આનંદનું મહોરું પહેરીને દુનિયાને હસાવી જાણું છું હે ખુદા! કહે તું જ હવે હું કેવું નિભાવી જાણું છું નિશ્વાસભર્યા આ સંસારે જો બે ઘડી શ્વસવાય મળે શ્વાસોના સુંદર ઉપવનનું ગોકુળ બનાવી જાણું છું રાધાની મળે જો ગાગર તો યમુના નદી કૈં દૂર નથી વિરહના લાંબા અણસારે હું સૂર સજાવી જાણું છું ડોકાઈ શકું જો શબ્દ…

દરિયો દોડી દોડીને હાંફી ગયો છે તેથી જ તેનું મોં ફીણ ફીણ થાય છે !!   ( રજની પાઠક )

મોસમની વાત મને એટલી ગમે કે, થાય રોજ રોજ હો નવી મોસમ. મારે શું ખોટ? તારાં વાત ને વિચાર મારા હૈયાને મન નવી મોસમ. વર્ષા, વસંત ને હેમંત–બધીયે તારી નજરૂનાં આછા અણસાર; તારી બે આંખો તો ચાંદો સૂરજ એને વશ થઈ ઘૂમે સંસાર. રોજ મારી આંખોમાં તું નજરૂ પરોવે, ઊગે હૈયામાં રોજ નવી મોસમ. બળબળતા…

સાંજ પડ્યે થાક્યો પાક્યો ઘેર આવું છું. ડેલી ખોલીને જોઉં છું. આજે તો કોઈનો પત્ર હશે જ પણ… લથડતા પગે બારણું ખોલવા જાઉં છું ત્યાં જ ફળિયામાંના પીપળાનું એક નકશીદાર પાંદડું ખરીને પડે છે. સાવ મારા પગની પાસે જ !   ( યજ્ઞેશ દવે )

તું વ્રુક્ષનો છાંયો છે, નદીનું જળ છે ઊઘડતા આકાશનો ઉજાસ છે; તું મૈત્રી છે. તું થાક્યાનો વિસામો છે, રઝળપાટનો આનંદ છે તું પ્રવાસ છે સહવાસ છે: તું મૈત્રી છે. તું એકની એક વાત છે, દિવસને રાત છે કાયમી સંગાથ છે: તું મૈત્રી છે. હું થાકું છું ત્યારે તારી પાસે આવું છું હું છલકાઉં છું ત્યારે…

દરિયાના પાણીની છાલક લાગેને પછી દરિયો ભરાય મારી આંખમાં, દરિયા જેવો હું પછી દરિયો થઈ જાઉં અને મોજાંઓ ઉછળે છે હાથમાં. લીલ્લેરાં સપનાંઓ છીપલાં બનીને મારી આંખોની જાળ મહીં આવે, ઊછળતાં મોજાંનાં ફીણ મારી કાયાને હળવેરા હાથે પસવારે, ભાળે નહીં કોઈ એમ હલ્લેસાં સઘળાંયે ભીડી દઉં છું મારી બાથમાં. ઘૂઘવતા સાગરના પાણીનો સંગ અને ઘૂઘવતા…

મારો સમય તમારી પ્રતીક્ષા બની ગયો   હું તો હજી ઊભો જ છું રસ્તો વહી ગયો  એથી તો મારા લોહીમાં લીલી વ્યથા વહે  ગુલમ્હોરને હું આંસુની સાથે જ પી ગયો   તારા સ્મરણની એક ક્ષણ ટહુકી ઊઠી અને-   ઘરની સફેદ ભીંત પર થાપો પડી ગયો   મારું બયાન એ રીતે કીધું નદી સમક્ષ   એક ખાલી નાવ સોંપીને, પાછો…

तारों की झिलमिल से कोई बिछुडा दिल यदि मिलता है तो मिल लेने दो.   तुम ने था जो दीप जलाया साँझ हुई तो वह घबराया तम-किरणों की घुल-मिल में नव-दीपक कोई जलता है तो जल लेने दो. तुम ने था जो फूल खिलाया वह तो पतझर में मुरझाया मन सावन की रिमझिम से यदि…

 દેવો અને દાનવોએ સરળ કરી નાખ્યો તે પહેલાંનો સમુદ્ર મેં જોયો છે મેં વડવાનલના પ્રકાશમાં પાણી જોયા છે. આગ અને ભીનાશ છૂટા પાડી ન શકાય. ભીંજાવું અને દાઝવું એ એક જ છે. સાગરને તળિયેથી જ્યારે હું બહાર આવું ત્યારે મારા હાથમાં મોતીના મૂઠા ન હોય હું મરજીવો નથી હું કવિ છું જે છે તે છે…