આકાશમાં વાદળાં તળાવમાં કમળની કળી હવામાં તરતાં ઘાસનાં તણખલાં જાંબુડાની ડાળીએ વળગેલો કલશોર ને સોડમાં જંપેલું બાળક ક્યારેક “કંઈક બનશે”ની અપેક્ષામાં થોડી થોડી વારે આવું બધું જોયા કરું છું હાથગાળી નીચે સૂતેલા શ્વાનની જેમ.   ( નીતા રામૈયા )

तुम अपना रंज-ओ-गम, अपनी परेशानी मुझे दे दो तुम्हें उन की कसम, ये दुख ये हैरानी मुझे दे दो मैं देखूं तो सही, दुनिया तुम्हें कैसे सताती है कोई दिन के लिए अपनी निगहबानी मुझे दे दो ये माना मैं किसी काबिल नहीं हूँ ईन निगाहों में बुरा क्या है अगर ईस दिल की वीरानी…

દિવસો જુદાઈના જાય છે એ જશે જરૂર મિલન સુધી; મારો હાથ ઝાલીને લઈ જશે, મુજ શત્રુઓ જ સ્વજન સુધી. ન ધરા સુધી ન ગગન સુધી, નહીં ઉન્નતિ ન પતન સુધી, ફકત આપણે તો જવું હતું, બસ એકમેકના મન સુધી. હજી પાથરી ન શક્યું સુમન, પરિમલ જગતના ચમન સુધી, ન ધરાની હોય જો સંમતિ, મને લૈ…

આનંદનું મહોરું પહેરીને દુનિયાને હસાવી જાણું છું હે ખુદા! કહે તું જ હવે હું કેવું નિભાવી જાણું છું નિશ્વાસભર્યા આ સંસારે જો બે ઘડી શ્વસવાય મળે શ્વાસોના સુંદર ઉપવનનું ગોકુળ બનાવી જાણું છું રાધાની મળે જો ગાગર તો યમુના નદી કૈં દૂર નથી વિરહના લાંબા અણસારે હું સૂર સજાવી જાણું છું ડોકાઈ શકું જો શબ્દ…

દરિયો દોડી દોડીને હાંફી ગયો છે તેથી જ તેનું મોં ફીણ ફીણ થાય છે !!   ( રજની પાઠક )

મોસમની વાત મને એટલી ગમે કે, થાય રોજ રોજ હો નવી મોસમ. મારે શું ખોટ? તારાં વાત ને વિચાર મારા હૈયાને મન નવી મોસમ. વર્ષા, વસંત ને હેમંત–બધીયે તારી નજરૂનાં આછા અણસાર; તારી બે આંખો તો ચાંદો સૂરજ એને વશ થઈ ઘૂમે સંસાર. રોજ મારી આંખોમાં તું નજરૂ પરોવે, ઊગે હૈયામાં રોજ નવી મોસમ. બળબળતા…