આ સ્વાસ્થ્યનું કથળવું અકારણ છે વૈદ્યજી ! એક દર્દ બીજા દર્દનું મારણ છે વૈદ્યજી ! જંગલથી જડીબુટ્ટી જરૂર શોધી લાવશે, પશુઓને ચારનારો આ ચારણ છે વૈદ્યજી ! એ ઔષધે જ સૌને સ્વર્ગવાસી બનાવ્યા; ટીવીમાં જેનું રોજ પ્રસારણ છે વૈદ્યજી ! ભીંજાઈ ગયા ત્યારે ખરું જાણવા મળ્યું; વૈશાખના જ તાપથી શ્રાવણ છે વૈદ્યજી ! શું કરશો…

વાદળોને પણ સૂર્યના તડકાનો લાગતો હશે તાપ એટલે વરસાદને બહાને રડી લેતા હશે ? વૃક્ષોને પણ પર્ણ-ફૂલો-ડાળનો સહેવાય નહીં ભાર એટલે એ પાનખરની રાહ શું જોતા હશે ? આંખમાં ઉમટેલ સાગરના તરંગો કેટલાક કરવા સહન, એટલે શું અશ્રુધારા થઈ ટપકતા હશે ? ( જયંતી જડિયા )

કાગળનું એક કોફિન તૈયાર થઈ ગયું છે, અક્ષર મરી ગયા તે પુરવાર થઈ ગયું છે. ડૂબી ગયા જહાજો સંતોને લઈ જનારા, મડદું તરીને દરિયાની પાર થઈ ગયું છે. એકાદ ભૂખ્યું બાળક રસ્તે મળી જવાનું, લાખ વખત આ સપનું સાકાર થઈ ગયું છે. હામી ભરી નહીં મેં તેની ગઝલમાં તેથી, એનું વલણ પછીથી તલવાર થઈ ગયું…

ભરવાડને ચિંતા નથી તેનો રખેવાળ કૂતરો, છૂટાંછવાયાં થઈ ગયેલાં ઘેટાંઓને ભેગાં કરી, પરોણા વડે હાંકી, કોઈક વાર વઢી વાડામાં લઈ આવે છે સાચવીને ઘેટાં રોજ ચરવા લઈ જાય છે. ભરવાડનો રખેવાળ કૂતરો થોડું આમ તેમ ચરાવી, થોડી વાર છુટ્ટા ફરવાની પરવાનગી આપી હંમેશ નજર રાખી, સાંજે લઈ આવે છે પાછાં, માંદા તરફ ધ્યાન દોરે છે…

શિખર પર ગોઠવી શય્યા ઉદિતની રાહ જોઉં છું, ઘટાટોપે છો ઘેરાઉં, તડિતની રાહ જોઉં છું. પ્રતિક્ષણ પુષ્પ જેવી પલ્લવિત આશા-નિરાશાઓ, સતત સમભાવ રાખી સંભવિતની રાહ જોઉં છું. વિહિતની વેદના વચ્ચે, નિહિતની વ્યર્થતા વચ્ચે, વચન, વાણી ને વર્તનમાં વિદિતની રાહ જોઉં છું. તપી, નીતરી ધવલ રંગે ફરકતાં શત શરદ અંતે, સ્વયં સ્મશ્રુ તણા યજ્ઞોપવીતની રાહ જોઉં…

કોને કહેવાય છુપા ઘાવ બકા હું બતાવું નજીક આવ બકા સ્પર્શ સિંચી કરું સજીવન હું તારો આ મૃત હાથ લાવ બકા ઘરને દુનિયાથી ડિસકનેક્ટ કરે એવડી ભીંત ના ચણાવ બકા ઓરડો એકલો ઝૂરી મરશે એક બે બારીઓ મુકાવ બકા એ જ વેળા લખોટી ખૂટે છે ? જ્યારે આવે છે મારો દાવ બકા એના મૂળમાં જ…

સરેઆમ સત્ય મરી ગયું-હું રહી ગયો છું પ્રથા સમો, અને બાણશય્યા પર શ્વસુ છું અજર-અમરશી વ્યથા સમો. હું બળેલા ખેતરે ઊભો છું હજી ચાડિયાના લિબાસમાં, ભલે હોઉં ઠામડું ખાલીખમ છતાં હું સફરમાં ભથા સમો. નથી અંશ મારા વિચારનો મળ્યો કોઈનાયે વિચારથી, હું ઉતારી મુખવટા ઊભો છું-આ નગરના ચોકે તથા સમો. સહુની હથેળીમાં એકલપણાના જ શ્રાપ…

એક ‘દિ પેલાં ઝાડને જોઈ એમ થયું કે લાવને હું યે ઘેનઘેઘુરી ઝાડવું બની જઉં… મનમાં મારાં એમ કે એમાં શું ? મૂળ નાખીને ડાળ ફેલાવી, પાંદડે-પાંદડું ફરકાવીને એ..યને હળવે સૂર રેલાવી, તડકો ઝીલતું નીલ-સોનેરી પંખી બની જઉં, આભ આવીને રાતવાસો રહે એવડી છાયા દઉં. પણ જરા જ્યાં મૂળ નાખ્યાં ત્યાં સહેજ હવા નહીં, કંકર-પથ્થર,…

એના હાથોમાં જે સરનામું છે, એ ઠેકાણું તો મારા ઘરનું છે ! એક સુરાલય છે આપણું મિત્રો, બાકી આખું જગત તો એનું છે ! તારે શું કહેવું છે હું જાણું છું, તને મારે પણ એ જ કહેવું છે ! એનું મળવું ન મળવા જેવું હતું, એનું જોવુંય જોવા જેવું છે ! પહેલા આ વાતનો ખુલાસો…