લંબાવું  હાથ, તોય અડકી શકાય નહીં, ભડભડતી આગ – તોય સળગી જવાય નહીં, તારો ને મારો આ કેવો સંબંધ જેમાં સામસામે બેસીને સામે જોવાય નહીં ?  . આંખોમાં ઊછળતા ખારાં પાણીનો હવે ખળખળતો – ધસમસતો ધોધ તારી છાતી પર મારી અટવાતી નજરોમાં નકરા આધારની શોધ.  . અડધી રાતે મારી આંખો ખૂલે ને, ભૂલે સ્વપ્નાંઓ ઈચ્છાની…

ચાલ થોડું હચમચીને વાત નક્કર કર હવે શબ્દ જળમાં ઓગળીને જાત સદ્ધર કર હવે  . ખૂબ અઘરું હોય છે ઘરને સજાવી રાખવું ભારપૂર્વક આપણા સગપણને અવસર કર હવે  . ખાતરીપૂર્વક હસેલું બારસાખે ટાંગવું આપણું હોવું અડીખમ સહેજ પગભર કર હવે  . તું હવા છે રક્તમાં ઘોળાયને મ્હેકી ઉઠે ટીંચવાને ટૂંપવાની વાત પથ્થર કર હવે.  .…

મને હજીયે સંભળાય છે ગરમ ગરમ શ્વાસનું એ લયબદ્ધ સંગીત ! તારા પ્રત્યેક ચૂંબનની સાથે, મારા હાથમાંથી સરકતી ગયેલી… રેશમી મુખવટાની લગામો.  . તારા દરેક આલિંગન સાથે મેં મારી જાતને તારી વધુ ને વધુ નજીક, તદ્દન – નજીક અનુભવી હતી..  . …..ધુમ્મસ બધું જ હટી ગયું હતું ! ને એ ઝાકળભીની સવારના સૂર્યોદય સમયે મેં…

ખાલી ખાલી પ્લેટફોર્મ નિહાળી, કોઈ તારી રાહ જુએ છે એ જ બાંકડે બેસી, ના કંટાળી, કોઈ તારી રાહ જુએ છે  . રોજ સવારે ટ્રેન આવે તે પ્હેલાં સ્ટેશન પર પ્હોંચી જઈને થાંભલીયુંમાં ખુદનું હોવું ઢાળી, કોઈ તારી રાહ જુએ છે  . એક દિશામાં, એક જ સાથે ચાલે પણ ક્યાંયે ના મળતા પાટા બે પાટા વચ્ચે…

સુનિયે સાહિબ ! સુનિયે હઝરાત ! નાના મોઢે મોટી વાત ! સપને આવ્યાં સરસ્વતીમાત, નાના મોઢે મોટી વાત !  . એ જ કરે છે કુમકુમપગલાં એ જ ઓળખે પંખીપગલાં શું કાગળ શું કલમ દવાત, નાના મોઢે મોટી વાત !  . ફૂલો ઊગ્યાં તે ભીનાશ… પંખી ઊડ્યાં તે આકાશ… ને ઋતુઓ મારાં જઝબાત, નાના મોઢે મોટી…

તે દિવસથી ગામે-ગામ, ચોરાહે-ચોરાહે, હોળીએ-હોળીએ, ભટકું છું. અંધારી રાતનાં પીછોડો ઓઢી હોળીની રાખેય ફંફોસું છું, ને શોધું છું, હોળિકાની ઊડી ગયેલી વરદાની શાલ જેથી નારાયણના નામે, નારાયણના વિશ્વાસે જીવનની આગમાં કૂદી પડેલાં નારાયણને પણ ભૂલાઈ ગયેલા, પ્રહલાદોને આગની જ્વાળાથી, આગની જલનથી રક્ષી શકાય.   ( સુચિતા કપૂર )

હું જોઉં છું એણે સગપણ સાંધ્યું ક્યાં છે ? એ શોધે છે સગપણ અંદર ગાંઠ્યું ક્યાં છે !  . ઝરણે જીવ્યા, નદીયે જીવ્યા, જીવ્યા દરિયે જળમાં જીવ્યા તો યે જળને જાણ્યું ક્યાં છે !  . પરકમ્મા પૃથ્વીની કીધી સાત વખત પણ રૂંવાથી રુદિયાનું અંતર કાપ્યું ક્યાં છે ?  . જીવતરને અંતે આવ્યા છો પાછું દેવા…

. પ્રસુતિની વેદનાને એક બાજુ હડસેલીને જ્યારે માતા હસી પડે છે તે ઈશ્વરનો સૌથી મોટો ચમત્કાર છે. ચમત્કારની પ્રત્યેક પળ જન્માષ્ટમી છે. મા એટલે ચિત્કાર અને ચમત્કાર.  . ( સુરેશ દલાલ )  * મા યુવાન થઈ વૃદ્ધ થાય છે પરંતુ તેનાં સંતાન સદા બાળક રહે છે.  . ( ઈરિચ નોરિશ ) * મા એ સ્વાર્થરહિત…

(૧) પીલુડીના ઝુંડમાં પતંગિયાંની પાંખ તળે નિરાંત પાથરીને બેસેલો તડકો કેવો હરખાતો હોય છે ધોરિયે વહેતા જળમાં થનગનતા આભને જોઈને !  . (૨) પવન સંગે ડોલતા મકાઈના ડૂંડે કાન માંડીને બેઠો હોય છે વહેલી સવારનો તડકો રણકતા શેઢાના માધુર્યને માણવા.  . (૩) રોઢે ખેતર ભાત દઈને ગામ પાછી ફરેલ મીઠ્ઠીની ચૂંદડીનો છેડો જાલીને અરે !…