(૧) નિર્લેપતા, જલકમલવત જાગૃતિની એરણ ઉપર ક્ષણ ચૈતન્યના ઘડતા ઘાટનું નામ નિર્લેપતા લેતી-દેતીના કિનારા છોડીને વળગણ વગર વહેતા રહેવાની મોજ એ જ આનંદ-અનાસક્તિ ! અખંડ, અસ્પર્શ્ય, અટક્યા કે અથડાયા વગર અવિરત વહેતી બજરંગી, મારૂતિ ઓળખનું નામ નિર્લેપતા.  . તું વહેતું વ્હાલ, કિનારા અમે !  . (૨) સંતોષ, પૂર્ણપ્રાર્થના અને પારદર્શક પુરુષાર્થ પછી સહજ ઉગતા પુષ્પની…

ઝંઝા અને તોફાન છે કહે છે એ તરફ, કોઈ કશીક રાહમાં જીવે છે એ તરફ.  . મુશ્કેલ છે શોધી અને તેના તરફ જવું, કોઈ છતાં કહે છે એ રહે છે એ તરફ.  . આ તરફ દરિયો અને છે એ તરફ તો લૂ, સઢ વિનાની નાવ શું ધસે છે એ તરફ ?  . ઝાંખો છે ચંદ્રમાં…

ચમન ! તુજને સુમન મારી જ માફક છેતરી જાશે, પ્રથમ એ પ્યાર કરશે ને પછી જખમો ધરી જાશે. ( કૈલાસ પંડિત )  . જીવન ઉપર ન કરતો કોઈ દી હક, છેતરી જાશે; તને એ મોત થઈ મારી જ માફક છેતરી જાશે.  . ખરીદી નહીં શકે તું યોગ્ય વસ્તુ વ્યાજબી ભાવે, બજારોમાં તને મૂલ્યોની રકઝક છેતરી…

કેટલા લોકો ? કેટલી વખત ? કેટલી રીતે ? કેટલાં સ્થળે ? કેટલાં મોઢા ? કેટલી વાતો ? કેટલા અરથ ? હળેમળે ?  . કેટલી યાદો ? કેટલી સાંજો ? કેટલાં આંસુ ? કેટલા શ્વાસો ? કેટલાં રૂપે ? કેટલું ગણિત ? બાહર ને ભીતર કેટલું છળે ?  . કેટલી રમત ? કેટલી સહજ ?…

(૧) નખ  . મને આ ઉઝરડાઓએ શીખવી દીધું છે કે કોઈને મળો ત્યારે તેના હાથ તમારા હૃદય સુધી ન પહોંચે તેની તકેદારી રાખીને મળવું કોને ખબર – કોનાં નખ ઝેરી હોય..!!  . (૨) મળવું  . તું આવતી નથી તોય કહું કે – આવજે તું કશું જ લઈને ગઈ નથી તોય કહું કે – સાચવજે. બાકી…

બધા જ રસ્તા પૂરા થાય એ પછી હું છું, કશું જ ક્યાંય ના દેખાય એ પછી હું છું. . બધા જ ગ્રંથ અને સમજણો અધૂરા છે, જરાક આટલું સમજાય એ પછી હું છું.  . બધા જ અક્ષરો… ઉચ્ચાર – અર્થમાં સરખા, બધું જ મૌનમાં બોલાય એ પછી હું છું.  . નજરમાં જાય સમેટાઈ બધું ઈચ્છા…

કૈંક જાણે કે થવામાં છે, આજ મૂંઝારો હવામાં છે.  . કેમ લંબાશે મદદ માટે ? હાથ પંડિતોના પૂજામાં છે !  . સાંભળે છે વાત બસ દિલની, કોઈના ક્યાં એ કહ્યામાં છે !  . ઊંચકાવે તું જ ગોવર્ધન, જોર ક્યાં મારી ભુજામાં છે !  . શૂન્યથી મનને ભરી દેતું, કૈંક એવું આ જગામાં છે !  .…

બારી ખોલી સસલાની જેમ તરત અંદર આવ્યો તડકો; પછી સન્નાટો લઈને આવી બપોર; પછી આવી સૂમસામ સાંજ; પછી હળવેકથી પ્રવેશી ઉદાસ રાત, પણ- વરસાદની વાંછટ જેવો એ સમય રહી ગયો બારી બ્હાર.  . ( હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ )

પીધા વિનાય પણ જે ચકચૂર થઈ શકે છે; ખાલી થઈને પણ એ ભરપૂર થઈ શકે છે !  . પૂરેપૂરું પોતાનું નૈકટ્ય એ જ પામે; ઈચ્છે તો જાતથી પણ જે દૂર થઈ શકે છે !  . ઘેઘૂર છાંય વાળી એ વૃક્ષતાને વરશે; જે લાગણીનાં લીલાં અંકૂર થઈ શકે છે !  . હોઈ શકે ખરેખર સાચા તવંગરો…