રઝળવું પડશે ગામગામ અર્થની તલાશમાં મળે ન કાયમી મુકામ અર્થની તલાશમાં . કોઈ કરે છે રામરામ અર્થની તલાશમાં કોઈ ઢળી પડે ધડામ અર્થની તલાશમાં . ઝૂકું કદી ન સાવ આમ અર્થની તલાશમાં શબદને મેં કરી સલામ અર્થની તલાશમાં . ગુલાબમાં પલાશમાં વિરાગમાં વિલાસમાં હું સહેજ તેમ, સહેજ આમ અર્થની તલાશમાં . કશેક સ્પર્શ એ મળે…

મને સહેજે રહ્યો જ નહીં ખ્યાલ ઠૂંઠવતા જીવતરની ઉપર આવીને તમે ઓઢાડો ચાદર કે વ્હાલ ? . ક્યારની કરું છું હું એવી રે અટકળ કે મ્હેંક્યા છે પુષ્પો કે શ્વાસ ? સહેજ કરી આંખો જ્યાં બંધ અમે ત્યાં તો સાવ નાનકડું લાગ્યું આકાશ ગાલ ઉપર ફરતું’તું પીંછું કે પીંછા પર ફરતા’તા ગાલ ? મને સહેજે…

મને આજે ઊઠવાનું મન નથી થતું ધારો કે આજે હું ન ઊઠ્યો તો ? . પહેલું એ કે બ્રેકફાસ્ટની મિટિંગ નક્કી કરેલ તે કે ન્સલ થશે. જેની સાથે મિટિંગ નક્કી કરી છે એ “કાંઈક થયું હશે” એમ માનીને પાછા જશે. ભલે. . ઓફિસમાં સેક્રેટરી પણ “કાંઈક થયું હશે” એમ માનીને મારી બધી એપોઈન્ટમેન્ટસ કેન્સલ કરશે.…

જિંદગીનો હાથ પકડી શ્વાસને આધાર તું આપી શકે તો આપજે. આપણા સંબંધને વિશ્વાસનો અણસાર તું આપી શકે તો આપજે. , બોલવા દે, ડોલવા દે, છોડવા દે, તોડવા દે, જોડવા દે તોય પણ, દ્રશ્ય ખટકે તો નવું નાટક, નવો શણગાર તું આપી શકે તો આપજે. . એક સાથે એક દસ્તાવેજ પણ તૈયાર થઈ ઊભા રહ્યા મારી…

શક્યતાનાં દ્વાર સાંકળ બનીશું ક્યાં સુધી ? ખુદ દિશાઓને સમેટી વિસ્તારીશું ક્યાં સુધી ? . આ હથેળીના અજાણ્યા, અટપટા માર્ગો ઉપર, ક્યાં જઈ ખોવાઈશું ? કોને મળીશું ? ક્યાં સુધી ? . આમ તો મૃગજળ સમું ક્ષિતિજોને મળવા દોડવું; તોય ઉંબરને અડી પાછા ફરીશું ક્યાં સુધી ? . અસ્તિત્વના ચગડોળ પર બે પળ ખુશી તો…

આપણી વચ્ચે નિકટતા એમ વીકસતી રહે જેમ કોઈ વૃક્ષ ઉપર વેલ વિસ્તરતી રહે . ગામ ભૂલેલી નદીની જેમ અટવાયા કરું નામ ભૂલેલી નદીની જેમ તું વહેતી રહે . દ્રશ્ય ને અદ્રશ્યનું ભેગા થવું સંભવ બન્યું હું તને જોતો રહું ને તું મને સ્મરતી રહે . સ્પર્શક્ષમ સાંનિધ્ય સાચે બહુ જ દુર્લભ હોય છે આમ તો…

હું તને મારા હ્રદયમાં સમાવવા માંગુ છું, જેમ એક મા પોતાના બાળકને જન્મ પહેલા જ સમાવી દે એમ. આંખો બંધ રાખીને પણ મા એની ઉપર હેલીઓ વરસાવતી હોય છે. જન્મ્યા પછી કેવું રૂપ હશે, કયા રૂપનું, કયા રંગનું હશે એની એને કશી ખબર હોતી નથી. પણ એનું એક સ્વરૂપ એની મન ઉપર અંકિત થયેલું હોય…

મારી આંખનું પરબીડિયું ઉઘાડી તું જો… તારે સરનામે લખ્યો કાગળ વાંચી તું જો… . મને રાષ્ટ્રધ્વજ જેમ તું ફરકાવ નહીં આમ હું તો તારો રૂમાલ છું – રૂમાલ; મને ફાવે તે રીતે તું સંકેલી નાખ- આંખ લૂછે  લે – ચાલ. . તારી આંગળીમાં ગલગોટા વાવી તું જો… તને પતંગિયું થૈ જતી અટકાવી તું જો… .…

मौन रात ईस भांति कि जैसे कोई गत वीणा पर बजकर अभी-अभी सोई खोई-सी सपनों में तारों पर सिर धर. . और दिशाओं से प्रतिध्वनियॉ जाग्रत सुधियों-सी आती हैं, कान तुम्हारी तान कहीं से यदि सुन पाते, तब क्या होता मधुर प्रतीक्षा ही जब ईतनी, प्रिय तुम, आते तब क्या होता . उत्सुकता की अकुलाहट…