તમે ક્યારેય તિરાડોનો ચિત્કાર સાંભળ્યો છે ? જો ના સાંભળ્યો હોય તો તમે બહેરા છો,  . તમે ક્યારેય લોહીલુહાણ ચીસોનાં ટોળા જોયા છે ? જો ના જોવા હોય તો તમે આંધળા છો,  . તમે ક્યારેય કોઈ નથીની સાથે સંવાદ કર્યો છે ? જો ના કર્યો હોય તો તમે મૂંગા છો,  . મને ખરેખર અફસોસ છે…

સાહિબ, બને શ્વાસનું બખ્તર. કાળ તણા વિકરાળ પ્હાડ થઈ જાતા જાણે કંકર !  . પડછાયો થઈ પડખે રહીને એ રખવાળું કરતાં બળબળતા સૂરજને ઝીલી વાદળ થઈ ઝરમરતા.  . જોજન છેટે હોય છતાંયે લાગે નિકટ નિરંતર. સાહિબ, બને શ્વાસનું બખ્તર.  . શૂળીનો એ હુકમ સોયથી સહજ ઉકલી જાતો ! થંભેલો ધબકારો દોડી ફરી નાચતો – ગાતો!…

સાહિબ, સાચો સાગરખેડુ. ખેપ કરીને ભરતો એ સૌની ઈચ્છાનું બેડું.  . દરિયો એ છે, એ જ હલેસું, એ જ આપણી હોડી. મૂરખ મનવા, તારે એને કેમ મૂકે તરછોડી !  . કાંઠાની રેતી થઈને કાં મોજાંને છંછેડું ? સાહિબ, સાચો સાગરખેડુ.  . નિત્ય નિરંતર થાતી રહેતી એની આવનજાવન. પગલું પડતું ને થઈ જાતું મનનું ફળિયું પાવન…

સાહિબ, શાંત સરોવરપાણી. સચરાચરમાં ઝિલાતી કંઈ ભીની અમરતવાણી.  . ભરતી-ઓટ ન આવે એમાં, ના ઊછળતાં મોજાં. પળપળ વીતે સમથળ એને શું ઈદ કે શું રોજા ?  . રોમેરોમે રામરટણની કરતા રહે ઉજાણી. સાહિબ, શાંત સરોવરપાણી.  . કોરા એ કાંઠાને જળનો કાયમનો સથવારો. હંસ ચણે છે હરખે હરખે મીઠો મોતીચારો.  . કાળમીંઢ પથ્થર વચ્ચેથી સતત વહે…

સાહિબ, વીરડો ગાળે રણમાં. ખોબેખોબે ભીનપ વહેંચે ધરતીના કણકણમાં.  . વૈશાખી તીખા તડકાને વ્હાલ કરી વેંઢારે. વાદળ થઈને સૌને ફળિયે વરસે અનરાધારે.  . રઢિયાળી રંગોળી પૂરે અવાવરુ આંગણમાં. સાહિબ, વીરડો ગાળે રણમાં.  . એની આંખો સૌની પીડાનું પરબીડિયું વાંચે. જગને રાજી જોવા એ તો રામરટણમાં રાચે.  . મેળ નહિ બેસે કંઈ મનવા, અધકચરી સમજણમાં. સાહિબ,…

સાહિબ, થાય જરા બસ રાજી. અવર કશું ના યાચું ના કંઈ કરું ઝંખના ઝાઝી.  . રાજીપાની રેખામાંથી મળે સંપદા મોટી હીરા-મોતી છોડી શું કામ લઈ એક લખોટી ! . બંધ આંખથી રમતાં તોયે જીતી જઈએ બાજી ! સાહિબ, થાય જરા બસ રાજી.  . મેલા જીવને માફ કરી કરીને રુદિયામાં સંઘરજો. કાલાઘેલા શબ્દોનીયે હૂંડી કબૂલ કરજો.…

સાહિબ, દર્શન ઝટપટ દેજો. નાના-મોટા પટ પછવાડે હવે ન ઝાઝું રહેજો.  . સમરણનાં તંતુને ટેકે ક્યાં લગ ઊભા રહેવું ? જીવ ઝૂરતો અંદર અંદર એ દખ કોને કહેવું ?  . મનના ગુના માફ કરી, પંપાળી પડખે લેજો.  સાહિબ, દર્શન ઝટપટ દેજો.  . મોઢામોઢ થવાની ઈચ્છા રોમેરોમમાં ઊગે, કેદ થયેલો કૂવો દરિયે કેમ કરીને પૂગે ?…

સાહિબ, જરા ઝંખીએ ઝાંખી. ભાંગેલી ભીતરની બારી અમે ઉઘાડી રાખી.  . ક્યાં કહીએ કે અમને આપો સૂરજ આખેઆખો ? એકાદા કિરણની આંગળીએથી ચપટીક ચાખો.  . એક પલકમાં ઓગળશે આ જીવની બધી તુમાખી. સાહિબ, જરા ઝંખીએ ઝાંખી.  . ઝીણો એ ઝબકારો ઉલેચે અઢળક અંધારા, થીજી જાતા અચરજઘેલી આંખોના પલકારા !  . પાર કરાવે પદ નાનકડું,નાની અમથી…

એક કલાકથી એ બસની લાઈનમાં ઉભો હતો. બસ આવતી અને ભરાઈને ચાલી જતી. ને છતાં લાઈન તો એટલી ને એટલી જ હતી. સદનસીબે એક ખાલી બસ આવી. પાછળથી એને ધક્કો વાગ્યો અને એ ધકેલાઈને બસમાં ચઢી ગયો. બારી પાસે જગ્યા ખાલી હતી. ત્યાં જઈને એ બેઠો. બારીની બહાર નિહાળવું તો ક્યારેક આંખો બંધ કરીને વિચારવું…