. આવનારા કાળની પહેચાન કાયમ રાખીએ વીત્યા સાથેનું અનુસંધાન કાયમ રાખીએ  . ધોમ તડકામાં ધર્યો હો છાંયડો જેણે અહીં માથે એ સૌ વૃક્ષનું અહેસાન કાયમ રાખીએ  . ખૂબ અંગત લાગણીઓ પણ ન ઓળંગે સીમા જાત પૂરતું એટલું સન્માન કાયમ રાખીએ  . જાણીએ કે જિંદગીની ડોલને તળિયું નથી માંહ્યલો મબલક, સભર, વિદ્વાન કાયમ રાખીએ  . ટેકવી…

. એ હિમાલય ગયો. હિમાલયને જોવાનું ભૂલી બરફને વીણવામાં ખોવાઈ ગયો.  . એ ગયો ઘૂઘવતા સમુદ્ર પાસે સમુદ્રને જોયા વિના એ મોજાંઓને છીણવામાં ધોવાઈ ગયો.  . એ લીલાછમ્મ વનમાં ગયો. ન જોયું વનશ્રીનું સૌંદર્ય એ ઝાડી-ઝાંખરાઓમાં અટવાઈ ગયો.  . હવે શું કરવું એની ખબર પડી નહીં, એટલે તેજાબથી એણે આંખોને ધોઈ નાખી. . ( સુરેશ…

. મને મારો રસ્તો વ્હાલો લાગે છે, કારણ કે હું કવિતાની વચ્ચે જીવ્યો છું. મને કવિતા પ્રિય છે, કારણ કે હું રસ્તાની વચોવચ રહ્યો છું.  . અચાનક કોઈ કેડી મળે એમ મળે છે શબ્દ : તો ક્યારેક કોઈક વ્યક્તિ જ એવી મળે કે બધા જ શબ્દો સાવ નિ:શબ્દ.  . દુ:ખના પ્હાડને મેં સ્મિતમાં ઝબકોળ્યો છે…

. આ સૂર્યોદય, આ પ્હાડ, નદી, ઝરણ, સમુદ્ર પસાર થતાં માણસો આમાંનું કશુંયે મને મિથ્યા નથી લાગતું. નથી લાગતો હું પણ મને મિથ્યા આ બધું જ સત્ય છે. જે દેખાય છે તે બધું જ સત્ય. દેખાય છે ફૂલ અનુભવાય છે ફોરમ. ફોરમ ભલે દેખાતી ન હોય.  . જે કૈં નથી દેખાતું તેનું હોવાપણું પરમસત્ય.  .…

. હું તારી પાસે આવતો હતો ત્યારે મને રસ્તામાં ફૂલોના દરિયાએ રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ હું તો નીકળી પડ્યો.  . હું તારી પાસે આવતો હતો ત્યારે મને પ્હાડોના પ્રાણે રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ હું તો નીકળી પડ્યો. . હું તારી પાસે આવતો હતો ત્યારે હું મને પણ રોકતો હતો પણ મેં કોઈનું પણ કશું માન્યું…

. દરિયો કહો તો દેખાડી દઉં પણ મોજાંને ચીંધવા સ્હેલાં નથી. જંગલ ને ઝાડ-પાન વીંધી હું દઉં પણ પાણીને વીંધવા સ્હેલાં નથી. . એક એક ફૂલની આપું ઓળખ પણ સૌરભને કેમ આપું સારવી ? બહુરૂપી વાદળાંને આંખમાં વસાવું પણ વીજળીને કેમ કરી ધારવી ? કહો તો આ અજવાળાં ઓઢાળી દઉં પણ અંધારાં પીંજવા સ્હેલાં નથી.     દરિયો કહો તો…

. હું તો લીલું ઝાડ ને એની એક જ મોસમ શ્યામ ! તમારું પાંદડે પાંદડે નામ !  . હું તો ઊંચો પ્હાડ ને એને એક મનોરથ શ્યામ ! તમારું ઝરણે ઝરણે નામ !  . હું તો નાની કેડી એની ઝીણી ઝંખા શ્યામ ! તમારું પગલે પગલે નામ !  , હું તો અમથું નામ ને એની…

. એક મકાન હતું. મકાનનો રંગ પીળો હતો. માણસના રંગ જેવો જ. મકાનને અને માણસને સ્કેવર – ફૂટનો નાતો હતો. માણસને બીજા માણસ સાથે હોય છે એવો જ. એક મકાનને ફ્લેટ હતા. કોઈક નાના, કોઈક મોટા, – જૂના જમાનામાં રાજાને કુંવર હોય એવા. બે રૂમ અને કિચનનો ત્રિકોણ હતો, ટૂથબ્રશ જેવી બાલ્કની હતી અને હાથ…

(૧) સત્યની શોધ Third degree मूकम् करोति वाचालम्  . (ધીરુભાઈ અધ્યારુ)  . (૨) જાકારો  . હાંફળીફાંફળી પાનખર પાછી વળી ગઈ મારા પહેલે પગથિયેથી જ : વધામણી માટે ના પામી એ કંકુ ચોખા નારિયેળ કે ફૂલ….  . (ચંદ્રેશ ઠાકોર)  . (૩) ચીંથરેહાલ થઈ ગયેલી જિંદગી ઓઢીને ફૂટપાથ પર સૂતેલા બાળકને જોઈને મને ઈશ્વર પથ્થરમાં દેખાય છે…

. (૩) જેને જણસ સમજી જાળવ્યો’તો જિગર સમીપે એક દિવસ ખબર પડી હતો એ કોલસો.  . પછી જણસની જગ્યા તેં લીધી ને તું જણસ, હું કોલસો.  . મને જ અજવાળતો તાપણું થઈ ગયો. . . (૪) બારી તો ખુલ્લી જ હતી આખા જન્મારાથી અને બારણાંય ખુલ્લાં ફટાંક.  . તને બોલાવવાનું ન મને સૂજ્યું ન તને…