કાલે હું નહીં હોઉં તારી આંખેથી એક આંસુ બની વહી જઈશ. અને કોઈ ખૂણામાં એક યાદ બની રહી જઈશ.  . મારા રાગ મૌન હશે, તારા મુખેથી એક બોલ બની વહી જઈશ. અને તારા કાનમાં એક પડઘો બની રહી જઈશ.  . મારી આંખો બંધ હશે, તારી નજરોથી એક દ્રશ્ય બની સરી જઈશ. અને કોઈ દીવાલ પર…

મેં પૂછ્યું, ‘હજી યે  કહેવાની જરૂર ખરી કે હું તમને પ્રેમ કરું છું ?’ ‘હા… કહેવું તો પડે જ ને’ એણે જવાબ આપ્યો હું હસી, ‘મને એમ કે તમે સમજી જશો…’ એ પછી બધી જ વાતો કહેવી પડતી… પ્રેમ કરું છું, રિસાઈ ગઈ છું, ગુસ્સો આવ્યો છે, કશું ગમતું નથી… આવું બધું જ કહી –…

નથી કારણ છતાંયે વાતમાં કંઈ ફર્ક આવે છે, જરા જુદા સ્વરૂપે આજ તારું દર્દ આવે છે.  . બધી આશા અને ઈચ્છા લઈને બંધ હાથોમાં, સમયની પારથી માના ઉદરમાં ગર્ભ આવે છે.  . તમે આ આમ ઝંઝા થઈ અને ઘેરો નહીં અમને, ઝીણી ફૂંકે બુઝાવામાં અમારો વર્ગ આવે છે.  . સમેટું છું મને આંખો કરીને બંધ…

મારી જનમોજનમની પ્રાર્થના છે : હે સૂર્યનારાયણ પ્રકટો.  . કાળી રાતને, વાતને, સદીઓની જમાતને ચીરીને પ્રકટો. ઈતિહાસનાં જુઠ્ઠાં જંગલોને બાળી નાખો. હજીયે અમે એના એ જ વિષચક્રમાં શાણપણની મશાલ લઈને ભટક્યા કરીએ છીએ પાગલોનાં પગલાં ગણતા.  . યુદ્ધ, હારજીત, પ્રપંચ, કાવાદાવા, છળકપટ તીર, તલવાર, ભાલા, અશ્વ, હાથી બંદૂક, ટેન્ક, વિમાન, તોપ… કોઈ કેમ હજી લગી…

હું માણસ તરીકે જન્મ્યો ન હોત તો કદાચ વૃક્ષ થયો હોત કે કદાચ પંખી કે કદાચ તારો કે કદાચ માછલી કૈંક તો થયો હોત.  . પણ, હું માણસ ન થયો હોત તો,- વૃક્ષની લીલાને શબ્દશબ્દમાં આલેખતે કોણ ? કોણ ગાતે આકાશની છટા ને સમુદ્ર-મુદ્રા સાંભળતે કોણ ? પણ, સારું થયું કે આપણે માણસ થયા નહીંતર…

જીવનમાં જે પણ મૂલ્યવાન છે, પછી એ પ્રેમ હોય, જ્ઞાન હોય, ડહાપણ હોય, સૌંદર્યાનુભૂતિ હોય કે પરમની પ્રાપ્તિ હોય. એની શોધ જાતે કરવી પડે છે. એ હાથ લંબાવીને કોઈની પાસે માગવાની વસ્તુ નથી. એ આપલેની વસ્તુ છે જ નહીં એનો આવિષ્કાર જાતે જ કરવો પડે છે. એને પામવાની બીજી કોઈ રીત છે જ નહીં. *…

છત કે છત્રી પર વરસવાનું મને ફાવે નહીં, હું છું ચોમાસું, અટકવાનું મને ફાવે નહીં.  . ફૂલ જો રાખો બિછાવી તો વળી આવી જશું, ઠોકરો ખાતાં સિસકવાનું મને ફાવે નહીં. . હું સતત પહેરું મને ગમતા ભરમનો અંચળો, મોસમોની જેમ ફરવાનું મને ફાવે નહીં.  . હું જડીબુટ્ટીનો પર્વત ઊંચકી લાવી શકું, પણ ચરણમાં પુષ્પ ધરવાનું…

તું આવશે જરૂર એ સૌ ધારણાનું ખૂન આજે કરી દઈશ હું આ બારણાનું ખૂન  . પાછા વળેલ પગલાંની સાચી હશે ખબર, કહેતા હતા કે થઈ ગયું આંગણાનું ખૂન  . તું જઈ અને કરી દે પ્રથમ કેદ સૂર્યને એના પછી કરીશું એ તાપણાનું ખૂન . મારા સુધીય હું હવે પહોંચી શકી નહીં અંદરથી રોજ થાય છે…

તોડી શકાય તો જ ત્વચાના રિવાજને સ્પર્શી શકાય જો કદી તારા અવાજને  . મારી ઊલટતપાસ મેં જાતે કરી લીધી પ્રશ્નો પૂછી શકાય ના આખા સમાજને  . શ્વાસોની આવજાવને માની લીધી અઝાન આપ્યો નવો મેં અર્થ આ મારી નમાજને  . નુસખા નવાનવા તો મળે ક્યાં સુધી તને ? હો શક્ય તો અજમાવ પુરાણા ઈલાજને  . બારી…