છે. વધારે કંઈ લખવાની મારે જરૂર નથી. ફોટોગ્રાફ્સ જ બયાન કરશે.

કેરીની વાડી-કલવાડા

 

કેરીની વાડી

 

હાફુસ અને કેસર

 

હાફુસ

કેસર

 

વલસાડના વતનીઓને કેરી (હાફુસ) મુબારક!!

દિવ્યભાસ્કર અને ટાઈપભૂલો

આ વિષય પર થોડા સમયથી ચર્ચા ચાલી રહી છે. એનો એક વધુ નમૂનો જુઓ.

Divya Bhaskar - Valsad Vapi Edition (19/03/2010)

કંટોલ કે કંટ્રોલ?

અહીં ટાઈપ ભૂલ નથી. પણ બોલચાલની ભાષાને લખવાની ભાષા બનાવી દીધી છે. આવું વાંચીને હસવું કે રડવું તે સમજાતું નથી.

આ વિશે વધુ વાંચવા અહીં ક્લીક કરો.

શ્રદ્ધાંજલિ

Preeti, Nita, Sudha (Baku), Bhavini, Parul, Dipti, Heena

उसके आ जाने की उम्मींदे लिए

रास्ता मूड मूड के हम तकते रहें

  

 

કોની રાહ જોઈએ છીએ? કોનો ઈન્તઝાર કરીએ છીએ? જાનેવાલે કભી લૌટકર નહીં આતે. 

 

સાત સખીઓના આ ફોટોગ્રાફમાંથી એક વ્યક્તિ તા. ૧૬/૦૩/૨૦૧૦ના રોજ ઓછી થઈ ગઈ. બકુ ઉર્ફે સુધા બંકિમચંદ્ર પારેખ (રતલામ) એ આ દુનિયામાંથી વિદાય લીધી. 

 

એની સાથેના તમામ સંસ્મરણો માનસપટ પર તરવરી રહ્યા છે. બાળપણ અમે સૌએ સાથે વીતાવ્યું. પહેલેથી જ એનું વ્યક્તિત્વ સીધું, સાદું અને સરળ રહ્યું. અમારા સૌમાં એ સૌથી મોટી હતી પરંતુ કોઈ દિવસ એણે એની મોટપનો અધિકાર કોઈ પર બતાવ્યો હોય એવું યાદ નથી. અમે સૌ એના કરતાં નાના તો પણ એને તું કહીને જ સંબોધી શકતા હતા. એનું વ્યક્તિત્વ શાંત, સરળ, નિષ્પાપ, નિરાભિમાની, નિરુપદ્રવી અને કંઈક અંશે આંતરમુખી હતું. તેના સ્વભાવમાં કશીક મીઠાશ હતી, સામી વ્યક્તિને પોતીકી બનાવી લે એવી એક આગવી સુગંધ હતી, જે હવે માત્ર સ્મૃતિ બની ગઈ છે.

 

 

 

પરણીને રતલામ ગઈ. પછી જ્યારે આવવાનું થતું ત્યારે પહેલાના જેટલા જ ઉમળકાથી મળતી. આટલી માંદગીમાં પણ કોઈ ફરિયાદ એના ચહેરા પર જોવા ન મળતી. જ્યારે પણ પૂછીએ ત્યારે જવાબ મળતો-સારું છે. તારી હિંમતને જોઈને લાગતું હતું કે તું મૃત્યુને જીતી જઈશ. પણ બકુ તું આટલી વહેલી ચાલી જઈશ એવું કોઈએ ધાર્યું ન્હોતું.

 

સ્વજન-પ્રિયજનના મૃત્યુનો ઘા ઘણો વસમો હોય છે, જે માત્ર કાળ જ રૂઝવી શકે છે. સ્વજનની ખાલી જગ્યા આશ્વાસનના બોલથી ભરી શકાતી નથી.

 

બકુ તારા આત્માને શાશ્વત શાંતિ પ્રાપ્ત થાય અને તારા પરિવારજનોને તથા અમને સૌને આ આઘાત સહન કરવાની પ્રભુ શક્તિ આપે એજ પ્રાર્થના હું કરું છું. તું સ્વર્ગસ્થ નથી થઈ અમારા સૌના હ્રદયમાં હ્રદયસ્થ થઈ છે.

 

તમામ સગા-સંબંધી અને મિત્રો વતી બકુને ભાવભીની શ્રદ્ધાંજલિ, લાગણીભીની પ્રેમાંજલિ તથા શોકાર્ત મૌન પાઠવું છું.

 

-હિના પારેખ