એક મુઠ્ઠી છલના લઈને તૂટ્યાં-ફૂટ્યાં સપનાં લઈને સંબંધોના સરવૈયામાં શૂન્ય શૂન્યના ઢગલા લઈને…. કહે, હવે ક્યાં જાવું….?  . વાતોના કોરા વરસાદે નથી હવે ભીંજાવું મારે આંસુમાં નથી નહાવું…..  . તારી મારી હથેળીમાં લખી હતી જે ખાલી વાતો…. ભૂત – ભૂતાવળ થઈને પજવે હવે બધી એ ઠાલી વાતો- આસપાસ વીંટળાતી સાપણ થઈને બધી મારી રાતો- રાતોના…

મારી અંદર ક્યાંક – કોઈક ખૂણે આજે પણ એક ભીની રાત જીવે છે. એકાંતમાં – લપાઈ – છુપાઈને એની સુંવાળપને અડકું, ત્યારે સાપની ચામડીને અડક્યા જેવો ભયનો ધ્રાસકો પડે છે.  . એની તેજાબી ભીનાશની છાલક મારી આંખમાં ન ઊડે, એનો ડર મને સતત સતાવે છે…  . રેતીના નગરમાં વગર સિંચ્યે સંવેદનાઓની વેલ વધતી જ જાય…

આપો તો આપો રે અમને નાવડી, આપો આપો દરિયાલાલ ડૂબ્યાં તો મઝધારે તળિયાં તાગશું., તર્યા તો ઊતરશું ભવપાર. આપો તો આપો રે અમને નાવડી…  . આપો તો આપો રે એક સાંઢણી, આપો માથે માઝમરાત; ઝાંખે રે અજવાળે જાશું પાંસરા, જાવું એને રે દરબાર. આપો તો આપો રે એક સાંઢણી…  . આપો તો આપો રે લેખણ…

મરતા – જીવતા ઊઠતા – પડતા દરેક હથોડા પાસે જાણે બચવા માટે કરગરતા… સંબંધોની વારતા !  . વારતા રે વારતા ભાભા ઢોર ચારતા એક હતો છોકરો ન જાણે કોઈ એનું નામ ન ગામ કોઈ, ન ઠામ…  . દૂરદૂરથી આવતો- એક ગુલાબનું ફૂલ આપી છોકરીને સમજાવતો ! ને, છોકરી કાયમ સમજી જ જતી, કે સમજવાનો પ્રયત્ન…

(૧) ઔદાર્ય, ઉદારતા એ તો ઊંડાણે, વધુ ઊંડાણે અડીંગો જમાવી દેવાનો ઓચ્છવ ! પ્રશંસા અને પ્રચારની કુંપળ ન ફૂટે એવા સાવ પ્રછન્ન રહી હૃદયે કોળતા અને વધતા વડલાનું નામ ઉદારતા. કર્તાભાવનું સાક્ષીભાવે અવતરણ એજ ઔદાર્ય !   તું અક્ષયપાત્ર, ભિક્ષાપાત્ર અમે !   (૨) સ્વ-ઓળખ, નિજધામને ઓરડે, આનંદ સમૃદ્ધિની પૂજા એ જ સ્વ ઓળખ, આળસ…

મને સપનું આવ્યું કે હું જંગલમાં રઝળપાટ કરું છું. સમયની પારના કોઈક સમયમાં હું ફરી રહ્યો છું: અડીખમ વૃક્ષ : લીલાંછમ પાંદડાં, સોનેરી ફૂલ. આંખને પાગલ કરીને ઘાયલ કરી મૂકે એવું કોઈ શાશ્વત સૌંદર્ય. કોઈક પશુ મારી નિકટ આવે છે : હું ભયથી થથરું છું; એ મને નિર્ભય થઈ જવાની વાત કરે છે. હું ભયને…

ઓફિસે જવાની ચિંતામાં ઉતાવળે બાલ્કનીમાં ઊભા તમે બ્રશ કરતા હો ને રણકતી ફોનની ઘંટડી સમાચાર આપે કે પરોઢે સૂર્ય ઊગવાના કોડ જોતી મારી આંખ સદા માટે બિડાઈ ગઈ. હે દોસ્તો ! તમારા ભરચક કાર્યક્રમમાંથી થોડોક સમય કાઢી મારા શબને વીજળીને બદલે લાકડાની ચિતામાં બાળજો. સ્મશાનને બાંકડે બીડી ફૂંકતા તમે બે ઘડી વિચારી શકો કે માણસે…

કવિતામાં કશુંક ન સમજાય એવું હોવું જોઈએ -માણસની જેમ. બધું જ સમજાઈ જાય છે પછી કોઈ રહસ્ય નથી રહેતું.  . કિનારો અને સમુદ્ર હંમેશાં એકમેકની સંગતમાં હોય છે છતાં પણ સમુદ્રના પ્રત્યેક મોજાને સમજવાનો દાવો ખુદ સમુદ્ર પણ ન કરી શકે તો પછી બાપડા કિનારાની તો વાત જ શી ? કિનારો પણ એવી પાળ બાંધીને…

ओ माँ  . बचपन में तुमने ही कहा था अच्छे लोग गुजर जाने पर तारा बन जाते हैं… अपने सारे अतीत को पीछे छोड कर आज तुम खुद तारा बन गई हो…! अतीत की यादों के झरोखों में तुम्हारी गायी…. लोरी आज भी दुनिया के दिये जख्मों पर पूस की ठंडी बयार की फूँक सी…

શબ્દની ગહેરાઈમાંથી નીકળ્યાં છે તું અને હું. તેજની તનહાઈમાંથી નીકળ્યાં છે તું અને હું.  . કંટકોનાં રાજ્ય છે ને શૂળના ત્યાં કાયદાઓ, ફૂલની રુસવાઈમાંથી નીકળ્યાં છે તું અને હું.  . વાત લઈને વાયરાઓ વાય છે ચારે દિશામાં, વાતની વડવાઈમાંથી નીકળ્યાં છે તું અને હું.  . ના મળ્યાં પળની પછીતે કે પ્રલયના અંધકારે, પ્રેમની પરછાંઈમાંથી નીકળ્યાં…