સૂરજને જોવાની તાલાવેલીમાં આખી રાત જાગીએ ને પછી સૂરજ વગરનું સવાર પડે ! આખી રાત આકાશના મધપૂડાને નિચોવ્યા કરીએ મધમાખોના ડંખ સહીએ ને પછી સવારમાં કાણો પડિયો ચાટવા મળે ! પંખીને પામવા પહેરેલું વસ્ત્ર નાખીએ ને ભાયગ આગળ ભોંઠા પડીએ ! જિંદગીને ખભે બેસાડીને જાળવી જાળવી ચાલીએ ને ચાલી ચાલી આવીએ આખરે તો એક નાજુક…

. રેતીમાં પગ ખોડવાથી શું થયું ? કે રણોમાં દોડવાથી શું થયું ?  . કાચ તો યે કાચ બસ કેવળ રહ્યો આયનાઓ ફોડવાથી શું થયું ? . તું સમયના સાપનો ફુત્કાર જો કાંચળી તરછોડવાથી શું થયું ?  . રક્તમાં ઘૂમતાં વમળ અટક્યાં નહીં શબ્દ યાદો જોડવાથી શું થયું ? . જો દિશાઓ આભ આ સામે…

. બારીમાંથી રોજ ડોકિયું કરી પાંગરી રહેલા વૃક્ષને હું નિરખ્યા કરું છું  . વીતેલા પ્રસંગોને તપાસવા માટે હું રોજ એક એક પાંદડું તોડી માઈક્રોસ્કોપ હેઠળ તેનું નિરીક્ષણ કરું છું . અને વિચારું છું કે આ વૃક્ષને પાનખર સાથે કંઈ સંબંધ ખરો ?  . ( પ્રકાશ દવે )

. સમુદ્રકિનારે મોજાંનાં તોફાન સામે હું બેસું છું ત્યારે મારી છાતી કૂટું છું અને મને થયેલી ઈજા માટે રડું છું અને તોયે મોજાં ઘૂઘવ્યા કરે છે. હું નહીં હોઉં ત્યારેય, મારા બધા જખમો અને શોક સમયના સમુદ્રમાં ભુલાઈ ગયા હશે ત્યારેય એ આમ જ ઘૂઘવ્યા કરતાં હશે. હું અંતિમ નિદ્રામાં સૂતી હોઈશ ત્યારે શાશ્વત મોજાં…

. મણકા સમી જ એને વિખેરી શકાય છે, ઈચ્છાઓ જળની જેમ ઉલેચી શકાય છે !  . આવો તરસને આંખનું ઉપનામ આપીએ, મૃગજળ સમું કહે છે – સમેટી શકાય છે !  . નિર્મમપણાની ભીંત ઉપર આવું કૈં લખો, ‘આ શૂન્યતાઓ દૂર ખસેડી શકાય છે!’  . વસ્ત્રો સમા દિવસ તમે ફેંકી શકો નહીં, હા, એટલું ખરું કે…

. નથી જોઈતાં મને હવે આ સંબંધોનાં ચોરદીવાનાં નાનાં નાનાં ગોળ ચકરડાં  . ભલી એથી વિસ્તારભરી આ અંધકારની સોડ પ્રગટે એની મેળે ઢાંકે અંગેઅંગ ઊંડે ઊંડે ઊતરી હવે શોધું એનો સંગ દેખાય જે ના ભુલાય જે ના મૌનતણી વાણી એની પૂરી હજી સમજાય ના પળપળનો સંગાથ એનો તોય કદી વિસરાય ના . શી પરવા એ…

. અઘોર યાતનામાંથી પ્રસવતી નવજાત સ્વતંત્રતાની આંખ ખૂલી ન ખૂલી ત્યાં સમુદ્રના તરંગો ઊછળી પડ્યા. યાતનાનું તરફળવું અને બરફનું ઓગળવું એટલે ગંગા થઈ જવું. શિશિરના હૂંફાળા તડકામાં ચકરાવા લેતા કબૂતરનું પ્રતિબિંબ ગંગાનાં પાણીમાં પડ્યું ને પાણી વર્તુળાઈ ગયું સફરજનની જેમ. ને એના વર્તુળો તો છેક કાંઠે જઈને તૂટ્યાં ને એ તૂટતાં વર્તુળોમાં અમે તમારો ગુલાબી…

. એક તાળી દેતામાં ભવ વીતે હવે માણસ જીવે તો કઈ રીતે ? . સુક્કી હથેળીમાં સુક્કી તિરાડ અને સપનાંની સુક્કી આ કુંડળી આંસુનાં ટીપાંથી સાંધેલી આંખ જાણે પરપોટા ગેરવતી ભૂંગળી માણસની જેમ હવે ખખડે છે સુક્કાતું પાંદડું યે ઘરની પછીતે ! હવે માણસ જીવે તો કઈ રીતે ?  . પાણીમાં કુંડાળાં ફેલાતાં જાય એમ…

શાંતિનિકેતન પરિસરમાં મારી નજરમાં આવેલા કેટલાક શિલ્પો અને ચિત્રો . . . . . . . . . . . . . . . . . સમાપ્ત