આ જગતની જાતરામાં કાંઈ પણ વાંધો નથી, તે લખી તે વારતામાં કાંઈ પણ વાંધો નથી. . આંખ મીંચી ચાલવામાં મસ્તી, પણ જોખમ ખરું, એમ લાગે, આપણામાં કાંઈ પણ વાંધો નથી. . જો પ્રયાસોના ગુબારા આભ આંબી ના શકે, દોર એનો કાપવામાં કાંઈ પણ વાંધો નથી. . સ્વપ્નમાં નહીં આંખ સામે એક પળભર આવ તો, જિંદગીભર…

અપના કરગઠીયાં ને છાણાં…અપના ધૂણા અપના ધૂવાં, દીધા ચેતવી દાણેદાણા… અપના ધૂણા અપના ધૂવાં. . સમિધ થઈ ગ્યા તાણાવાણા… અપના ધૂણા અપના ધૂવાં, ચેતી ગયા’ ટાણા ને વ્હાણા… અપના ધૂણા અપના ધૂવાં. . ઘરમાં જેમ ફરે ધૂપદાન…એમ કોડિયે ઠરે તૂફાન… એમ ઓરડા થઈ ગયા રાણા… અપના ધૂણા અપના ધૂવાં.. . આંખ વાખ અરુ સાખ ચેતવી…અંત…

નદીનું નામ લઈ જળજોગ જાણી જો, સપરમી પળ મળી છે તો પ્રમાણી જો. . સમય તું સાચવે, પાળે વચન કિન્તુ, થવાની હોય ત્યાંથી પણ કમાણી જો. . પ્રથમ ચશ્માંના લેન્સીસ સાફ કર બંધુ, પછીથી ગંધ જો, ને રાતરાણી જો. . અહીં છે ઊગવું, આથમવું સઘળું એક, સમય શું ચીજ છે એ પણ પિછાણી જો. .…

ઓળખ્યોને હું કોણ છું ? પાપણ પર ઝૂલતો’તો, તમને કબૂલતો’તો, આભ જેમ ખૂલતો’તો એ જ હું ઓળખ્યોને હું કોણ છું ? . ચોપડીનાં પાનાંમાં સુક્કું ગુલાબ થઈને રહેવાને આવ્યું’તું કોણ ? તમને વણબોલાવ્યે મારી આ શેરીમાં બોલાવી લાવ્યું’તું કોણ ? કળીની જેમ ફૂટતો’તો, તમને ઘૂંટતો’તો, તોય સ્હેજ ખૂટતો’તો એ જ હું ઓળખ્યોને હું કોણ છું…

હે પરમ તેજ પરમાત્મા! મને આવી મળોને સામા, પ્રત્યક્ષ નહીં તો, પરોઢનાં સપનામાં… . મેં લખ્યા કેટલા કાગળ પ્રોઈને આંખનું કાજળ, ઉત્તર ઝંખું છું પળ-પળ, પછી થયું એ ભાન કે ખોટાં લખ્યાં હતાં સરનામાં… . મને દ્યો ને તમારું તેજ, ઝળહળતું નહીં તો સ્હેજ, હું માંગું એટલું એ જ, તમે સૂર્યના સર્જક રહેજો સતત મારી…

શેઢે બેઠો છે કિરતાલ. મારી સાથે મહેનત કરતો, જાણે ભાગીદાર. શેઢે બેઠો છે કિરતાલ. . હું ખેતર ખેડું, તે માથે મેઘ થઈને વરસે. મેં વાવેલા દાણે દાણે હેત હૂંફાળું સ્પર્શે. ક્યારે ક્યારે લીલાપ થઈ છલકાતો પારાવાર. શેઢે બેઠો છે કિરતાલ. . નીંદામણ હું કરી, ચાડિયો થઈ, રખોપું કરતો. ડૂંડે સાચાં મોતીનું તે ભરત રૂપાળું ભરતો.…

સોયના અણીયાળ જળમાં બોળવા જેવો નથી, એક પરપોટો ખરેખર ફોડવા જેવો નથી. . શક્ય છે કે ક્ષણ મહીં મારું તખલ્લુસ ઓગળે, કે મને ક્ષણનાં ભરોસે છોડવા જેવો નથી. . જોતજોતામાં જ ઘર ઘરમાંથી નીકળી જઈ શકે, કોઈ રસ્તો ઘરની સાથે જોડવા જેવો નથી. . આજે એણે શબ્દનું બખ્તર ઠઠારી લીધું છે, રામ ! આજે રણમાં…

રંગફુવારો છલકે, પતંગિયાં રંગબેરંગી. . આભઝરૂખે શરમાઈને બેઠો બીજનો ચંદ્ર. . સૂર્યકિરણ નદીમાં પડી, કરે છબછબિયાં. . ખભે કુહાડી કઠિયારાને જોતાં રડતું ઝાડ. . કઠિયારાને આવતો જોતાં, ઊડી ગયા ટહુકા. . પરોઢે બોલે કૂકડો, આંખો ખોલે સૂરજદાદા. . અનરાધાર વર્ષા, ખીલતું ભીના વાને જંગલ. . ભરઉનાળે વાદળનો છાંયડો શોધે સૂરજ. . વળાવી જાન ઘરમાં બધે…

જાણે હવાને બાથમાં જકડી, ઝીણી કરી, માંડી અગમની વાત મને પંખિણી કરી. . હું તો અતિશે સ્થિર સરોવરનું જળ હતી, એણે કરી કરી પરશ તરંગિણી કરી. . મારે તો પાંચ ટેરવાં જ જીતવા હતાં, સેના શબદની તોય મેં અક્ષૌહિણી કરી. . હું તો વિખેરી જાતને વેરાઈ પણ ગઈ, કોણે ઊભી કરી મને વીણી વીણી કરી…

જીવન છે દરિયો ઘૂઘવતો ને મારી જળથી નીંદર ઊડી ગઈ છે, આ હમણાં હમણાંની વાત ક્યાં છે પ્રથમથી નીંદર ઊડી ગઈ છે. . તમારા હોઠો ભીના હો મારા જીવનની બસ એટલી બીના હો, હૃદયના કોરા ખૂણે ઊછરતી તરસથી નીંદર ઊડી ગઈ છે. . ઉજાગરાઓ હસી રહ્યા છે આ મારી આંખોની અવદશા પર, યુગો યુગોનો છે…