કવિમિત્રો ! દુઆ કરજો… હુનર લૈને પ્રવેશું છું ગઝલમાં હું રણઝણતી કલમનો સ્વર મુખર લૈને પ્રવેશું છું ગઝલમાં . ઇનાયત હો… કે ખુશનુમા પ્રહર લૈને પ્રવેશું છું ગઝલમાં હું ઝાકળમય બગીચાની લહર લૈને પ્રવેશું છું ગઝલમાં  . નજર કરજો કે રજ સરખી બહર લૈને પ્રવેશું છું ગઝલમાં કિરણના તંતુ ભીતર રહગુજર લૈને પ્રવેશું છું ગઝલમાં…

(૧) કવિ જેવો હોય છે તેવો દેખાતો નથી, જેવો દેખાય છે તેવો હોતો નથી, વળી જેવો દેખાવાનો પ્રયત્ન કરે છે તેવો તો બિલકુલ હોતો નથી. હોવા અને દેખાવા વચ્ચે ઘણો ભેદ છે એવું કેટલાક માને છે. હોવું અને દેખાવું અભિન્ન છે કેટલાક એવું પણ માને છે. કવિએ કેવા દેખાવું જોઈએ ? કવિએ કેવા હોવું જોઈએ…

રાહ મારી હું જ જ્યાં જોતો નિરંતર ત્યાં જવું છે, હું અને કુદરત અને જ્યાં માત્ર ઈશ્વર ત્યાં જવું છે.  . ને શિખર, કેડી મહેકતાં જંગલો-ઝરણાં ઊછળતાં, ના તસુભરનુંય લાગે કોઈ અંતર ત્યાં જવું છે.  . મૌન કેવળ મૌન ધબકારા હૃદયના સંભળાતા, ને સ્વયમ હોવા પણું થઈ જાય અવસર ત્યાં જવું છે.  . લાગણીનું, ભાવનું,…

કૈંકને મૂર્તિમહીં પથ્થર મળ્યા’તા, કૈંકને રસ્તે જતાં ઈશ્વર મળ્યા’તા.  . ને પછી અંતર રહ્યાં જન્મોજનમનાં, જેમની સાથે અહીં અંતર મળ્યા’તા.  . સાવ સાચા લાગતા માણસ કનેથી, સાવ ખોટા ઉમ્રભર ઉત્તર મળ્યા’તા.  . રોજ ઝગડી છેવટે છૂટા પડ્યા જે, બેઉ જણના ખૂબ જન્માક્ષર મળ્યા’તા.  . ઊજવ્યા સૌએ ભરીને રંગ મનના, એકસરખા સર્વને અવસર મળ્યા’તા.  . (…

ડાળ મારી, પાંદડાં મારાં હવા મારી નથી, ઝાડ કરતાં સ્હેજ પણ ઓછી વ્યથા મારી નથી.  . કાલ પહેરેદારને પીંજરના પક્ષીએ કહ્યું, જે દશા તારી થઈ  છે એ દશા મારી નથી.  . જેમાં સૌને પોતપોતાની છબિ દેખાય ના, એ ગઝલ મારી નથી, એ વારતા મારી નથી.  . મારવા ચાહે તો આંખોમાં ડુબાડી દે મને, આમ આ…

માણસની વસ્તી જોને મને છોડતી નથી, મારીયે હસ્તી જોને મને છોડતી નથી.  . હું બંદગી કરું તો કરું કેમ કોઈની ? આ લયપરસ્તી જોને મને છોડતી નથી.  . ઊડવાથી પર થવાનાં છે કારણ અનેક પણ, પાંખો અમસ્તી જોને મને છોડતી નથી.  . નહિતર તો માહિતીના શિખર પર બિરાજું છું, જૂની આ પસ્તી જોને મને છોડતી…

ભલે કોઈ ના આવ્યું, સાથમાં કરતાં રખડપટ્ટી ક્ષિતિજો વિસ્તરી ગઈ જાતમાં કરતાં રખડપટ્ટી  . ઝીણી નજરે તપાસ્યાં છે અમે મહેલો ને ખંડેરો સમયની રાખ આવી હાથમાં કરતાં રખડપટ્ટી  . અમે ફરતાં હતાં અમને જ રાખી મધ્યમાં કાયમ ઝરણ ને ધોધ આવ્યાં વાતમાં કરતાં રખડપટ્ટી  . સમયની ગર્તમાં ગૂંચવાઈને છુટ્ટા પડી ગ્યા જે મળી ગ્યા એ…

(૧) શિયાળાના ઠંડાગાર આકાશમાં સવારના  પ્હોરમાં સૂરજ પાછલી રાતનો કામળો ઓઢીને વાદળના પથ્થર જેવા પગથિયાં ચડતાં ચડતાં હાંફી ગયો… એની હૂંફ હજીયે હવામાં સંભળાય છે.  . (૨) કેટલાક લોકો, ‘આવતીકાલ’ના વચનને ભરોસે હોય છે અને વર્ષો સુધી એને દરવાજે ભટક્યા કરે છે. પણ ‘આવતીકાલ’ કદી આવતી નથી.  . (૩) કોઈક વાર હું એને કહું છું,…