આ અફાટ રણ વચ્ચે, રેતની ટેકરી પર ચડીને દૂર દૂર નજર દોડાવું છું ક્યાંય તારા નામની ધજા ફરકતી જોઈ શકતો નથી. સમગ્ર રણને ઘોળીને પીધાં પછી પણ કહી ના શકું, “હવે મને દર્દ થતું નથી.” મારા આ દર્દની વ્યથાને કણસતો કણસતો સવારે ઊઠું છું ત્યારે સૂરજના કિરણોનું ઈન્જેક્શન કારગત નીવડે છે. ને તારા નામની ધજાને…

ભૂલ્યો હું ત્યાંથી પાછો ગણું, એટલું તો કર, રેતી ઉપર ન ઘર હું ચણું, એટલું તો કર.  . દિલ મારું ગૂંચવાય છે શબ્દોની જાળમાં મુજ દર્દ  મૌનમાં હું વણું, એટલું તો કર.  . મારે ક્યાં કોઈ આંખ તણી કીકી થાવું છે ? કો’આંખનું ન માને કણું, એટલું તો કર.  . ઠંડે કલેજે કીધાં ઘણી લાગણીનાં…

जमीं से पहले खुले आसमान से पहले न जाने क्या था यहाँ इस जहान से पहले  . हमें भी रोज ही मरना पडता है मौत आने तक हमें भी जिन्दगी देनी है जान से पहले  . खयाल आते ही मंजिल से अपनी दूरी का मैं थक सा जाता हूँ अक्सर थकान से पहले . जो…

મેં તારી રાહ જોઈ – છેલ્લું કિરણ અંધારાને શરણે ગયું ત્યાં સુધી. પછી નિ:શ્વાસને સોણલાં ફૂટ્યા; ને ભીનીભીની વીજળી ય ચમકી પણ મેઘલી રાતે મને સંભળાતા પગરવમાં તારા ઝાંઝરે સાદ ન પુરાવ્યો. ગઈ રાતે તો હતું જ કે તું આવશે પણ … … … હવે તું આવે ત્યારે કદાચ હું નહિ હોઉં. અને છતાં ય…

તમે ફૂલ બનવાનું પસંદ કરશો કે વેલ એવું જો કોઈ મને પૂછે તો હું તો વેલ બનવાનું જ પસંદ કરું કેમ કે, ફૂલ રાતે ખરી પડે છે જ્યારે વેલ રાત-દિવસ લીલીછમ રહી વહાલપ વરસાવ્યા કરે છે. ખીલીને ખરવા કરતાં જો લીલોતરીનું અવિરત વહાલપ વેલ બની વીંટળાઈ રહેવામાં મળતું હોય તો પછી એના પર ફૂલ ખીલે…

અરેરે…..! તું આમ હતાશ શાને થઈ ગયો ? તું ખરી ગયેલું પુષ્પ હશે તો મને તારામાં રસ સીંચી ભમરો થઈને તારી સમીપ આવવાનું ગમશે તારી પાનખરને વસંત બનાવી મને તારી પ્રિયતમા થવાનું ગમશે. તારી નિરાશાઓને આશાને ઊર્મિઓ વડે ભીંજવવાનું ગમશે. તારા દર્દ અને મારા આનંદની અદલાબદલી કરવાનું મને ગમશે. તારી આંખોના અશ્રુ છીનવી લઈ તને…

અસાડ આવ્યો હો સખી, કેમ કરી કાઢું દન; નાથ નમેરા થઈ રહ્યા, હૃદે પડ્યાં રે રતન.  . અસાડો રે ઘન ઉલટ્યો, માગ્યા વરસે રે મેહ; વીજલડી ચમકારા કરે, વ્હાલે દીધો રે છેહ.  . મોરના સોર સોહામણા, દાદુર બોલે રે જોર; કોયલડી ટૌકા કરે, નાવ્યા નંદકિશોર.  . રાત અંધારી ઊડે આગિયા, દેખી ઝળકે રે મન; દીવડો…

ક્યારેક સ્ટિરિયો પરથી વહેતા બેગમ અખ્તરના શબ્દોને ઘૂંટડેઘૂંટડે પીએ છે મારા કાન. એમ થાય કે શબ્દો સાથે વહ્યા કરું, બસ વહ્યા કરું પણ આ સવાદશ તો થયા અને હજી તો મારે … … … ક્યારેક ઝરૂખે બેઠો જોઈ રહું છું શ્રાવણની જલધારા થાય છે કે નાહ્યા કરું બસ નાહ્યા કરું અને ભીંજવી દઉં મારા કોરાકોરા…

હું જે ગીત ગાવા આવ્યો હતો તે મારું ગીત તો હજી ગાવાનું રહી ગયું છે !  . મારો ઘણો સમય તો મારા વાજિંત્રના તાર મેળવવામાં જ ચાલ્યો ગયો. હજી ગીતની એ પળ મને આવી મળી નથી, હજી એ શબ્દો હૈયામાં ઊગ્યા નથી. માત્ર હૃદયમાં ઊંડું ઊંડું દર્દ છે, – પણ ન ગવાયેલાં ગીતનું !  .…