ખુદ જાતને સુધારવાનું મન થયું; શેતાનને પડકારવાનું મન થયું.  . કોઈ છબી રળિયામણી એવી હતી, એ દિલ મહીં ઉતારવાનું મન થયું.  . લો, રણ વટાવ્યું ને સરોવર સાંપડ્યું; ‘છે’- સાંઢણી ઝોકારવાનું મન થયું.  . આ કાગડો બોલ્યા કરે ઘરઆંગણે, આ આંગણું શણગારવાનું મન થયું.  . કે મૌનને ઘેરી વળી છે શૂન્યતા; કો’ શબ્દને પોકારવાનું મન…

આયના પર ચાલવું મુશ્કેલ છે, બિંબને પડકારવું મુશ્કેલ છે !  . સાવ કોરું છે સરોવર આંખનું, એ જ તો છલકાવવું મુશ્કેલ છે.  . એક વર્તુળમાં તમે જીવી શકો, વૃક્ષની સમ ફાલવું મુશ્કેલ છે.  . વાટ પકડે છે તમસ, પડતાં નજર, તેજથી ટકરાવવું મુશ્કેલ છે.  . નામ એનું ભીંત પર ને ખેસ પર, કાળજે કંડારવું મુશ્કેલ…

વાદળું થૈ જાઉં છું, વરસાદ તારા ઘર સુધી આવ્યો હશે; કેટલા છાંટા બનીને સાદ તારા ઘર સુધી આવ્યો હશે.  . કેમ પથ્થરની બની છાતી અને આ વ્રજ શી સંવેદના- એજ પથ્થર ગાળતો સંવાદ તારા ઘર સુધી આવ્યો હશે.  . મેં અહીં વરસો પછી મારી જ સાથે ગોઠડી માંડી હતી, છેક રોમેરોમમાં ઉન્માદ તારા ઘર સુધી…

શ્વાસ હો, ઉચ્છવાસ હો, પૂરતું નથી, જિંદગીનો ભાસ હો, પૂરતું નથી.  . આપણા ઘરમાંય દીવો જોઈએ, ચોતરફ અજવાસ હો, પૂરતું નથી.  . ઊડવાની હામ પણ હોવી ઘટે, એકલું આકાશ હો, પૂરતું નથી.  . બા-અદબ ‘ચિયર્સ’પણ કરવું પડે, માત્ર પીણું ખાસ હો, પૂરતું નથી.  . સૂર્ય નામે ઊંટ પડછાયા ચરે- ક્ષણ સમું કંઈ ઘાસ હો, પૂરતું…

મારે તને કહેવું છે કે હું તને પ્રેમ કરું છું પણ મને ભય છે કે હું તને કહીશ તો તું હસીશ અને મને મૂરખ કહીશ કારણ કે તું જાણે છે કે એ શબ્દ એટલે મારે મન શું અને તારે મન શું અથવા મને ભય છે કે તને પણ ભય છે અને શરૂ થાય એ પહેલાં…

બસ એકવાર તું આવી જા પવનની લહેરખી સમી – અને; હું ખીલી ઊઠીશ ફૂલોની જેમ. કદાચ, તારું હોવાપણું જ મારી જિંદગી છે. મને ડર લાગે છે કે, જિંદગીના અર્થ પામતા પહેલાં- મારી ‘સાંજ’ ઢળી જાય. અહીં સહરા વચ્ચે ક્યારેક ઝંખુ છું ઝાકળ, તો ક્યારેક ફૂલોભરી વસંત, હા, અહીં વસંત છે- પણ ફૂલો વગરની… પણ તેને…

તારા ઈશારામાં રહેલી અનકહી મોઘમ બધી વાતો ગઝલમાં હોય છે. ને એ લિપી ઉકેલવા ઉજાગરાથી તર-બ-તર રાતો ગઝલમાં હોય છે.  . એ પણ ખરું કે પ્રેમને આવાઝ કે આકાર જેવું કાંઈ પણ હોતું નથી, માનો ન માનો તે છતાંયે એનો પડઘો, એનો પડછાયો ગઝલમાં હોય છે.  . કેવો સમય તારી જુદાઈનો મેં કાઢ્યો’તો ક્ષણો સઘળી’ય…

પ્રતીક્ષા તરીકે આ નવતર પ્રણાલી ચડી જાય હૈયે ઘણીવાર ખાલી. .  હવે આ ઉતરતી નથી ઝણઝણાટી, છતાં પણ દશા ખૂબ લાગે વહાલી.  . કદી આપ તદ્દન વડીલ જેવું બોલો, અમુકવાર વાણી શિશુથીય કાલી. .  તમે એમ ચાલ્યાં સુગંધી બનીને, સભાખંડ મધ્યે ગઝલ જેમ ચાલી.  . નથી કોઈ ચોક્ક્સ દિશામાં જવાનું, ‘પવનની’ અમે આંગળી તોય ઝાલી.…

. આજ લગી મેં તો એનો ચહેરો ન જોયો, મહોરો ન જોયો સાંભળી કેવળ વાંસળી મન આપી બેઠી પ્રાણ આપી બેઠી સ્વીકારી લીધી મધથી મીઠી શરણાગતિની સાંકળી. સાંભળ્યું છે કે એ કાજળકાળો જોવા જેવો નથી ચહેરો રૂપાળો સખી જમુનાને જળ ભરવા પાણી જઉં કે નહીં એ વિચારે મનમાં ને મનમાં હું તો થાઉં છું અરે…