ચાલ પંખીની ભાષા કંઈ જાણીએ કવિઓ તો અઘરું ને ઝાઝું બોલે છે ચાલ સહેલું ને થોડું કંઈ માણીએ  . ટિટોડી કકળીને કહેતી પણ હોય કે આ આખું તળાવ મારું આણું એમાં જો કલકલિયો ઊંધો પછડાય અને સોંસરવું પાડી દે કાણું કાળોકોશી તો એને શીખવવા બેસે કે ચાલો કલકલિયાને મારીએ ચાલ પંખીની ભાષા કંઈ જાણીએ.  .…

પ્રેમ એટલે શું ? મને નથી ખબર પણ હા, આપણી વચ્ચેનો ‘કેવળ’ વાર્તાલાપ પ્રેમ હોઈ શકે અથવા તો એવું પણ હોઈ શકે કે પ્રેમ એટલે હું કોઈ પુષ્પને જોઉં ને એ જ ક્ષણે તારો વિચાર ઝબકે હું ખીલી ઊઠું, મારું સ્મિત મહેકી ઊઠે, હું તરબતર થઈ જાઉં કદાચ ભૂલી જાઉં મને ખુદને જ ને પછી,…

તારે જે કહેવું છે મને, એ જ મારે કહેવું છે તને અને મારે જે કહેવું છે એ જ કદાચ તારે પણ મને… પણ શબ્દ એકેય મળતો નથી અને મૌન એવા આપણે એકબીજાને બતાવીએ છીએ- સૂર્ય, ફૂલો, પતંગિયાંઓ, વૃક્ષો… વેલી, નદી, તળાવ, ઝરણાંઓ, ખેતરો, પહાડો, પંખીઓ, દૂર ક્ષિતિજે રેલાતા રંગો અને હસી પડતા ચાંદ-તારાઓ…  . (…

મારું કાંડું પકડીને મને રોક મા મારી પાનીએ બેઠાં પતંગિયાંને ટોક મા મારું કાંડું પકડીને મને રોક મા  . અધખુલ્લી બારીથી જોયાં આકાશ, અને જોયાં છે પંખીનાં ટોળાં; હફળક દેતુંને કાંઈક અંદર જાગે, ને પછી આંખોમાં સપનાંના મેળા; પગલાંમાં હોંકારા પહેર્યા મેં આજ, હવે બેસાડી ના દે તું ગોખમાં મારું કાંડું પકડીને મને રોક મા…

બાળપણમાં ભેટ મળેલી પરીકથાઓની ચોપડી જીર્ણ-શીર્ણ હાલતમાં- છતાંયે, આજે પણ સાચવી રાખી છે – મેં !  . એકડદંડિયા મહેલમાં પુરાયેલી રાજકુમારીને છોડાવવા આવતો રાજકુમાર એમાં સફેદ ઘોડા પર સવાર તો થયો છે… પણ, એનો ચહેરો ફાટી ગયો છે !  . વારંવાર વાંચેલી એ વાર્તામાં શબ્દેશબ્દ મને યાદ રહી ગયો છે પણ રાજકુમારનું નામ કેમેય કર્યું…

એક મુઠ્ઠી છલના લઈને તૂટ્યાં-ફૂટ્યાં સપનાં લઈને સંબંધોના સરવૈયામાં શૂન્ય શૂન્યના ઢગલા લઈને…. કહે, હવે ક્યાં જાવું….?  . વાતોના કોરા વરસાદે નથી હવે ભીંજાવું મારે આંસુમાં નથી નહાવું…..  . તારી મારી હથેળીમાં લખી હતી જે ખાલી વાતો…. ભૂત – ભૂતાવળ થઈને પજવે હવે બધી એ ઠાલી વાતો- આસપાસ વીંટળાતી સાપણ થઈને બધી મારી રાતો- રાતોના…

મારી અંદર ક્યાંક – કોઈક ખૂણે આજે પણ એક ભીની રાત જીવે છે. એકાંતમાં – લપાઈ – છુપાઈને એની સુંવાળપને અડકું, ત્યારે સાપની ચામડીને અડક્યા જેવો ભયનો ધ્રાસકો પડે છે.  . એની તેજાબી ભીનાશની છાલક મારી આંખમાં ન ઊડે, એનો ડર મને સતત સતાવે છે…  . રેતીના નગરમાં વગર સિંચ્યે સંવેદનાઓની વેલ વધતી જ જાય…

આપો તો આપો રે અમને નાવડી, આપો આપો દરિયાલાલ ડૂબ્યાં તો મઝધારે તળિયાં તાગશું., તર્યા તો ઊતરશું ભવપાર. આપો તો આપો રે અમને નાવડી…  . આપો તો આપો રે એક સાંઢણી, આપો માથે માઝમરાત; ઝાંખે રે અજવાળે જાશું પાંસરા, જાવું એને રે દરબાર. આપો તો આપો રે એક સાંઢણી…  . આપો તો આપો રે લેખણ…