. પગતળે ઈચ્છાનું ભાષાન્તર કરું થાકના ચ્હેરાનું ભાષાન્તર કરું  . ફૂલથી કોમળ હવાની છું શરત- રેશમી ટહુકાનું ભાષાન્તર કરું . હું સમયની રેતમાં ઊંડે ગયો- ધૂળમાં પગલાંનું ભાષાન્તર કરું  . હું અજાણ્યા સૂર્યની નજીક ડૂબ્યો- સાંજ છું, તડકાનું ભાષાન્તર કરું . હું જ મારી સંધિ ને મારો સમાસ શૂન્યથી ઘટનાનું ભાષાન્તર કરું  . કોઈ સુક્કા…

. ઈડિપસ, ઓડિસિયસ કે ઈફેજેનિયા તમે સમજો, જરા નિરાંતે વિચારો આપણે માટે હવે એક જ વિકલ્પ રહ્યો છે : ઈશ્વરની સાથે સમાધાન કરી લેવાનો. આપણે જિંદગીને આપણી માની લેવાની એક મોટી ભૂલ કરી બેઠા છીએ પણ હજી બહુ મોડું થયું નથી. સત્યનો સ્વીકાર કરીએ અને સમજીએ કે જિંદગી ઈશ્વરે એની મરજીથી આપેલું એક બંધ કવર…

. આવનારા કાળની પહેચાન કાયમ રાખીએ વીત્યા સાથેનું અનુસંધાન કાયમ રાખીએ  . ધોમ તડકામાં ધર્યો હો છાંયડો જેણે અહીં માથે એ સૌ વૃક્ષનું અહેસાન કાયમ રાખીએ  . ખૂબ અંગત લાગણીઓ પણ ન ઓળંગે સીમા જાત પૂરતું એટલું સન્માન કાયમ રાખીએ  . જાણીએ કે જિંદગીની ડોલને તળિયું નથી માંહ્યલો મબલક, સભર, વિદ્વાન કાયમ રાખીએ  . ટેકવી…

. એ હિમાલય ગયો. હિમાલયને જોવાનું ભૂલી બરફને વીણવામાં ખોવાઈ ગયો.  . એ ગયો ઘૂઘવતા સમુદ્ર પાસે સમુદ્રને જોયા વિના એ મોજાંઓને છીણવામાં ધોવાઈ ગયો.  . એ લીલાછમ્મ વનમાં ગયો. ન જોયું વનશ્રીનું સૌંદર્ય એ ઝાડી-ઝાંખરાઓમાં અટવાઈ ગયો.  . હવે શું કરવું એની ખબર પડી નહીં, એટલે તેજાબથી એણે આંખોને ધોઈ નાખી. . ( સુરેશ…

. મને મારો રસ્તો વ્હાલો લાગે છે, કારણ કે હું કવિતાની વચ્ચે જીવ્યો છું. મને કવિતા પ્રિય છે, કારણ કે હું રસ્તાની વચોવચ રહ્યો છું.  . અચાનક કોઈ કેડી મળે એમ મળે છે શબ્દ : તો ક્યારેક કોઈક વ્યક્તિ જ એવી મળે કે બધા જ શબ્દો સાવ નિ:શબ્દ.  . દુ:ખના પ્હાડને મેં સ્મિતમાં ઝબકોળ્યો છે…

. આ સૂર્યોદય, આ પ્હાડ, નદી, ઝરણ, સમુદ્ર પસાર થતાં માણસો આમાંનું કશુંયે મને મિથ્યા નથી લાગતું. નથી લાગતો હું પણ મને મિથ્યા આ બધું જ સત્ય છે. જે દેખાય છે તે બધું જ સત્ય. દેખાય છે ફૂલ અનુભવાય છે ફોરમ. ફોરમ ભલે દેખાતી ન હોય.  . જે કૈં નથી દેખાતું તેનું હોવાપણું પરમસત્ય.  .…

. હું તારી પાસે આવતો હતો ત્યારે મને રસ્તામાં ફૂલોના દરિયાએ રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ હું તો નીકળી પડ્યો.  . હું તારી પાસે આવતો હતો ત્યારે મને પ્હાડોના પ્રાણે રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ હું તો નીકળી પડ્યો. . હું તારી પાસે આવતો હતો ત્યારે હું મને પણ રોકતો હતો પણ મેં કોઈનું પણ કશું માન્યું…

. દરિયો કહો તો દેખાડી દઉં પણ મોજાંને ચીંધવા સ્હેલાં નથી. જંગલ ને ઝાડ-પાન વીંધી હું દઉં પણ પાણીને વીંધવા સ્હેલાં નથી. . એક એક ફૂલની આપું ઓળખ પણ સૌરભને કેમ આપું સારવી ? બહુરૂપી વાદળાંને આંખમાં વસાવું પણ વીજળીને કેમ કરી ધારવી ? કહો તો આ અજવાળાં ઓઢાળી દઉં પણ અંધારાં પીંજવા સ્હેલાં નથી.     દરિયો કહો તો…

. હું તો લીલું ઝાડ ને એની એક જ મોસમ શ્યામ ! તમારું પાંદડે પાંદડે નામ !  . હું તો ઊંચો પ્હાડ ને એને એક મનોરથ શ્યામ ! તમારું ઝરણે ઝરણે નામ !  . હું તો નાની કેડી એની ઝીણી ઝંખા શ્યામ ! તમારું પગલે પગલે નામ !  , હું તો અમથું નામ ને એની…