ઝાંઝવા પીતી રહું, રોકી શકે ક્યાં રણ મને ! સાવ સૂકી રેતનું છે તીવ્ર આકર્ષણ મને !  . વૃક્ષના જેવી કફોડી છે દશા મારી જુઓ, ઝંખના આકાશની ને મૂળનું વળગણ મને !  . સૂર્યની સાથે ક્ષિતિજે આથમી જાવું અફર, ને સતત શોધ્યા કરે અજવાસનું પ્રાંગણ મને !  . આયનામાં કેટલાં વર્ષો પછી જોયું અને, મામલો…

હુંય આવી જાઉં અંતે પાઘડીનો વળ બની, ને ભુલાતો જાઉં કોઈ ગતસમયની પળ બની.  . આ સમયના વૃક્ષ પર માનવ ઝૂલે પણ ક્યાં સુધી ? મોત કેરા હાથમાં એ જઈ શકે છે ફળ બની.  . કેટલાં ડગલાં ભરે એની ખબર ક્યાંથી પડે ? આ ધરા પણ છેતરે છે હરઘડી જ્યાં છળ બની.  . હર દશા…

શુષ્કતાની એ વિલક્ષણતા જ અલગારી હતી; રણ વચોવચ છમ્મલીલી એક જે ક્યારી હતી.  . ભરબપોરે ધૂળની પીડાને તેં ઠારી હતી; પાડીને કુમકુમ પગલીઓ કેડી શણગારી હતી.  . હું વિજય પામું હતો એવો જ આશય એટલે તેં જ જાણી જોઈને આખી રમત હારી હતી !  . સ્વપ્ન તારાં આવતાં’તાં મારી આંખોમાં સતત, સાવ ટૂંકી રાતને મેં…

નથી મંઝિલ મળી એનો ચરણને દોષ ના આપો કશું દેખાય ના તો આવરણને દોષ ના આપો  . હકીકત છે તમે એકેય પણ બારી નથી ખોલી  બધે અંધાર છે ઘરમાં કિરણને દોષ ના આપો  . નજર સામે પડેલું સત્ય સમજાતું નથી એને લખ્યું વાંચી નથી શકતો અભણને દોષ ના આપો  . નથી સંભવ હિસાબો રાખવા વીતેલ…

અહીં બધું પરાયું લાગે છે મને એકલવાયું લાગે છે  . આ આરસ જેવા રસ્તા તો યે નથી ચાલવું મારે તારા વિના જીવ આ મારો બળી રહ્યો અત્યારે  . ઝૂરાપાનું ગીત ક્યાંકથી એવું ગવાયું લાગે છે મને એકલવાયું લાગે છે . સૂની નજરથી જોઉં મકાનો જોઉં ઈમારત જૂની દૂરથી મને વ્યાકુળ કરે કાયા કોઈ ખુશ્બુની .…

દીકરા સાથે રહેવા મા હૃદયમાં હર્ષ રાખે છે, દીકરો બીમાર મા માટે અલગથી નર્સ રાખે છે.  . સહેજ અડતાંમાં જ દુ:ખો સામટાં થઈ જાય છે ગાયબ, મા હથેળીમાં સતત જાદૂઈ એવો સ્પર્શ રાખે છે.  . આપી દે થોડાં પતિને, આપી દે સંતાનને થોડાં, મા સ્વયંને જીવવા તો એક પણ ક્યાં વર્ષ રાખે છે.  . ઠેસ…

એક તું જ છે ને તું અહીં બધેય છે; એમ તું જ ઉપમાન, ઉપમેય છે.  . હું કદીય પારખી શકીશ ના તને; ને કદીય પારખું ન – એ જ ધ્યેય છે.  . સૂર કે શ્રુતિ કશું ન આંબતું તને, તું વિશુદ્ધ ગાન છે ને તું અગેય છે.  . કૈં વિકલ્પ તો નથી છતાં વિકલ્પ છે;…

પ્રિય, ‘તું મારો ને હું તારી’- એમ તો હૃદયની લાગણીઓ પ્રદર્શિત કરવા માટે આવાં વાક્યોની જરૂર પડે ખરી. પણ પછી આ જ વાક્યો લાગવા માંડે છે અનાવશ્યક અને જૂનાં ! અને પછી તો આવાં વાક્યો બોલવાં એટલે જાણે સંબંધોનું અપમાન જ. કારણ જેમ જેમ સંબંધ વિકસે છે તેમ શબ્દો ખરી પડે છે સાવ હળવાશથી. એ…