ઓળખ્યોને હું કોણ છું ? પાપણ પર ઝૂલતો’તો, તમને કબૂલતો’તો, આભ જેમ ખૂલતો’તો એ જ હું ઓળખ્યોને હું કોણ છું ? . ચોપડીનાં પાનાંમાં સુક્કું ગુલાબ થઈને રહેવાને આવ્યું’તું કોણ ? તમને વણબોલાવ્યે મારી આ શેરીમાં બોલાવી લાવ્યું’તું કોણ ? કળીની જેમ ફૂટતો’તો, તમને ઘૂંટતો’તો, તોય સ્હેજ ખૂટતો’તો એ જ હું ઓળખ્યોને હું કોણ છું…

હે પરમ તેજ પરમાત્મા! મને આવી મળોને સામા, પ્રત્યક્ષ નહીં તો, પરોઢનાં સપનામાં… . મેં લખ્યા કેટલા કાગળ પ્રોઈને આંખનું કાજળ, ઉત્તર ઝંખું છું પળ-પળ, પછી થયું એ ભાન કે ખોટાં લખ્યાં હતાં સરનામાં… . મને દ્યો ને તમારું તેજ, ઝળહળતું નહીં તો સ્હેજ, હું માંગું એટલું એ જ, તમે સૂર્યના સર્જક રહેજો સતત મારી…

શેઢે બેઠો છે કિરતાલ. મારી સાથે મહેનત કરતો, જાણે ભાગીદાર. શેઢે બેઠો છે કિરતાલ. . હું ખેતર ખેડું, તે માથે મેઘ થઈને વરસે. મેં વાવેલા દાણે દાણે હેત હૂંફાળું સ્પર્શે. ક્યારે ક્યારે લીલાપ થઈ છલકાતો પારાવાર. શેઢે બેઠો છે કિરતાલ. . નીંદામણ હું કરી, ચાડિયો થઈ, રખોપું કરતો. ડૂંડે સાચાં મોતીનું તે ભરત રૂપાળું ભરતો.…

સોયના અણીયાળ જળમાં બોળવા જેવો નથી, એક પરપોટો ખરેખર ફોડવા જેવો નથી. . શક્ય છે કે ક્ષણ મહીં મારું તખલ્લુસ ઓગળે, કે મને ક્ષણનાં ભરોસે છોડવા જેવો નથી. . જોતજોતામાં જ ઘર ઘરમાંથી નીકળી જઈ શકે, કોઈ રસ્તો ઘરની સાથે જોડવા જેવો નથી. . આજે એણે શબ્દનું બખ્તર ઠઠારી લીધું છે, રામ ! આજે રણમાં…

રંગફુવારો છલકે, પતંગિયાં રંગબેરંગી. . આભઝરૂખે શરમાઈને બેઠો બીજનો ચંદ્ર. . સૂર્યકિરણ નદીમાં પડી, કરે છબછબિયાં. . ખભે કુહાડી કઠિયારાને જોતાં રડતું ઝાડ. . કઠિયારાને આવતો જોતાં, ઊડી ગયા ટહુકા. . પરોઢે બોલે કૂકડો, આંખો ખોલે સૂરજદાદા. . અનરાધાર વર્ષા, ખીલતું ભીના વાને જંગલ. . ભરઉનાળે વાદળનો છાંયડો શોધે સૂરજ. . વળાવી જાન ઘરમાં બધે…

જાણે હવાને બાથમાં જકડી, ઝીણી કરી, માંડી અગમની વાત મને પંખિણી કરી. . હું તો અતિશે સ્થિર સરોવરનું જળ હતી, એણે કરી કરી પરશ તરંગિણી કરી. . મારે તો પાંચ ટેરવાં જ જીતવા હતાં, સેના શબદની તોય મેં અક્ષૌહિણી કરી. . હું તો વિખેરી જાતને વેરાઈ પણ ગઈ, કોણે ઊભી કરી મને વીણી વીણી કરી…

જીવન છે દરિયો ઘૂઘવતો ને મારી જળથી નીંદર ઊડી ગઈ છે, આ હમણાં હમણાંની વાત ક્યાં છે પ્રથમથી નીંદર ઊડી ગઈ છે. . તમારા હોઠો ભીના હો મારા જીવનની બસ એટલી બીના હો, હૃદયના કોરા ખૂણે ઊછરતી તરસથી નીંદર ઊડી ગઈ છે. . ઉજાગરાઓ હસી રહ્યા છે આ મારી આંખોની અવદશા પર, યુગો યુગોનો છે…

. અંતર મનમાં આઈ અજવાળા કરજે. સૌ જન જનમાં આઈ અજવાળા ભરજે. . શક્તિ, શક્તિશાળી બને. પ્રભા એની પ્રભાવશાળી બને. હૃદય હર એકમાં આઈ કંકુ થઈને ખરજે. અંતર મનમાં આઈ અજવાળા કરજે. . દેહ આ છે ગરબો, છેદ સત્યાવીસ. પ્રગટજે મા તું પ્રજ્ઞા થઈને, ગરબો ગવડાવીશ. દીવડો એક દિલ મધ્યે જ્ઞાનભક્તિનો ધરજે . અંતર મનમાં…

. આસોની સવાર સાવ ઢૂકડી છે. ભાદરવાનો તપારો હજી શમ્યો નથી પણ વહેલી સવારની શીતળતા વરતાય છે. વર્ષા ઋતુમાં નવયૌવન પ્રાપ્ત કરતી પ્રકૃતિ, શરદમાં મા સ્વરૂપે દરેક રસ એકત્ર કરીને ફક્ત મીઠો રસ પાવા આવે છે. એ આવી રહી છે, ગુલાબી પગલાં પાડતી. એનાં ઝાંઝરનો ઝણકાર આખાય વાતાવરણમાં ગૂંજી રહ્યો છે. સોળ શણગાર સજીને પોતાની…

(૧) પંખીઓ ઊડે છે આકાશમાં ચિતરાયેલા અદ્રશ્ય રસ્તા પર મંજિલ સુધી પહોંચવા. . (૨) અજાણ્યાને ભેગા કરે છે સ્વજનોને છૂટા પાડે છે -અને રસ્તો રસ્તાને મળે છે. . (૩) થાકીને, હારીને, પરવશ બનીને ચાલું છું. બધા માટે છે એક જ રસ્તો આશાનો. . (૪) આંખો મીંચીને પણ ચાલી શકાય છે અદ્રશ્ય રસ્તા પર. . (૫)…