નથી કારણ છતાંયે વાતમાં કંઈ ફર્ક આવે છે, જરા જુદા સ્વરૂપે આજ તારું દર્દ આવે છે.  . બધી આશા અને ઈચ્છા લઈને બંધ હાથોમાં, સમયની પારથી માના ઉદરમાં ગર્ભ આવે છે.  . તમે આ આમ ઝંઝા થઈ અને ઘેરો નહીં અમને, ઝીણી ફૂંકે બુઝાવામાં અમારો વર્ગ આવે છે.  . સમેટું છું મને આંખો કરીને બંધ…

મારી જનમોજનમની પ્રાર્થના છે : હે સૂર્યનારાયણ પ્રકટો.  . કાળી રાતને, વાતને, સદીઓની જમાતને ચીરીને પ્રકટો. ઈતિહાસનાં જુઠ્ઠાં જંગલોને બાળી નાખો. હજીયે અમે એના એ જ વિષચક્રમાં શાણપણની મશાલ લઈને ભટક્યા કરીએ છીએ પાગલોનાં પગલાં ગણતા.  . યુદ્ધ, હારજીત, પ્રપંચ, કાવાદાવા, છળકપટ તીર, તલવાર, ભાલા, અશ્વ, હાથી બંદૂક, ટેન્ક, વિમાન, તોપ… કોઈ કેમ હજી લગી…

હું માણસ તરીકે જન્મ્યો ન હોત તો કદાચ વૃક્ષ થયો હોત કે કદાચ પંખી કે કદાચ તારો કે કદાચ માછલી કૈંક તો થયો હોત.  . પણ, હું માણસ ન થયો હોત તો,- વૃક્ષની લીલાને શબ્દશબ્દમાં આલેખતે કોણ ? કોણ ગાતે આકાશની છટા ને સમુદ્ર-મુદ્રા સાંભળતે કોણ ? પણ, સારું થયું કે આપણે માણસ થયા નહીંતર…

જીવનમાં જે પણ મૂલ્યવાન છે, પછી એ પ્રેમ હોય, જ્ઞાન હોય, ડહાપણ હોય, સૌંદર્યાનુભૂતિ હોય કે પરમની પ્રાપ્તિ હોય. એની શોધ જાતે કરવી પડે છે. એ હાથ લંબાવીને કોઈની પાસે માગવાની વસ્તુ નથી. એ આપલેની વસ્તુ છે જ નહીં એનો આવિષ્કાર જાતે જ કરવો પડે છે. એને પામવાની બીજી કોઈ રીત છે જ નહીં. *…

છત કે છત્રી પર વરસવાનું મને ફાવે નહીં, હું છું ચોમાસું, અટકવાનું મને ફાવે નહીં.  . ફૂલ જો રાખો બિછાવી તો વળી આવી જશું, ઠોકરો ખાતાં સિસકવાનું મને ફાવે નહીં. . હું સતત પહેરું મને ગમતા ભરમનો અંચળો, મોસમોની જેમ ફરવાનું મને ફાવે નહીં.  . હું જડીબુટ્ટીનો પર્વત ઊંચકી લાવી શકું, પણ ચરણમાં પુષ્પ ધરવાનું…

તું આવશે જરૂર એ સૌ ધારણાનું ખૂન આજે કરી દઈશ હું આ બારણાનું ખૂન  . પાછા વળેલ પગલાંની સાચી હશે ખબર, કહેતા હતા કે થઈ ગયું આંગણાનું ખૂન  . તું જઈ અને કરી દે પ્રથમ કેદ સૂર્યને એના પછી કરીશું એ તાપણાનું ખૂન . મારા સુધીય હું હવે પહોંચી શકી નહીં અંદરથી રોજ થાય છે…

તોડી શકાય તો જ ત્વચાના રિવાજને સ્પર્શી શકાય જો કદી તારા અવાજને  . મારી ઊલટતપાસ મેં જાતે કરી લીધી પ્રશ્નો પૂછી શકાય ના આખા સમાજને  . શ્વાસોની આવજાવને માની લીધી અઝાન આપ્યો નવો મેં અર્થ આ મારી નમાજને  . નુસખા નવાનવા તો મળે ક્યાં સુધી તને ? હો શક્ય તો અજમાવ પુરાણા ઈલાજને  . બારી…

લાગણીને જીવભરી જીવવા દિયો ! અને બુદ્ધિને કહો કે બહુ બોલે નહીં; સોનાની મૂર્તિને લોખંડના ત્રાજવામાં મૂકીને કોઈ કદી તોલે નહીં.  . આપમેળે ઊગે છે ફૂલ એમ લાગણી ઝરણાંની જેમ વ્હેતી. ઊગવાનું કેમ અને વહેવાનું કેમ એવા વિચારે નથી રહેતી.  . મીરાંની પાસે જઈને કોઈ દુનિયાની પાછી કિતાબ હવે ખોલે નહીં. સોનાની મૂર્તિને લોખંડના ત્રાજવામાં…

મારી ઉપર છે આળ હું દોડી શક્યો નહીં તેં તો દીધો’તો ઢાળ હું દોડી શક્યો નહીં  . ભાગી જવામાં સાથ ચરણનો ન સાંપડ્યો ઠેકી શક્યોના પાળ હું દોડી શક્યો નહીં  . દાવાનળોમાં એટલે સળગી જવું પડ્યું લાગી’તી જ્યારે ઝાળ હું દોડી શક્યો નહીં  . એ આવશે એંધાણ મળ્યું એનું એ છતાં એવી પડી’તી ફાળ હું…