એક રાધાના સ્મિતનો ઊડ્યો રે એવો અમરત છાંટો કે ભીતરના શ્યામને વાગે છે રાતદિન વિરહનો કાંટો હૈયાનાં રંગે અંતરનો અસલી ચંદરવો એ દેખાડે ને લાગણીના વંદાવનમાં ગોકુળ જન્મે એવું જીવાડે જાણે સ્વર્ગ પણ લઈ રહ્યું મારી ફરતે સતત આંટો… કાગળ ને કલમ બધું ઊડીને થઈ જાય છે પંખી જાજમ થઈને જીવ પથરાય હવે કુમકુમ પગલાં…

તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર લઈ, મેંદી રચી છે મારા હાથમાં, મેંદીનો લાલઘુમ રંગ ચડે એવો, કે, આવે ના કોઈ વિસાતમાં. નાજુક હથેળીની એકાદી રેખામાં, લખ્યું’તું આપણું તો મળવું, ધાર્યું નહોતું, કે સાવ આટલુંયે સહેલું છે, મળવાની ઈચ્છાનું ફળવું. જોજનો દૂર સુધી એકલા ચાલીને, હાશ ! મળ્યું કોઈ જીવતરની વાટમાં, તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર…

દરિયે બેસો તો તમે સાચા, દરિયાને જોઈ તમે મૂંગા થઈ જાવ અને દરિયાને ફૂટે છે વાચા. આંખો પણ એક રીતે દરિયો કહેવાય એમાં તરતા ન આવડે તો ડૂબો; દરિયો તો એક તક આપી પણ દે નથી આંખોમાં કોઈ મનસુબો. દરિયાનું પાણી તો પાકટ કહેવાય, સાવ આંખ્યું ના નીર રહ્યા કાચા. દરિયાની વાણીની વાત કરું તમને…

તમે પહેલા પાણીથી તમને દઝાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે, તિરાડો બની જાય જે ક્ષણે પહાડો!-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે. તમે એવું ધારીને જોયા કરો તો એ સંભવ છે બારી જ આકાશ થઈ જાય, પરંતુ પ્રથમ એવું ધારી બતાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે. આ નક્ષત્રો નભગંગા ખાબોચિયું છે ને એમાં કોઈ પગ પખાળી…

કયા તે અમરતે અમને જબાન દીધી છે કયા પિયાલે કલમને જબાન દીધી છે શબ્દપરસ્ત ઈસમને જબાન દીધી છે મેં એના રહમોકરમને જબાન દીધી છે હે ગેબ! તારા અગમને જબાન દીધી છે કીડીના નકશેકદમને જબાન દીધી છે ખુદાની વાત કરું કે હું ખુદની વાત કરું અગરપરસ્ત કલમને જબાન દીધી છે ગઝલનુમા કરો છો તરજુમા ઈશારાના કવિ!…

તું જે કહે એ કરું, ઝેર પીને જીવું, કહે તો અમૃત પીને મરું ! તનમાં ખળખળ વહી રહ્યા છે લોહી કેરાં ઝરણાં, મનમાં અવિરત દોડે છે મીઠી યાદોના હરણાં. તેં આપ્યું એ વિકસાવીને અંતે તુજને ધરું. જેમ તને હું ઝંખું છું એમ તુંય મને ઝંખે છે, તોય મળાતું નથી હજી એ વાત મને ડંખે છે.…

શબ્દ એનો એ જ જોવા દે મને, ઘર ગઝલ સામે જ જોવા દે મને. ચંદ્ર, સૂરજ છે કરામત બેઉમાં, રાત દિવસ તેજ જોવા દે મને. સાચવેલું વ્હાલ મૂકું પેટીમાં, પ્રેમ દસ્તાવેજ જોવા દે મને. પેન કાગળ લૈ કવિતા લખ હવે, કલ્પનાનો મેજ જોવા દે મને. ત્રાજવે ચોમાસું મૂકી જોઉં છું, મેઘનું ય લગેજ જોવા દે…

આ સ્વાસ્થ્યનું કથળવું અકારણ છે વૈદ્યજી ! એક દર્દ બીજા દર્દનું મારણ છે વૈદ્યજી ! જંગલથી જડીબુટ્ટી જરૂર શોધી લાવશે, પશુઓને ચારનારો આ ચારણ છે વૈદ્યજી ! એ ઔષધે જ સૌને સ્વર્ગવાસી બનાવ્યા; ટીવીમાં જેનું રોજ પ્રસારણ છે વૈદ્યજી ! ભીંજાઈ ગયા ત્યારે ખરું જાણવા મળ્યું; વૈશાખના જ તાપથી શ્રાવણ છે વૈદ્યજી ! શું કરશો…

વાદળોને પણ સૂર્યના તડકાનો લાગતો હશે તાપ એટલે વરસાદને બહાને રડી લેતા હશે ? વૃક્ષોને પણ પર્ણ-ફૂલો-ડાળનો સહેવાય નહીં ભાર એટલે એ પાનખરની રાહ શું જોતા હશે ? આંખમાં ઉમટેલ સાગરના તરંગો કેટલાક કરવા સહન, એટલે શું અશ્રુધારા થઈ ટપકતા હશે ? ( જયંતી જડિયા )

કાગળનું એક કોફિન તૈયાર થઈ ગયું છે, અક્ષર મરી ગયા તે પુરવાર થઈ ગયું છે. ડૂબી ગયા જહાજો સંતોને લઈ જનારા, મડદું તરીને દરિયાની પાર થઈ ગયું છે. એકાદ ભૂખ્યું બાળક રસ્તે મળી જવાનું, લાખ વખત આ સપનું સાકાર થઈ ગયું છે. હામી ભરી નહીં મેં તેની ગઝલમાં તેથી, એનું વલણ પછીથી તલવાર થઈ ગયું…