ચલ મારી દે તાળું-કૃષ્ણ દવે

ખૂણા ખાંચા ઉભી તિરાડો,
ક્યાંય નથી હૂંફાળું,
ચલ મારી દે તાળું
ડગલે પગલે લાળ ખૂટે છે
કેમ બાંધવું જાળું ?
ચલ મારી દે તાળું.

 

મત્સ્ય હોઈએ અને છતાં જળને ના ગમીએ ?
તરવાની ઇચ્છા કરીએ ને તરત ઉઝરડામાં પરિણમીએ !
મારે ભાગે જળ પણ આવ્યું લાગે છે પથરાળું
ચલ મારી દે તાળું.

 

રોજ રંગ બદલીને ફરવું આમ કેટલું ?
સંકોચાવું ને વિસ્તરવું આમ કેટલું ?
રોજ નવાં ને નવાં બિંબમાં મને કેટલો ઢાળું ?
ચલ મારી દે તાળું.

 

ખુલ્લાં દ્વારે ખુલ્લે આંગણ, ખુલ્લમ્ ખુલ્લાં બે પળ રમીએ.
છતાં આપણું ખુલ્લાં હોવું હોય અગર ખટકાળું
ચલ મારી દે તાળું.

 

એ પણ સાચું ભૂખ્યો કદી નહીં સુવડાવે,
રઝળપાટ છો આખો દા’ડો’ પણ સાંજે ભરપેટ સમસ્યાઓનું આપે વાળું
ચલ મારી દે તાળું.

 

આખું ભીતર કોરાવાનું,
છતાં ઉપરથી મ્હોરાવાનું ?
મુઠ્ઠી મુઠ્ઠી ઓરાવાનું ?
અને છતાંયે દળી દળી હું દળ્યા કરું
ને ગળી જાય આ થાળું ?
ચલ મારી દે તાળું.

 

( કૃષ્ણ દવે )

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.