શ્વાસ હો, ઉચ્છવાસ હો, પૂરતું નથી, જિંદગીનો ભાસ હો, પૂરતું નથી.  . આપણા ઘરમાંય દીવો જોઈએ, ચોતરફ અજવાસ હો, પૂરતું નથી.  . ઊડવાની હામ પણ હોવી ઘટે, એકલું આકાશ હો, પૂરતું નથી.  . બા-અદબ ‘ચિયર્સ’પણ કરવું પડે, માત્ર પીણું ખાસ હો, પૂરતું નથી.  . સૂર્ય નામે ઊંટ પડછાયા ચરે- ક્ષણ સમું કંઈ ઘાસ હો, પૂરતું…

મારે તને કહેવું છે કે હું તને પ્રેમ કરું છું પણ મને ભય છે કે હું તને કહીશ તો તું હસીશ અને મને મૂરખ કહીશ કારણ કે તું જાણે છે કે એ શબ્દ એટલે મારે મન શું અને તારે મન શું અથવા મને ભય છે કે તને પણ ભય છે અને શરૂ થાય એ પહેલાં…

બસ એકવાર તું આવી જા પવનની લહેરખી સમી – અને; હું ખીલી ઊઠીશ ફૂલોની જેમ. કદાચ, તારું હોવાપણું જ મારી જિંદગી છે. મને ડર લાગે છે કે, જિંદગીના અર્થ પામતા પહેલાં- મારી ‘સાંજ’ ઢળી જાય. અહીં સહરા વચ્ચે ક્યારેક ઝંખુ છું ઝાકળ, તો ક્યારેક ફૂલોભરી વસંત, હા, અહીં વસંત છે- પણ ફૂલો વગરની… પણ તેને…

તારા ઈશારામાં રહેલી અનકહી મોઘમ બધી વાતો ગઝલમાં હોય છે. ને એ લિપી ઉકેલવા ઉજાગરાથી તર-બ-તર રાતો ગઝલમાં હોય છે.  . એ પણ ખરું કે પ્રેમને આવાઝ કે આકાર જેવું કાંઈ પણ હોતું નથી, માનો ન માનો તે છતાંયે એનો પડઘો, એનો પડછાયો ગઝલમાં હોય છે.  . કેવો સમય તારી જુદાઈનો મેં કાઢ્યો’તો ક્ષણો સઘળી’ય…

પ્રતીક્ષા તરીકે આ નવતર પ્રણાલી ચડી જાય હૈયે ઘણીવાર ખાલી. .  હવે આ ઉતરતી નથી ઝણઝણાટી, છતાં પણ દશા ખૂબ લાગે વહાલી.  . કદી આપ તદ્દન વડીલ જેવું બોલો, અમુકવાર વાણી શિશુથીય કાલી. .  તમે એમ ચાલ્યાં સુગંધી બનીને, સભાખંડ મધ્યે ગઝલ જેમ ચાલી.  . નથી કોઈ ચોક્ક્સ દિશામાં જવાનું, ‘પવનની’ અમે આંગળી તોય ઝાલી.…

. આજ લગી મેં તો એનો ચહેરો ન જોયો, મહોરો ન જોયો સાંભળી કેવળ વાંસળી મન આપી બેઠી પ્રાણ આપી બેઠી સ્વીકારી લીધી મધથી મીઠી શરણાગતિની સાંકળી. સાંભળ્યું છે કે એ કાજળકાળો જોવા જેવો નથી ચહેરો રૂપાળો સખી જમુનાને જળ ભરવા પાણી જઉં કે નહીં એ વિચારે મનમાં ને મનમાં હું તો થાઉં છું અરે…

. શબરી એનાં ચાખી બોર નાહક મચાવે અમથો શોર, રામ એમાં શું કરે ?  . કોઈ બિછાવી ફળિયે ફૂલ કરે આમ સુગંધી ભૂલ, રામ એમાં શું કરે ?  . ઈચ્છાઓને તેડી કાંખે સતત ખુદને ફરતી રાખે, રામ એમાં શું કરે ?  . મંદિર મંદિર પ્રગટ્યા હરિ પથ્થરમાં જઈ શ્રદ્ધા ઠરી, રામ એમાં શું કરે ?…

દોસ્ત, સાથે ભીંજાયા એ જ ચોમાસું બાકી જે વરસે એ શ્રાવણની બપ્પોરે રણની આંખોથી ઝર્યા આંસુ  . નોખીનોખી છત્રી એ છત્રી શું, ન્હાવું શું નોખાંનોખાં નેવાં તળે નહાવું જુદાંજુદાં ગીતોથી તો ડૂમો ભલો રે ભાઈ, જુદા જુદા સૂરમાં શું ગાવું  . ગીત સાથે ગાયાં એ જ ચોમાસું બાકી જે વરસે એ શ્રાવણની બપ્પોરે રણની આંખોથી…

 અજવાળું બહુ ડંખે છે, લે દીવો હોલવ ! આંખ તમરાને ઝંખે છે, લે દીવો હોલવ !  . ટેરવડાં શૃંગાર સજે, લે દીવો હોલવ ! સ્પર્શોની શરણાઈ બઝે, લે દીવો હોલવ !  . કાળી ઈચ્છા મરકે છે, લે દીવો હોલવ ! લોહીમાં કંઈ ફરકે છે, લે દીવો હોલવ !  . પછી આપણે ઝળહળશું, લે દીવો હોલવ…