. લે મફતમાં હું તને ગુલઝાર પર ગુલઝાર આપું પણ કહી દે, કેટલી ફોરમ તને ઉધાર આપું !  . શ્વાસનો આ મહેલ ને ચોપાટ માંડી ભવ્ય છે તો જીત મેં દીધી ઘણી, લે હાર છેલ્લી વાર આપું  . મીણનો ઘોડો ગમે ત્યારે પીગળવાનો, લખી લે ઓગળી ગઈ છે લગામો, એટલો અણસાર આપું  . કાયમી તો…

. ધીમે ડગ માંડો, હે મિત્ર, વેરાયેલાં છે મારાં સ્વપ્ન કચડતા નહીં એને પગ તળે કે અવગણશો પણ નહીં એને.  . ઉલ્લાસ ભરી આવતી કાલોનું – વચન આપતાં સ્વપ્નો છે હજુ પણ મારી આંખોમાં. જે આવતી કાલો, કદાચ આવે, કે ન પણ આવે મારા માર્ગમાં.  . છતાં સેવું છું સ્વપ્ન, ભલે એ સોણલાં વેરાયાં હો…

. આંખ જરા મોડી ખૂલી પણ જોયું તો નાહી-ધોઈને… લલાટમાં કંકુ તિલક કરીને હમણાં જ મંદિરેથી આવ્યું હોય એવું આકાશ નીલું સ્મિત ફરકાવતું આરતી કરતા ઘંટડી વગાડવા મળે અને રાજી થતાં બાળકો જેવી રમતિયાળ બે ચાર વાદળીઓ ધીમું ધીમું હસે જુઓ તમે બધા રહી જ રહેજો. નીચે ઝાકળથી નાહીને નાની કૂંપળો અને પાંદડીઓ ટાઢમાં થરથરતી…

કોઈ નથી-ના આ બંધ ઓરડામાં આંટા મારતી મારી એકલતાના કાનમાં તમે ‘હું છું ને’ એટલું જ બોલ્યાં હોત તો હું જીવી ગયો હોત, મરણના મારગે આ ચરણ ઉપડ્યા ત્યારે તમે માત્ર ‘ઊભા રહો’ એટલું જ કહ્યું હોત તો હું જીવી ગયો હોત; મુખ પર ઢંકાયેલી મૃત્યુની ચાદરને સહેજ આઘી કરીને તમે માત્ર ‘કેમ છો?’ એટલું…

या खुदा ! कैसे ज़माने आ गए फ़ैसला क़ातिल सुनाने आ गए  . लोग जी लेते हैं कैसे ज़िन्दगी होश अपने तो ठिकाने आ गए  . ढूँढने निकले थे हम तो इक ख़ुशी हाथ में ग़म के ख़जाने आ गए  . हमने रोए जिनके आँसू उम्र भर वो भी हम पर मुस्कुराने आ गए  .…

. આ શ્વાસ અટકાવી જુઓ ભડકો થશે આભાસ દફનાવી જુઓ ભડકો થશે  . જે આપણા ઘરમાં વસે છે પુષ્પતા સુવાસ સરખાવી જુઓ ભડકો થશે  . છાયા બની જે રાત ને શોધે સતત એ સાંજ પલ્ટાવી જુઓ ભડકો થશે  . આ કાળનો તણખો લઈ ઘૂમે પવન અંગાર બુઝાવી જુઓ ભડકો થશે  . દરિયો ઓલવો એ આગ…

ज़िन्दगी इंतजार जैसी है दूर तक रहगुजार जैसी है  . चंद बेचेहरा आहटों के सिवा सारी बस्ती मज़ार जैसी है  . रास्ते चल रहे हैं सदियों से कोई मंजिल गुबार जैसी है  . कोई तन्हाई अब नहीं तन्हा हर खामोशी पुकार जैसी है  . ज़िन्दगी रोज़ का हिसाब किताब कीमती शै उधार जैसी है  . ( निदा फाजली…

. મારાથી તારા વગર રહેવાતું નથી. સમાવી લે મને તારામાં. તારા વિશાળ વક્ષસ્થળમાં હું મારું માથું મૂકું અને તારો હાથ મારા માથે ફરતો હોયને એક મધુર શાંતિ અંગે અંગમાં વ્યાપી જાય. હું ચિરનિંદ્રામાં પોઢી જાઉં. જ્યારે ઉષાના રંગો ફેલાયેલા હોય ત્યારે હું પડી રહું અને તું નિ:શબ્દ થઈ તારી આંખોમાંથી મારી ઉપર અમી છાંટણાં કરતો…