દિલને નથી કરાર તમારા ગયા પછી આંખે છે અશ્રુધાર તમારા ગયા પછી  . યત્નો કર્યા હજાર તમારા ગયા પછી લાગ્યું ન દિલ લગાર તમારા ગયા પછી  . વીતી રહ્યો છે એક સરીખો સમય બધો શું સાંજ, શું સવાર તમારા ગયા પછી . ખીલે તો કેમ ખીલે કળી ઉર-ચમન તણી આવી નથી બહાર તમારા ગયા પછી…

આંસુ બની જો આંખથી કિસ્સો પડી જશે; મનમંચ પરના નાટ્યનો પડદો પડી જશે.  . એક વાર મારી મરજીથી હું ક્રોસ પર ચઢ્યો, ન્હોતી ખબર કે એ જ શિરસ્તો પડી જશે.  . એમાં નવીન ઘટનાનો કોઈ ખીલો ન ઠોક, જર્જર સ્મરણની ભીંતથી ફોટો પડી જશે.  . વેરાન મન ને બાગ બનાવી તો લીધું પણ- રોકો સ્મરણની…

અધૂરો ઘડો છું, હું છલકાઉં પણ ને ખાલી થયા બાદ ઊભરાઉં પણ !  . હું પસ્તિત્વને આજ પામ્યો ભલે; ભવિષ્યે ફરીથી હું વંચાઉં પણ.  . કરું છું હું પસ્તાવો નિજ પાપનો; આ અશ્રુથી ભીતરમાં ધોવાઉં પણ.  . છું ઈશ્વરના સાંનિધ્યમાં હું છતાં હરણ જોઈ સોનેરી લલચાઉં પણ.  . રઝળપાટ લમણે લખ્યો છે ભલે; હું મારા…

दीवारों-दर से उतर के परछाइंयाँ बोलती हैं कोई नहीं बोलता जब तन्हाइयाँ बोलती हैं  . परदेस के रास्तों में रुकते कहाँ हैं मुसाफिर हर पेड कहता है किस्सा, खामोशियाँ बोलती हैं  . मौसम कहाँ मानता है तहजीब की बंदिशों को जिस्मों से बाहर निकल के अंगडाइयाँ बोलती हैं  . इक बार तो जिन्दगी में मिलती…

મંદ મંદ આ મહેક ઊઠી છે ચાલો રસભર થઈએ એકમેકના મનમાં એવો સુંદર અવસર થઈએ  . અંધારું અંધારે બાંધી અજવાળે અજવાળું ચાલ ખોલીએ કૂંચી થઈને વાદળ નામે તાળું  . તાળું ખોલી ધીમું બોલી ઝરમર ઝરમર થઈએ મંદ મંદ આ મહેક ઊઠી છે ચાલો રસભર થઈએ  . જળ પર વહેતાં લીસ્સાં લીસ્સાં તરંગ વસ્ત્રો ખેંચી કયું…

સૌ સંબંધો ગૂંથવાને તાતણું કોઈ નથી, કોને માટે હું હવે ચાદર વણું કોઈ નથી.  . આપણા સંબંધ પાડોશીથી પરદેશી સુધી, આપણા પોતાના ઘરમાં આપણું કોઈ નથી.  . વાસનાના સપ્તરંગી ઘરનો નકશો જોઈ લો, ચોતરફ ભીંતો છે, બારી બારણું કોઈ નથી.  . નાક ક્યાં છે, સાવ નકટી ભવ્યતા છે શહેરની, છે ગગનચુંબી ઈમારત, આંગણું કોઈ નથી.…

પહેલા તો એને ખોજ – કે તું તત્વ શું છે દોસ્ત ! સમજાશે આપમેળે – કે બુદ્ધત્વ શું છે દોસ્ત !  . ભીતરથી વાંસ જેવો તું પોકળ થવા તો માંડ જાણીને કરશે શું તું કે કૃષ્ણત્વ શું છે દોસ્ત !  . પહેલા તો પાપ-પાપ વિભાજિત કરી લે – સહુ, પૂછવું નહીં પડે પછી શુદ્ધત્વ શું…

. દરિયો ખારો છે કબૂલ, પણ એમાં માછલીની ભૂલ આંસુઓ આવી જાય છેક એવી રીતે… ભીતરને કહેવાય કૈં લે, ખૂલ…!!?  . માછલીઓ કે’, એમાં મારો ક્યાં વાંક કાઢો ભીતરને મારવા ક્યાં બેસીએ તાળું, આંસુ સાચવીને અમે ય રાખ્યાં’તા એ તો વેદનાએ ફૂંક્યું દેવાળું  . પણ એમ કરી ભીતર ખાલી જો થાતું, તો આંસુનું આવવું વસૂલ…