તમે મળ્યાં આ મનસાના મેળે કે વિજોગણ વેદના રે અમે ઊભા આંસુના ખોળે કે વિજોગણ વેદના રે તમે વહેર્યા આ શ્વાસોના પહાડ કે વિજોગણ વેદના રે અમે રોપશાં મોગરાનાં ઝાડ કે વિજોગણ વેદના રે તમે ઉગાડી આયખાને ડાળ કે વિજોગણ વેદના રે અમે બંધાયા વાયરાની પાળ કે વિજોગણ વેદના રે તમે ભર્યા વાદળ જેવાં કોપ્યાં…

(૧) મારી ડાયરીને પહેલે પાને તેં કરેલા હસ્તાક્ષરમાં દાખલ થયા પછી, આડુંઅવળું દોડીને મારા વિચારો બહાર નીકળે ત્યારે બની ગઈ હોય એક કવિતા !!! . (૨) એક સાંજે તું ત્યાં તારા શિડ્યુઅલ પ્રમાણે કેન્વાસ પર પીંછી ફેરવતી હશે.. બરાબર તે જ સમયે હું જોઈ શકેલો ક્ષિતિજ ઉપર ફૂટી આવેલી રંગીન ટશરોને…!! . (જયંત દેસાઈ)

બધી ઈચ્છાઓ ઠારીને હજી હમણાં બેઠો છું, ફકીરી વેશ ધારીને હજી હમણાં જ બેઠો છું. . મને અંધારમાં જોઈ તમે આશ્ચર્ય ના પામો, સૂરજનો રથ ઉતારીને હજી હમણાં જ બેઠો છું.. . ઉમળકાભેર સ્વાગત થાય એનું આંગણે તેથી, હું ઘર-ઊંબર સંવારીને હજી હમણાં જ બેઠો છું. . હવે ધાર્યા મુજબ આઘાત-પ્રત્યાઘાત નૈં આવે, સમજશક્તિ વધારીને…

कल आधी रात में बिखरी चाँदनी में स्वयं को भूल उसी में लीन हो गया मैं. स्वत: ही फूट-फूट कर रोया मैं नक्षत्र-व्यूह अचानक ही लुप्त हो गया. . निशीथगायिनी चिडिया तक ने कारण न पूछा हवा भी मेरे पसीने की बूँदे न सुखा पायी. . पडोस के पेड से पुराना पत्ता तक भी न…

હોય ના ગમતું છતાં કરવું પડે પાંદડાનું ભાગ્ય છે ખરવું પડે . શાહી થઈ આવી ગયો છું ટાંક પર શબ્દ થઈ અંતે તો અવતરવું પડે . આ શિખરને સહેજ સ્પર્શીને તરત હા તળેટીમાં પરત ફરવું પડે . બુદબુદાની જાત પામ્યા એટલે હોય છીછરાં જળ છતાં તરવું પડે . બંધ મુઠ્ઠીમાં ભરેલી રેત છું ક્યાં ખબર…

થઈ જશે મોડું હવે જો સહેજ જાગીશું નહિ, આજથી નક્કી કરીએ કાંઈ માગીશું નહિ. . માપદંડોનું ન પૂછો, આ વીતકની વાત છે; સાગરો ઈચ્છાઓના ક્યારેક તાગીશું નહિ. . કર ભરોસો તું અમારી ચૂપકીદીનો, ને સમજ, મૌન રહીશું, સૂર વગર ક્યારેય વાહીશું નહિ. . છો કલમ તૂટી જતી પણ નહિ કદી કરીએ નકલ, એવી ખુદ્દારી-કોઈના જેવા…

સવારની ટચલી આંગળી ઝાલી પા પા પગલી માંડતો તડકો, થોડું થોભી જાય છે…. હવા પર સવાર થઈને ઢોળાયે જતાં પંખીઓના મીઠડા ટહૂકા એને સ્નેહથી ચૂમી લે છે… ત્યારે- ગાલ પર શરમના શેરડા સાથે કેસૂડાંની ડાળી આડું જોઈ જાય છે અને એ સાથે જ સ્તબ્ધ વાતાવરણમાં અચાનક વસંતના પડઘા ગાજી ઉઠે છે… – અહીં રોજ એક…

કૈં જ ભુલાતું નથી એ એક સ્થાયી ભાવ પણ, સાવ ભૂલકણા છીએ કરવો પડે દેખાવ પણ. . બાળકોની એમ બેત્રણ સાંજ છબછબિયાં કરે, દોસ્ત ! એવી આંખમાં હંકારવાની નાવ પણ. . હોય બનવાનું બૂરું તો થાય છે બૂરું બધું, પગ કપાયા કે તરત પૂરો થયો ઢોળાવ પણ. . દોસ્ત સૌ મોટા થવાની સાથ ઘર ભૂલી…

રાણાજી અમે મેવાડી મીરાંની નાતનાં રાણાજી અમે ટહુકાતી પીડાની જાતનાં . આંખે ઊઘડે છે હવે સૂની સવાર અને ડાળે ગુલાબ કેરો ગોટો મંદિરની ઝાલરનાં મોતી વીણાય નહીં લટકાવી કાનજીનો ફોટો રાણાજી અમે ખળખળતાં ઝરણાંના પ્રાંતના રાણાજી અમે મેવાડી મીરાંની નાતનાં . જંગલમાં જેમતેમ ઊગ્યા છે થોર એમાં વાંસળીના સૂર કેમ ભાળું ખુલ્લાં મેદાન મને તેડાવે…