અંધકારમાં દીપ પેટાવું છું છતાં મને કેમ દેખાતો નથી ? કોણ ? હું. તું નથી ? મારે એ જ જાણવું છે કે- હું છું કે નહિ ? આ કોણે આપ્યો જવાબ ? મેં. તેં ? હા, તારા નિત્ય નકારે. તો મારો હકાર ક્યાં છે ? તે નથી. એટલે ? તું નથી. તો આ ભીતરની ભીતરમાં…

હું તો પંખી બનીને રોજ ટહુક્યાં કરું છું; ભલે ઓછાં થઈ જાય મારા ટહુકા ! ટહુકાને કોઈ મારા સાંભળી જો લે તો, મને લાગે છે વાગ્યા મારા ડંકા !  . એક પંખી બનીને ગીત ગાવાની વાત; મારી પાસેથી છીનવાતી જાય છે ! કૈં કેટલાંયે ઝાડ ઉપર બાંધેલા માળાની, વારતાઓ પીંખાતી જાય છે ! ધીરે ધીરે…

આ હોવાનું તે શું છે ? જોવા જેવું. ઘર વિના પણ ચારેબાજુ રહેવા જેવું.  . આ જોવાનું તે શું છે ? કહેવા જેવું. ભીતરના બે ચાર સમયમાં વહેવા જેવું.  . આ કહેવાનું તે શું છે ? સાંભળવા જેવું. છેક સુધીના રૂપરંગને ઝીલવા જેવું.  , આ સાંભળવું તે શું છે ? હોવા જેવું. એકમેકને સથવારે જીરવવા…

તંબૂર મારો તાર-તૂટલો  એ લઈને ક્યાં ફરું ? અંદર ઊઠી રણઝણ એને સુણાવવા શું કરું ? . કોણ ઓટલો, કોણ રોટલો મને આપવા આવે ? કોણ પાઈ જલ શીળાં મીઠાં મારી તરસ બુઝાવે ? ખાલી ખોબે કેમ કરી હું સૌના ખોળા ભરું ? . ભીતર જેવાં ફૂલ ફૂટતાં તુરત બધાં કરમાતાં; મૂળિયાં મારાં ઊંડે ઊંડે…

. આ સંબંધ એટલે શું ? . બે મન, હૃદયરૂપી વિચારધારા ને, ઉર્મિઓ રૂપી કિનારા ને એક કરે એવો ‘બંધ’ એટલે સંબંધ…  . જેમની વચ્ચે સમાન લાગણીઓની ધારા વહે છે..  . શું, આપણે જેની જેની સાથે જે પણ સંબંધથી જોડાયેલ છીએ ત્યાં સમાન વિચારધારા ને લાગણીઓનું  વહન છે ? ઘરથી શરુઆત કરી શેરી, ફળી, સોસાયટીમાં…

. પ્રત્યેક પ્રજાને પોતાનું નવું વર્ષ હોય છે અને એને ઊજવવાની નવી નોખી રીત હોય છે. નાતાલમાં ક્રિસમસ ટ્રીનો મહિમા હોય છે. બાળકોને માટે સાન્તાક્લોઝ હોય છે. આપણે પરંપરાને નિભાવીએ છીએ ખરા. પણ પરંપરાના પોતને પૂર્ણપણે જાણતા નથી. દિવાળી એટલે વર્ષનો અંત અને દિવાળી પછીનો દિવસ એટલે નવા વર્ષનો આરંભ. એક રીતે જોઈએ તો દિવાળી…

. . .

. વાંસળી હો કે વાંસ સળી હો ફેર ફૂંકનો પડ્યો કોઈને વાગી ફાંસ કોઈને કેફ નાદનો ચડ્યો… . વાંસળી મતલબ વડલા પાછળ વાગ્યા કરતી ધૂન વગર વગાડ્યે વાગ્યા કરતું ગીત કહે : લે, સુન… બોલ વગરની બંદિશ ગાતાં મનને મારગ જડ્યો વાંસળી હો કે વાંસ સળી હો ફેર ફૂંકનો પડ્યો… . ખબર પડી ના કેમ…

કાં પૂરો વિસ્તાર કરવો; કાં સમેટાઈ જવું કાં રહો અકબંધ કાં કણકણમાં વેરાઈ જવું  . સૌ હયાતીના પુરાવા માગશે તારી કને ક્યાંક તારે પણ પ્રભુ; ક્યારેક દેખાઈ જવું !  , હે ગઝલ ! તું સ્હેજ  પણ દુર્બોધ ના બનતી કદી આપણે જાતે તરત શ્રોતાને સમજાઈ જવું.  , એ જ તો મારા ચહેરાની ખૂબી છે દોસ્તો…

બે કદમ છેટું હતું પણ ત્યાં જતાં વર્ષો થયાં, મનથી, શ્રદ્ધાથી ખરેખર ઝૂકતાં વર્ષો થયાં.  . મ્હેં મને મળવા કે ભળવા કે પલળવા ના દીધો, કોચલું તોડી લીલુંછમ ઊગતાં વર્ષો થયાં.  . બાપદાદાના સમયની એક જે મૂર્તિ હતી, ધૂળ એની પાંપણોથી લૂછતાં વર્ષો થયાં.  . માણસો સીધા-સરળ મળતા હતા પણ તે છતાં, આંખ મીંચીને ભરોસો…