એક દિવસ મેં તને ફોન કર્યો, ’તું નહીં હોય તો હું જીવી નહીં શકું એમ ?’ એ પછી-ઘણી વાર તારા સુધી પહોંચવા મથતી લાગણીઓના ધમપછાડાને મારો અહમ જાળવે લે છે. આપણે સાથે જીવેલી પળો આંખ સામેથી પસાર થાય અને હું સ્તબ્ધ થઈ જાઉં છું હજી પણ ! ઘણી વાર સવારે ઊઠીને અરીસા સામે ઊભી રહું…

હું તો દરિયાને ચાહવાનું સમણું જોતેલી એક નાનકડી છીપલાની જાત. દરિયાને ઠીક હવે સૂરજનું સ્મિત ને ખારવાનું ગીત, મારે સૂકા બે હોઠ ને આ સૂકો અખાત. હું તો દરિયાને ચાહવાનું સમણું જોતેલી એક નાનકડી છીપલાની જાત. . સઢ વગર અડીખમ ઊભેલા કોડ મારા દરિયાની રેતીમાં લાંગરે, ભરતી ને ઓટ મહીં ડૂબતી ને ઊગતી ઈચ્છાઓ મારામાં…

વાયરો જ્યાં અડે છે પાણીને, કેવી મસ્તી ચડે છે પાણીને. . રોજ ફૂટે છે કૈંક પરપોટા, ક્યાં કશો ઘા પડે છે પાણીને. . આમ નહિતર વમળ ન હોય કદી, પાણી પોતે નડે છે પાણીને. . ગર્મ રેતીમાં શોષવાઈ જતાં, ક્યાં તરસ આભડે છે પાણીને. . જાતમાં ભૂસ્કો મારવા માટે, ધોધ થાવું પડે છે પાણીને. .…

માર્ગ બતાવે છે કે એ મારે છે ઠોકર, નક્કી કર તારી સામે છે તે ઈશ્વર છે કે પથ્થર, નક્કી કર . એક તરફ છે સ્વમાન તારું, બીજી તરફ ખુશામત છે; નાક તને વ્હાલું છે વ્હાલું કે અત્તર નક્કી કર. . શબ્દોથી તું તરી શકે છે, મૌન તને ડુબાડે છે; લખતાં પહેલાં બેમાંથી શું છે બળવત્તર,…

થશે ઓછું ભારણ હજી કંઈ વધારે, પલળવા દે પાંપણ હજી કંઈ વધારે. . પ્રથમ આંખ મળશે પછી ધીમે ધીમે, વધારીશું સગપણ હજી કંઈ વધારે. . સમય ના મળ્યો, એય સાચું પરંતુ, હશે અન્ય કારણ હજી કંઈ વધારે. . બધી વાતે જ્યાં ત્યાં છટકબારીઓ છે, ઘડો ધારાધોરણ હજી કંઈ વધારે. . પરસ્પર સમાધાન તો થઈ ગયું…

તરસ્યે તરસ્યા તળાવ વાઢી ફાંટ ભરો, એ ઠીક નથી, તમે અમારી તરસ વિશે કાંઈ વાત કરો, એ ઠીક નથી. . ખરવું હો તો હાલ ખરો, ઓ પીડ ભરેલાં પત્તાંઓ, અગન ભરેલાં ઘર-આંગણમાં રોજ ખરો, એ ઠીક નથી. . ધરવું હો તો મારી માફક આંખો ફાડી ધરો તમે ગળા લગોલગ ગાંજો પીને ધ્યાન ધરો, એ ઠીક…

તારો કેટલો આભાર માનું, મારા પરમેશ્વર ! ઘેરી ઊંઘમાંથી સવારે તેં મને જગાડ્યો. નહીંતર કાયમ માટે આંખ મીંચાઈ પણ ગઈ હોત. કોનું કેટલું લખાયું છે જીવન અને ક્યાં લપાયું છે મોત એની ક્યાં કોઈને પણ ખબર હોય છે ? અને ખબર નથી એમાં પણ તારી રહસ્ય-કલા છે. નહીંતર માણસ એના ઓથાર નીચે જીવતે જીવત મરી…

પાંખ ફફડાવી જોવા માટે જરા…ક જેટલા અવકાશની માગણીના બદલામાં, આખું આકાશ આપ્યું તેં – સાવ અડોઅડ ! . ચપટી ભરીને સ્મિત માગ્યું મેં અને તેં સુખનો ઢગલો કરી દીધો, મારા ખોળામાં ! . તેં મને એટલું બધું એટલી સહજતાથી આપ્યું છે કે હવે, તારી પાસે કશુંયે માગતાં હું ડરવા લાગી છું… . ( કાજલ ઓઝા-વૈદ્ય…

આંખ બીડી હાથ બે ભેગા કરી; એક ઈચ્છા આવવાને કરગરી. . બહાર નીકળીને પ્રવાહી થા હવે, ઘટ્ટ ઘન આંસુની તીણી કાંકરી. . ખ્વાબમાં પણ રિક્તતાઓ છે હવે, ઓ હકીકત કઈ રીતે તું સંચરી. . ચોતરફ રખડ્યો ને ક્યાંયે ના મળી, એક પણ છાંટા વગરની એક છરી. . આઠદસ મહોરાંઓ પહેયાઁ કેમ તેં ? એ ભલા…

નયન આમ ન થાવ અધીરાં કૃષ્ણ બધુંય જાણે છે, હ્રદય વાગતું કે મંજીરા કૃષ્ણ બધુંય જાણે છે. . આરસના મ્હેલોમાં રાણો સ્વયં થતો ખંડેર હશે, ઠેઠ સુધી ના સમજાયું કે કોણે પીધું ઝેર હશે. હસી પડીને બોલ્યાં મીરાં કૃષ્ણ બધુંય જાણે છે. . પાંચ પાંચ દીવાઓ તોય અંધારું રોકાયું નહીં, મનમાં પડતાં ચીરા કોઈ ચંદન…