. આસોની સવાર સાવ ઢૂકડી છે. ભાદરવાનો તપારો હજી શમ્યો નથી પણ વહેલી સવારની શીતળતા વરતાય છે. વર્ષા ઋતુમાં નવયૌવન પ્રાપ્ત કરતી પ્રકૃતિ, શરદમાં મા સ્વરૂપે દરેક રસ એકત્ર કરીને ફક્ત મીઠો રસ પાવા આવે છે. એ આવી રહી છે, ગુલાબી પગલાં પાડતી. એનાં ઝાંઝરનો ઝણકાર આખાય વાતાવરણમાં ગૂંજી રહ્યો છે. સોળ શણગાર સજીને પોતાની…

(૧) પંખીઓ ઊડે છે આકાશમાં ચિતરાયેલા અદ્રશ્ય રસ્તા પર મંજિલ સુધી પહોંચવા. . (૨) અજાણ્યાને ભેગા કરે છે સ્વજનોને છૂટા પાડે છે -અને રસ્તો રસ્તાને મળે છે. . (૩) થાકીને, હારીને, પરવશ બનીને ચાલું છું. બધા માટે છે એક જ રસ્તો આશાનો. . (૪) આંખો મીંચીને પણ ચાલી શકાય છે અદ્રશ્ય રસ્તા પર. . (૫)…

સ્હેજ ડર; એ દોસ્ત છે ! દૂર સર, એ દોસ્ત છે ! . એ ભલે નિંદા કરે, માફ કર, એ દોસ્ત છે ! . માર્ગ તારો રોકશે, હમસફર એ દોસ્ત છે ! . રાહ દેખે ક્યારનો- ચાલ ખર; એ દોસ્ત છે ! . એ ભલે ચડતો શિખર, તું ઊતર; એ દોસ્ત છે ! . ચાલ…

તારી ભીતર હોય અવઢવ છોડ તું, રોજ વધતી જાય સમજણ છોડ તું. . પારદર્શક હોય માણસ સારું છે, બાકી તૂટી જાય સગપણ છોડ તું. . સુખનું એવું કોઈએ ઠેકાણું નથી, એવું જો લાગે તો સુખ પણ છોડ તું. . રાત આખી સળગે દીવો શક્ય નાં, તો પછી ઓ દોસ્ત અવસર છોડ તું. . ચોતરફથી છે…

પાણીને પાણી ડુબાડે એવું પાણી જોઈએ, પાણીથી પાણી ઉગાડે એને માણી જોઈએ. . પાણીને પણ માનવી જેવું જ મન કૈં હોય છે, ચાલ, એને હાથ હળવે ઝાલી નાણી જોઈએ. . ધોધરૂપે ધસમસ પડે છે, પથ્થરો તોડી રહે, હોય છે રેશમ સમું એ, ચાલ તાણી જોઈએ. . વાદળ ઉપર વાદળ પહેરી ગર્જતું ને દોડતું, કોની પરે…

अँधेरे में बुद्ध अपनी प्रतिमा से निकलते हैं . अपनी काया से निकलते हैं अपने स्तूप से निकलते हैं अस्थि-पुंज से निकलते हैं . अँधेरे में बुद्ध परिक्रमा करते हैं माया की मोक्ष की पृथ्वी की . काँटे की नोंक पर ठिठकते हैं अँधेरे में बुद्ध . दुख उनके लिए है जो उसे मानते हैं…

તોફાની રાત હશે અને પ્રેમ ઠોકશે તારા હૃદયનો દરવાજો. તોફાની રાત હશે અને પ્રેમ બોલાવશે તને હવાની પેલે બાજુથી. તોફાની રાત હશે અને પ્રેમ કૂદી પડશે બારીની બહાર. રાત આખી તને ઊંઘમાં દેખાશે એના માથા પરનો ઘા જ્યારે પ્રેમ પલળતો હશે તારા દરવાજાની બહાર, પોતાના જ લોહીમાં. . સવારે તું આવીશ તારા ઓરડાની બહાર. .…

ગજબ ધ્યાનસ્થ છું બાહર ને ભીતર આગ સળગે છે, ન આવે ખ્યાલ સુદ્ધાં એમ જબ્બર આગ સળગે છે. . ડરી જાશે, તો શ્વાસો જાણતા બધ્ધું ઠરી જાશે, હ્રદયના નામ પર એવી નિરંતર આગ સળગે છે. . પછી રોકાય ક્યાંથી બોલ સંસારી, એ અલગારી, ગયું દેખાઈ જેને કે ઘરેઘર આગ સળગે છે. . પછી અદ્રશ્ય કોઈએ…

(Devansh Raval, Valsad as Kanha) . દૂરથી વહી આવતા વાંસળીના સૂરનો હળવોક સ્પર્શ થતાં જ વાંસવનમાં વાંસ વાંસને ફૂટ્યા ફૂલ ! * પહાડ આ ઊઠાવવાને પ્રેમનો; આંગળી મેં કૃષ્ણની માગી હતી. * મારગ . નથી મારા માથે ટોપલો. નથી ટોપલામાં નવજાત કાનુડો. નદીમાં ઊમટેલાં ગાંડાતૂર પૂર જોઈને જ ઝંપલાવ્યું’ તું આ…મ… ને તોય કેમ આ…

. કોણ અહીંથી ગયું સ્હેજ મલકાઈને ? ધૂળમાં એક-બે જોઈ પગલી જરા આંખ નીકળી પડી ત્યાં જ છલકાઈને ! કોણ અહીંથી ગયું સ્હેજ મલકાઈ ને ? . ખેલતું, કૂદતું, શોધતું ગોદને, હૂંફનું બારણું જ્યાં સ્વયમ્ ખુલતું, પાંપણોમાં પ્રવેશી જતું હોય શું ? આંખ મીંચી જતું ઝૂલતું ઝૂલતું, કંઠ કોનો હશે ? ગીત કોના હશે ?…