મા, મારા જીવતદાન માટે

ઠાકોરજીને ક્યાં સુધી ધર્યા કરીશ

આંસુઓના થાળ?

તને ખબર તો છે જ કે

બહેરી થઈ ગયેલી મારી કરોડરજ્જુમાં

ક્યારેય લીમડાની કૂંપળો ફૂટી શકી નથી

છતાંય તું બ્રાહ્મણોને મૃત્યુંજયના જપ

કરવાનું શા માટે કહે છે?

હવે તો ટેબલેટ્સ ગળવાથી પણ

જ્ઞાનતંતુમાં થીજેલા પતંગિયાઓ

ઊડી શકે તેમ નથી

ને ઊલટાના આવે છે મૃત્યુના વિચારો.

એટલે તો કહું છું કે

શીશીમાં રહી-સહી દવા ઢોળી નાખ

મને મારા લોહીના બળવાની વાસ આવે છે.

હવે બની શકે તો-

આ પલંગ પર ખેતરની માટી પાથરી દે,

માથા પરથી છત ઉડાડી દે,

આકાશને કહે-અહીં આવે

આ દીવાલોને ખસેડીને લઈ જા,

વૃક્ષોના હસતા ચહેરાઓને બોલાવી લાવ

(પ્લીઝ, ડોકટરને નહીં)

મારી પીઠ પર લગાડેલી

આ સ્ટ્રીપ્સ ઉખેડી લે,

પંખીઓને કહે-અહીં આવી બેસે,

કપાળ પરથી હઠાવી કે મીઠાનાં ભીનાં પોતાં,

શિશુઓ જેવાં વાદળોને બોલાવી લાવ-

મારા વાળમાં ભીની હથેળીઓ ફેરવે…

અને ફરી વાર કહું છું

આ ટેબલ પરની શીશીઓમાંથી-

દવા ઢોળી નાખ

ને તારાં સ્તનોનું

પહેલાંનું તાજું દૂધ પા

-કદાચ હું જીવી જઈશ!

( મહેન્દ્ર જોશી )

આ ચરણ હવે તો થાક્યા!

જીવતરના આ જટાઝૂટ જંગલમાં કાંટા વાગ્યા!

આ ચરણ હવે તો થાક્યા!

ખટમીઠા સહુ સ્વાદ સરીખા અક્ષર ત્રોફી જોયા

વળગેલી માયાના મણકા શત શત જોખી જોયા

ભાર કશોયે નહીં તોય આ મણકામાં ભરમાયા!

આ ચરણ હવે તો થાક્યા!

સાત સમંદર પાર કર્યાના પડઘમ ભીતર વાગે

નામ વિનાની નદી બિચારી કોક મળસ્કે જાગે

હલેસાં હારી-થાકીને દૂર દૂર જઈ ભાગ્યા!

આ ચરણ હવે તો થાક્યા!

પ્રસ્વેદોની પીડા ભરચક અંગઅંગમાં કણસે

અશ્રુઓનાં ઓઘ હજીયે દશે દિશાથી વરસે

નયન હજીયે જોયા કરતા વરસોના પડછાયા!

આ ચરણ હવે તો થાક્યા!

( રમણ વાઘેલા )

એક ક્ષણનું આપણું મળવું અને એવું બધું

ને યુગોનું એમ ખળભળવું અને એવું બધું

આમ દરિયા ને ક્ષિતિજની વાત તો અંગત હતી

ડૂબતા સૂરજનું સાંભળવું અને એવું બધું

પારદર્શક ઓરડામાં બંધ આ બપ્પોર છે

સાંજનું ધુમ્મસમાં ઓગળવું અને એવું બધું

કારમી દ્વિધા હતી સંબંધની ઓળખ વિશે

પાર્થનું અંતે પછી લડવું અને એવું બધું

( નીતિન વડગામા )

માર હલેસાં જીવનને, મંઝિલની હજી દૂરી છે

શ્વાસોમાં વહાલપ બાકી કે ઈશ્વરની મજબૂરી છે

હોય ઉષા કે સંધ્યા, દિશા ભલે ઉત્તર દક્ષિણ

બિન્દાસ્ત બની તું જીવી લે જે ક્ષણો બની સિંદૂરી છે

મંદિરની મૂરતમાં જ્ઞાની શોધે તું કોની સૂરતને

ખુદની ઓળખ માટે સિર્ફ દર્પણનું હોવું જરૂરી છે

તોડી દે મયખાનું આજે, સાથે જામ સુરાહીને

શરાબને લત લાગી મારી, મારી જ સંગત બૂરી છે

પ્રતિબિંબ આપે છે વર્ષોથી એક સંદેશો આંખોને

સમજો તો છીએ નીકટ ઘણાં નહીં તો જોજનોની દૂરી છે

( નિલેશ રાણા )