દોડતા દોડતા હાંફવાનું નહીં જિંદગી જીવતા થાકવાનું નહીં  . આથમે સૂર્ય માથે ચડેલો છતાં રાત પડશે એવું ધારવાનું નહીં  . પ્રેમ જેવું કશું આપવું જો પડે આપવાનું, કદી માગવાનું નહીં  . એક ખીલ્લી હલે છે હજી ભીંત પર ભારપૂર્વક કશું ટાંગવાનું નહીં  . એક બે વેંત ઊંચા ફરે, છો ફરે કોઈનું કદ કદી માપવાનું નહીં…

તોપખાનામાં સલામત હોય છે એ જ શાંતિની કરામત હોય છે . સ્થાન સૌને ના મળે કૈં સ્વર્ગમાં એ જગાઓ તો અનામત હોય છે !  . પાનખર જેને કહીએ આપણે વૃક્ષની ઝીણી મરામત હોય છે  . એમ લાગે છે હવે આ જીવને હર ઘડી જાણે કયામત હોય છે  . છે પનારો કાવ્ય સાથે દિલ તણો દોસ્ત…

છળકપટથી દૂર રાખે તો જ આવું વાતને મંજૂર રાખે તો જ આવું  . પાનખર તો કોઈને પણ ક્યાં ગમે છે ? આંગણુ ઘેઘૂર રાખે તો જ આવું . આવવું છે એટલે તો હું કહું છું જીવને મજબૂર રાખે તો જ આવું  . એક બે છાંટા નથી ગમતા કદીયે લાગણીનું પૂર રાખે તો જ આવું  .…

આંખોના ઓરડામાં બેઠેલી ઈચ્છાએ સપનાનું સરનામું પૂછ્યું…  . ઉંમરનો થાક હવે વરતાતો જાય અને સુઝેલા ઘાવ નહિ રુઝે શૈશવના વીતેલા દિવસોની યાદ હવે આંખો ને કેમ કરી સૂઝે ?  . આંખોની આરપાર આવેલા આંસુને સહેજ અમે ટેરવાથી લૂછ્યું આંખોના ઓરડામાં બેઠેલી ઈચ્છાએ સપનાનું સરનામું પૂછ્યું  . હમણાં લગ જે દીવો અજવાળા પાથરતો આજે એ અંધારે…

આ જગત એ રીતે સમજાતું રહ્યું, એટલે ભીતરથી સર્જાતું રહ્યું.  . રાતભર ઓશીકું ભીંજાતું રહ્યું, રાતભર એ દ્રશ્ય ભજવાતું રહ્યું.  . કોણે પેલે પાર બોલાવ્યો મને ? એ ઘડીથી મન આ બદલાતું રહ્યું.  . હા, મરણની કૂંપળો ફૂટી ગઈ, ધીમે ધીમે ઝાડ ફેલાતું રહ્યું.  . શત્રુ સામે હોય એવું ક્યાં લખ્યું ? ભીતરે પણ યુદ્ધ…

દરિયાની રેતીમાં ચીતરેલું નામ તારું દરિયાના મોજાં સંગ વહેતું છીપલાની જેમ હુંય આવતો કિનારે ને દરિયામાં ધ્યાન પછી રહેતું  . ભૂરું આકાશ અને ધરતી ક્ષિતિજ પર લાગે છે દૂર છતાં પાસે આપણીય વચે દીવાલ જાય તૂટી તો આપણેય મળવાનું થાશે.  . આવજો કહીને તારા લંબાતા હાથને મારાથી દૂર કોણ લેતું ? દરિયાની રેતીમાં ચીતરેલું નામ…

રાધાએ પાડેલી તરફડતી ચીસ અને વેદના તો કેમ કરી માપું શામ તમે આવો તો ભીતરનો ખાલીપો થોડો હું તમને પણ આપું  . ગોકુળને ગામ તમે આવો ના શામ તો રાધાને મથુરા લઈ આવું અંધારું થાય પછી પૂનમ થઈ જાય એવો ચાંદો હું રોજ ક્યાંથી લાવું ?  . ઘેર ઘેર ઉગ્યો વિયોગ તારા નામનો હું કરવતથી…

(૧) હું તને પ્રેમ કરું છું એની માત્ર મને ખબર છે. પણ તારી કને એકરાર કઈ રીતે કરવો એની સૂઝ હજી સુધી પડતી નથી.  . (૨) રાતના જાગી જાઉં છું ત્યારે અચાનક ઓશિકાને વળગી પડું છું. તું ન હોય તો શું કરું ? છે કોઈ જવાબ તારી કને ?  . (૩) ચિતાના લાકડા જેવાં દરિયાનાં…

(૧) મારી બારીના આંધળા કાચ પર રાતે કોનો પડછાયો આવ-જા કરે છે ? . (૨) કાગડાને ભલે મોરના પીંછા પહેરાવો પણ એ કેકારવ નહીં કરી શકે.  . (૩) એકલી એકલી મીણબત્તી બળતી રહી… અજવાળું પાથર્યાનો આનંદ લૂંટવાને બદલે બળતરાની વ્યથા ઘૂંટતી રહી… . (૩) કોઈ દારૂડિયાએ નશામાં કહેલી રમૂજ જેવી લાગ્યા કરે છે જિંદગી. એના…

‘મહાભારત’નાં મૂળમાં શાંતનુની કામવાસના પડેલી જોઈએ છીએ. એટલે જ એના વંશજોનો, કૌરવો-પાંડવોનો નાશા થયો. જ્યારે જ્યારે મોટાં મોટાં સામ્રાજ્યો પડ્યાં છે ત્યારે ત્યાંના લોકો વિષયવાસનામાં, ઉચ્છૃંખલતામાં અને મોજશોખમાં પડી ગયા હોય છે.  . પાંડવોના બાર વરસના વનવાસ દરમ્યાન દુર્યોધનના રાજવહીવટમાં લોકો પાંડવોને પણ ભૂલી ગયા હતા. પણ કૌરવોને રાજનીતિમાં એક વસ્તુની ખામી હતી અને તે…