. શિયાળાની સવારનો આ કૂણો કૂણો તડકો કેટકેટલા રંગો લઈ રેલાય તડકો સોનેરી, રૂપેરી તડકો નાચે ઝાંઝર પહેરી તડકો અડકો દડકો રમતો – શૈશવની શેરીમાં ભમતો નાચે કૂદે ગાય. તડકો રોજ સવારે ફૂલો સાથે ગેલ કરે ને પંપાળે છે પાન કે તડકો ધીમે રહીને રેલાતું પંખીને કંઠે ગાન તડકો વહી ગયેલા સમય તણો સચવાઈ રહેલો…

. હરિ, તમારાં ચરણકમળ પર હું ઝાકળનું બિંદુ, તમે કરો દ્રષ્ટિ તો બનું હું શરદ પૂનમનો ઈન્દુ.  . ક્યારે રાત પડે-ની મારે કરવી પડી પ્રતીક્ષા, સૂર્ય ઊગે તે પહેલાં મેં પણ પૂરી કરી પરીક્ષા ઝમ્યું કમળદળ પર હું-જાણે મોતી મઢેલો સિંધુ… હરિ, તમારા…  . મુજથી ભીનાં કમળપુષ્પને મળ્યાં તમારાં ચરણ, ધન્ય થયો અવતાર ને મારું…

હરિ, મન ઝંખે ગોરજટાણું; ગાયોની ઘંટડીઓ સાથે મોકલશો ને આણું ? હરિ.  . સૂર્ય ઢળે તો થાય તમારા અસલ તેજની ઝાંખી; જૂઠા ઝબકારા સામે મેં આંખ ઉઘાડી રાખી; બળબળતી બપોરનું મારે શું લેવું ઉપરાણું ? હરિ, મન ઝંખે ગોરજટાણું…  . શિંગડીઓના ઉજાસમાં રજકણને આછી ડમરી; ખરીઓના ભણકારામાં હું તમને લઉં છું સમરી; ઘરને ખૂણે ધૂંધવાય…

ઉગામે છે બધા પથ્થર, હવે તું સાબદો રહેજે. મથે છે ડહોળવા અવસર, હવે તું સાબદો રહેજે.  . ભલે મરજાદ એની જાળવે તું જિંદગી આખી, છતાં અટકાવશે ઉંબર, હવે તું સાબદો રહેજે.  . સજાવે છે સવારે રોજ તું જે ફૂલનો ગજરો, થઈ જશે સાંજના ખંજર, હવે તું સાબદો રહેજે.  . અહીં સઘળી દિશાઓમાં સ્વજનના સ્વાંગમાં આજે,…

હરિ, હું રટું તમારા શ્લોક આજ લગી જે જાણ્યું સઘળું અગડમ બગડમ ફોક ! – હરિ, હું…  . શબ્દ-સાધનાનો વરવો શો મને ચઢ્યો’તો કેફ ! હ્સ્વ ઇ દીર્ઘ ઈ કાંઈ ન સમજું અનુસ્વાર કે રેફ ! નામ તમારું ચઢ્યું અધર પે પૂર્યા મંગલ ચોક ! – હરિ, હું…  . નામ રટણના દીવા ઝળહળ ઉજાસ બત્રીસ…

. ભરેલું પાત્ર ઢોળીને બધાનું ધ્યાન ખેંચે છે. સરોવર સાવ ડહોળીને બધાનું ધ્યાન ખેંચે છે.  . ધરીને ધ્યાન ઊભો એ જ બગલો શાંત પાણીમાં, અચાનક ચાંચ બોળીને બધાનું ધ્યાન ખેંચે છે.  . નથી વાવ્યું-ઉછેર્યું ઝાડ એણે તોય એ પાછો- અકારણ પાન તોડીને બધાનું ધ્યાન ખેંચે છે.  . હતું ખંડેર જેવું ઘર હજી છે એમનું એમ…

. સ્વપ્ન ફંફોસ્યા કરું છું હાથથી; આંખને ચોળ્યા કરું છું હાથથી.  . યાદ આવી એ રીતે અમને અહીં; મત્સ્ય થૈ જીવ્યા કરું છું હાથથી.  . ‘છે’ પ્રસાદી પણ મળી છે કેવડી ! ભેટ એ આપ્યા કરું છું હાથથી.  . એટલે અટકી ગયાં છે આંખમાં; અશ્રુઓ સીવ્યા કરું છું હાથથી. . અર્થ હોવાનો હવે મળતો ગયો;…

. વાતને સૂંઘ્યા કરે છે નાકથી; ફૂલને મૂક્યા કરે છે નાકથી.  . લો, પણછ પણ કામ ના આવે અહીં; તીર પણ છૂટ્યા કરે છે નાકથી.  . શબ્દ જ્યાં ઊણા પડે છે સામટા; મ્હેફિલો ઊઠ્યા કરે છે નાકથી.  . એક અફવા શહેરમાં ફરતી હતી; આભ પણ ઝૂક્યા કરે છે નાકથી.  . કે શપથ અકબંધ કોના હોય…