પાંચ દિવસની દિવાળીમાં, વહેચું હું પાંચ મારા વિચાર ! ત્યારે ઉજવીએ દિવાળી, જ્યારે અંધકાર પર જીતે ઉજાશ ! દિવાળી શબ્દ પડતાં જ મનમાં બાળપણ, રોશની, ફટાકડાં, સફાઈ, મીઠાઈઓ, નવા કપડાં, મિત્રો, હસી-ખુશી, કુટુંબીજનો, જાત ભાતના સાથીયાઓ, દિવાળી નિમિતે થતી પૂજાઓ, ઘરેણાં તેમજ વાહનની ખરીદીઓ, નવા કેલેન્ડર, જુના હિસાબો, નવા વ્રતો, નવ વર્ષની શુભેચ્છાઓ સહિત બીજુ…

મારા માથે આકાશ છે, પણ મારું આકાશ ક્યાં છે ? સૌના મુખે ભાષા છે, પણ મારી ભાષા ક્યાં છે ? મને શોધ છે- મારા નામે અંકિત થાય એવા સર્જનાત્મક સમયની; મને શોધ છે- મારા કામને કોળાવી દે તેવા વિસ્મયની; મારી પાસે પગલાં છે, પણ એના માટે જાગતો-ઝૂરતો રસ્તો ક્યાં છે ? મારો પંડનો પડછાયો છે,…

તને ગમતીલાં સપનાની આપું હું કાલ ! ચા, હળવેથી લે ! તને લાગે કદીક સાવ સૂકેરું પાન પણ ભીતરમાં લીલ્લીછમ વેલી તને લાગે બહાર ક્યાંક કોરું કટ્ટાક પણ અંતરમાં ભવ-ભવની હેલી લાવ, લીલ્લેરું-ભીન્નેરું રોપી દઉં વ્હાલ, ચાલ, હળવેથી લે ! તને સાચ્ચેરું કહેવાનું હોય જ તો કહી દઉં કે જ્યારુકથી તેં મને ઝીલ્યો ત્યારુકથી ફાંટ…

ભાઈ ! હું તો માણસ હોવાની એક ભૂલ સૌથી જુદાં છે મારા રસ્મો રિવાજ અને સૌથી જુદાં છે ઉસૂલ ભાઈ ! હું તો માણસ હોવાની એક ભૂલ દરિયો કે સહરા કે મોજાં કે આંધીનો સમજું છું એક જ સાર હલ્લેસે હલ્લેસે કાપું છું રેતીને પહોચું છું દરિયાની પાર ઝાકળને આપું છું મૃગજળનું નામ અને કંટકને…

ટગર ટગર ના જોશો; આ તો અઢી અક્ષરની વેણુ વગર વગાડ્યે વાગી ઊઠે; જેવું જેનું લહેણું… આંગળીએ જે વાત ઝૂરતી સૂરમાં ઢળતી જાય ફૂંક વસી જેની અંદર અખંડ દીવો થાય શુકનવંતા વેળા પહેરાવે અમને સૂરનું ઘરેણું વગર વગાડ્યે વાગી ઊઠે; જેવું જેનું લહેણું… અઢી અક્ષરની વેણુ… આરપાર વીંધાતું કોઈ એક તાર થઈ વાગે ગીત હશે…

એક રાધાના સ્મિતનો ઊડ્યો રે એવો અમરત છાંટો કે ભીતરના શ્યામને વાગે છે રાતદિન વિરહનો કાંટો હૈયાનાં રંગે અંતરનો અસલી ચંદરવો એ દેખાડે ને લાગણીના વંદાવનમાં ગોકુળ જન્મે એવું જીવાડે જાણે સ્વર્ગ પણ લઈ રહ્યું મારી ફરતે સતત આંટો… કાગળ ને કલમ બધું ઊડીને થઈ જાય છે પંખી જાજમ થઈને જીવ પથરાય હવે કુમકુમ પગલાં…

તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર લઈ, મેંદી રચી છે મારા હાથમાં, મેંદીનો લાલઘુમ રંગ ચડે એવો, કે, આવે ના કોઈ વિસાતમાં. નાજુક હથેળીની એકાદી રેખામાં, લખ્યું’તું આપણું તો મળવું, ધાર્યું નહોતું, કે સાવ આટલુંયે સહેલું છે, મળવાની ઈચ્છાનું ફળવું. જોજનો દૂર સુધી એકલા ચાલીને, હાશ ! મળ્યું કોઈ જીવતરની વાટમાં, તારા તે નામનો પહેલો અક્ષર…

દરિયે બેસો તો તમે સાચા, દરિયાને જોઈ તમે મૂંગા થઈ જાવ અને દરિયાને ફૂટે છે વાચા. આંખો પણ એક રીતે દરિયો કહેવાય એમાં તરતા ન આવડે તો ડૂબો; દરિયો તો એક તક આપી પણ દે નથી આંખોમાં કોઈ મનસુબો. દરિયાનું પાણી તો પાકટ કહેવાય, સાવ આંખ્યું ના નીર રહ્યા કાચા. દરિયાની વાણીની વાત કરું તમને…

તમે પહેલા પાણીથી તમને દઝાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે, તિરાડો બની જાય જે ક્ષણે પહાડો!-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે. તમે એવું ધારીને જોયા કરો તો એ સંભવ છે બારી જ આકાશ થઈ જાય, પરંતુ પ્રથમ એવું ધારી બતાડો-પછી શબ્દનાં સૌ રહસ્યો ખૂલે છે. આ નક્ષત્રો નભગંગા ખાબોચિયું છે ને એમાં કોઈ પગ પખાળી…

કયા તે અમરતે અમને જબાન દીધી છે કયા પિયાલે કલમને જબાન દીધી છે શબ્દપરસ્ત ઈસમને જબાન દીધી છે મેં એના રહમોકરમને જબાન દીધી છે હે ગેબ! તારા અગમને જબાન દીધી છે કીડીના નકશેકદમને જબાન દીધી છે ખુદાની વાત કરું કે હું ખુદની વાત કરું અગરપરસ્ત કલમને જબાન દીધી છે ગઝલનુમા કરો છો તરજુમા ઈશારાના કવિ!…