થાશે તમસ પસાર જરા વાર લાગશે, સંધ્યા, નિશા, સવાર જરા વાર લાગશે. . દિલમાં ધરો યકીન ન માયુસ બનો કદી, મળશે મદદ અપાર જરા વાર લાગશે. . હો ભાવનો પ્રદેશ પહોંચી જજે તરત, કર પ્રેમનો પ્રચાર જરા વાર લાગશે. . અંધેર તો નથી જ હશે દેર શક્ય છે, કાને ધરે પુકાર જરા વાર લાગશે. .…

બેઉ દુનિયાનું ત્યાં જ ધ્યાન હતું, જે તરફ એમનું મકાન હતું. . શહેર આખામાં એ જ ચર્ચા છે, ક્યાં હતું તીર-ક્યાં નિશાન હતું ! . લોકના માટે સાદું વાક્ય હશે, મારા માટે તો સંવિધાન હતું.. . જે કરી જાણે માત્ર છબછબિયાં, એમના હાથમાં સુકાન હતું. . સ્વપ્ન ઈચ્છે છે મોકળાશ અને, આંખથી નાનું આસમાન હતું.…

ક્યાં છે યારો ? યારો ક્યાં છે ? ઝળહળતો જનમારો ક્યાં છે ? . સાથ છતાં સથવારો ક્યાં છે ? એકલતાનો આરો ક્યાં છે ? . અગમનિગમના કાગળ લાવે, એ ખાખી હલકારો ક્યાં છે ? . પંકોનાં થર પર થર જામ્યા, મઘમઘતાં મંદારો ક્યાં છે ? . અડાબીડ અંધાર-અરણ્યે, જૂગનુનો ઝબકારો ક્યાં છે ? .…

દરેક સમય ખંડમાં જાણે કે સીતા જીવે છે… અને ઈતિહાસને અવગણીને શ્વાસ લઈ રહી છે દ્રૌપદી પણ… બરછટ સમય ખોતર્યા કરે છે ક્ષણોની છીણી વડે અનુભવોને. સંવેદના મૃત્યુ પામી રહી હોય છે ધબકતી ત્વચાની ભીતર. ને છતાં અનુભવો પદ્દચિહ્ન છોડી જાય છે પાળિયાની જેમ… સમયની દીવાલનો ટેકો લઈને ઊભી છે પણે દ્રૌપદી… સ્નેહ-સમજણ-સુરક્ષા-શાંતિ અને સ્વમાનભેર…

કદી તો નિરંતર તરસવું પડે છે, કદી બસ અકારણ વરસવું પડે છે . કદી આશરો વન મહીંયે મળે છે, કદી ઘર મહીં પણ રઝળવું પડે છે. . કદી તો મળે છે બધું આપમેળે, કદી અંશ કાજે તલખવું પડે છે. . કદી તો ફળે છે અનાયાસ રસ્તા, કદી હર કદમ પર ભટકવું પડે છે. . કદી…

આ જીવન સુંદર છે ! ઉર-પથ્થરથી ફૂટી નીકળે રમ્ય પ્રેમનું ઝરણું; શ્યામલ શશના ગૌર હાસ્યમાં શરદપૂર્ણ ચાંદરણું: આ અનુકૂલ અવસર છે- આ જીવન સુંદર છે ! . અલ્પ વર્ણની વર્ણમાલિકા : મહાકાવ્ય અવતરતું; સ્વલ્પ વર્ણની કાવ્યપંક્તિમાં નવચેતન તરવરતું : તન વ્યંજન મન સ્વર છે – આ જીવન સુંદર છે ! . પલ પલ પર્વ અમર…

ચડી છે સહુને ખાલીપાની ખાલી… નથી કોઈના ચહેરા ઉપર… સ્મિત ભરેલી લાલી…! . હાય-વોયનાં જાળાંઓની વચ્ચે ગયાં ફસાઈ, દુનિયા નાની થઈ, રચાઈ મનની ઊંડી ખાઈ, છોળ છલોછલ સમૃદ્ધિની, કિન્તુ સંકોચાઈ હ્રદયની પ્યાલી… . સૌ રંગોની અસલ ચમકની પરખ નથી પકડાતી, ભીતરમાંયે તંગદિલી તો સદા રહે સૂસવાતી, વાતવાતમાં નથી આપતું, કોઈ હવે તો હસી હસીને તાલી…!…

લીલુંછમ કોણે બતાવ્યું રણ મને ? ઝાંઝવાથી થૈ ગયું સગપણ મને. . રૂપનું મેં પત્રમાં વર્ણન કર્યું, પણ રિસાવાનું કહો કારણ મને. . પાછલા હું બારણેથી નીકળું- તે છતાંયે દેખતું દર્પણ મને. . કેટલાં વરસો પછી આવું ઘરે, ઓળખે છે ઊડતી રજકણ મને. . ક્યાંક તો ઘરમાં સમય ઊભો હશે, છૂટીને એમાંથી વાગી ક્ષણ મને.…

હવે તો તે છે ઘણું દૂર જ્યાં એક વાર મને મળી હતી પ્રેમની હૂંફ. મૃત્યુ પામી છે એ સ્ત્રી-મારી નાનીમા. શાંતિની બખોલમાં પાછું સરી પડ્યું છે એ ઘર. વાંચી ન શકું એટલી નાની બાળકી હતી હું, પુસ્તકોમાં ફરતાં’તાં ત્યારે સાપોલિયાં ને ઠરી જતું’તું મારું લોહી ટાઢાટમ ચાંદાની જેમ. કેટલીયે વાર કરું છું વિચાર ત્યાં જવાનો-…

તમરાં સજાવી શોધે છે બકબકની પોટલી, ઢોળાઈ ગઈ છે રાતમાં ચકમકની  પોટલી. . કાપી સતત રહી છે સમયને દિવસ ને રાત, લટકી રહી જે ભીંત પર ટકટકની પોટલી. . ભાષા જુદી જ હોય છે શિશુઓના વિશ્વની, ચકલીનું નામ હોય છે ચકચકની પોટલી. . બાંધે છે રાતે વસ્ત્રથી મલમલના, નભને કોણ ? જાણે બની ગયું છે…