એય, તને મનમાં સમાવું તો ચાલશે?

રાતડીની નીંદરમાં ને નીંદરમાં સપનાં,

ને સપનામાં આવું તો ચાલશે?

પ્રશ્નો પર પ્રશ્નો હું પૂછ્યા કરું,

ને બસ પૂછ્યા કરું છું એ જ ધૂનમાં,

સૃષ્ટિમાં રોજ તને નીરખ્યા કરું

ને બસ નીરખ્યા કરું છું તને તૃણમાં.

એય, તને બોલાવું ત્યારે તું આવશે?

લાગણીના અણદીઠા શ્વેત શ્વેત રંગ મહીં,

ઈન્દ્રધનુષી એક વાત,

સંબંધો જોડાવા ઈચ્છાઓ જન્મે,

એ ઈચ્છાનો થામી લે હાથ.

એય, મારી ઈચ્છાનો બાગ હવે ફાલશે?

ઈચ્છાઓ જન્મે તો પૃચ્છાઓ જન્મે,

ને પ્રશ્નાર્થને સમજી તો લે,

ચૂપ ચૂપ રહીને પણ કહેવું જરૂર,

એ ભાવાર્થ સમજી તો લે

એય, સાથે રહેવું શું તને ફાવશે?

( આશા પુરોહિત )

દરિયાકાંઠે

હાથમાં હાથ ઝાલી

ચાર આંખો નિહાળે સૂર્યને

અસ્ત થતાં બે હથેળીઓ વચ્ચે ઉષ્મા

ધબકતા નવા સહઅસ્તિત્વની

રોમેરોમમાં ફેલાય ઉષ્મા

હવે સૂર્યની શોધ

પરસ્પરની આંખોમાં

( ધર્મેશ ભટ્ટ )

છે-ની બારીમાંથી સામે

કદાચ

લીમડાભાઈ લહેરાય છે

મંજરીઓના મઘમઘતા થર આવીને

કદાચ

હાલક ડોલક નાક સુધી પથરાય છે

ડાળ પરે કોઈ અજાણ્યું પંખી

કદાચ

ઉત્કટ એકલતાને ગાય છે

પાંદડાં પવનરહિત રૂપેરી તડકામાં

ફરફર ફરફર ન્હાય છે

ઘોળીને ચૂસેલી પડી ગયેલી પક્વ લીંબોળીનો

મીઠો કડવો સ્વાદ

કદાચ

અધરોષ્ઠના ચસકારામાં સંભળાય છે

ટબ્બા જેવીના સ્પર્શમાં ટેરવાં

કદાચ

રણઝણ રણઝણ થાય છે

છે

છે-ની હાલક ડોલક સ્મૃતિઓમાં

કદાચ

છે-ને તાકે છે…ચાખે છે…સૂંઘે છે…સ્પર્શે છે…

એવું

છે-ને

ઊંઘ ભરેલાં ઝોકામાં લયભર

કદાચ

લાગે છે.

( લાભશંકર ઠાકર )

મ્હોતાજ ના કશાનો હતો કોણ માનશે?

મારોય એક જમાનો હતો કોણ માનશે?

ડાહ્યો ગણી રહ્યું છે જગત જેને આજકાલ,

એ આપનો દિવાનો હતો કોણ માનશે?

માની રહ્યો છે જેને જમાનો જીવનમરણ,

ઝગડો એ ‘હા’ ને ‘ના’ નો હતો કોણ માનશે?

મસ્તીમાં આવી ફેરવી લીધી જગતની આંખ

એ પણ સમય નશાનો હતો કોણ માનશે?

હસવાનો આજ મેં જે અભિનય કર્યો હતો

આઘાત દુર્દશાનો હતો કોણ માનશે?

( રુસ્વા મઝલૂમી )