તંબૂર મારો તાર-તૂટલો  એ લઈને ક્યાં ફરું ? અંદર ઊઠી રણઝણ એને સુણાવવા શું કરું ? . કોણ ઓટલો, કોણ રોટલો મને આપવા આવે ? કોણ પાઈ જલ શીળાં મીઠાં મારી તરસ બુઝાવે ? ખાલી ખોબે કેમ કરી હું સૌના ખોળા ભરું ? . ભીતર જેવાં ફૂલ ફૂટતાં તુરત બધાં કરમાતાં; મૂળિયાં મારાં ઊંડે ઊંડે…

. આ સંબંધ એટલે શું ? . બે મન, હૃદયરૂપી વિચારધારા ને, ઉર્મિઓ રૂપી કિનારા ને એક કરે એવો ‘બંધ’ એટલે સંબંધ…  . જેમની વચ્ચે સમાન લાગણીઓની ધારા વહે છે..  . શું, આપણે જેની જેની સાથે જે પણ સંબંધથી જોડાયેલ છીએ ત્યાં સમાન વિચારધારા ને લાગણીઓનું  વહન છે ? ઘરથી શરુઆત કરી શેરી, ફળી, સોસાયટીમાં…

. પ્રત્યેક પ્રજાને પોતાનું નવું વર્ષ હોય છે અને એને ઊજવવાની નવી નોખી રીત હોય છે. નાતાલમાં ક્રિસમસ ટ્રીનો મહિમા હોય છે. બાળકોને માટે સાન્તાક્લોઝ હોય છે. આપણે પરંપરાને નિભાવીએ છીએ ખરા. પણ પરંપરાના પોતને પૂર્ણપણે જાણતા નથી. દિવાળી એટલે વર્ષનો અંત અને દિવાળી પછીનો દિવસ એટલે નવા વર્ષનો આરંભ. એક રીતે જોઈએ તો દિવાળી…

. . .

. વાંસળી હો કે વાંસ સળી હો ફેર ફૂંકનો પડ્યો કોઈને વાગી ફાંસ કોઈને કેફ નાદનો ચડ્યો… . વાંસળી મતલબ વડલા પાછળ વાગ્યા કરતી ધૂન વગર વગાડ્યે વાગ્યા કરતું ગીત કહે : લે, સુન… બોલ વગરની બંદિશ ગાતાં મનને મારગ જડ્યો વાંસળી હો કે વાંસ સળી હો ફેર ફૂંકનો પડ્યો… . ખબર પડી ના કેમ…

કાં પૂરો વિસ્તાર કરવો; કાં સમેટાઈ જવું કાં રહો અકબંધ કાં કણકણમાં વેરાઈ જવું  . સૌ હયાતીના પુરાવા માગશે તારી કને ક્યાંક તારે પણ પ્રભુ; ક્યારેક દેખાઈ જવું !  , હે ગઝલ ! તું સ્હેજ  પણ દુર્બોધ ના બનતી કદી આપણે જાતે તરત શ્રોતાને સમજાઈ જવું.  , એ જ તો મારા ચહેરાની ખૂબી છે દોસ્તો…

બે કદમ છેટું હતું પણ ત્યાં જતાં વર્ષો થયાં, મનથી, શ્રદ્ધાથી ખરેખર ઝૂકતાં વર્ષો થયાં.  . મ્હેં મને મળવા કે ભળવા કે પલળવા ના દીધો, કોચલું તોડી લીલુંછમ ઊગતાં વર્ષો થયાં.  . બાપદાદાના સમયની એક જે મૂર્તિ હતી, ધૂળ એની પાંપણોથી લૂછતાં વર્ષો થયાં.  . માણસો સીધા-સરળ મળતા હતા પણ તે છતાં, આંખ મીંચીને ભરોસો…

. તાળીઓની ગુંજની કે દાદની આબરૂ લઈ લીધી, સ્ટેજ પર મૌન રહી, સંવાદની આબરૂ લઈ લીધી.  . પથ્થરો તો ઠીક છે લોઢુંય કૂંપળ થાય એ પળમાં, તેં નહીં ભીંજાઈને વરસાદની આબરૂ લઈ લીધી.  . સ્તંભને અડવામાં જો દાઝી ગયો તો દોષ એ કોનો ? કશ્યપે કે ઈશ્વરે પ્રહલાદની આબરૂ લઈ લીધી ?  . આયખું આખુંય…

કેન્વાસ પર એક ઊભી રેખા દોરી હતી. બાકી અવકાશ સામે ઊભેલી વ્યક્તિ કહે, આ તો ગાંધીજી ! આ ગાંધીજીની લાકડી અને ગાંધીજી પડદા પાછળ. પણ લાકડી તો બીજા પણ રાખે કદાચ. તો એ રેખાને ચશ્માંની દાંડી તરીકે પણ તો જોઈ શકાય.  . બીજો માણસ કહે, આમાં તો પૃથ્વીનો આખો ઈતિહાસ આવી જાય. પણ સીધી રેખા…

. સ્વાતિ નક્ષત્રની એ વરસાદી સાંજ ફરી પાછી આ ચોમાસે પંખી માળામાં પાછું ફરે તેમ ઊડતી ઊડતી ઊડતી આવી ચડી મારી ભીતર… કશાય કારણ વિના જ કોઈ જન્મની ઉદાસી ઘેરાવા લાગી ઘનઘોર મારી ભીતર… કોઈ વિરાટકાય પંખી ઈંડું સેવે તેમ મારી ભીતર એ વરસાદી સાંજ સેવવા લાગી કશુંક!!! મરજીવાની જેમ હું ડૂબકી મારું છું મારી…