આ જીવ જીવવાની ઈચ્છાઓ કરે એમ જાણે કે એક કીડી પાણીમાં તરે એમ. . એવું શું છે શબદમાં કે હું ફરી ગયો છું મૃત્યુ પછીથી બીજો અવતાર ફરે એમ. . હું વૃક્ષ થઈ ઊભો છું પર્વતના ઢાળ ઉપર સુક્કાં બધાંય પર્ણૉ ઝરણામાં ખરે એમ. . કાગળ કલમ દવાત અને એકલાપણું તું ગોખલાના દીવે દરબાર ભરે…

તું મને કાગળ લખે તો, રોજ હું સજદા કરું ! યાદના  અંજળ લખે, તો રોજ હું સજદા કરું ! . કોઈ મારા હાથમાં તડકો લખે વૈશાખનો, તું કદી ઝાકળ લખે, તો રોજ હું સજદા કરું ! . શું તરન્નુમ થઈ વહે છે શ્વાસની રફતારમાં ? તું મને અટકળ લખે, તો રોજ હું સજદા કરું !…

ચાલે છે શ્વાસોચ્છવાસ એની ખાતરી કરાવ ! તું છે હ્રદયની પાસ, એની ખાતરી કરાવ ! . આ તો ઘુવડની જાત, નયન ખોલશે નહીં, સૂરજ તણો પ્રકાશ, એની ખાતરી કરાવ ! . તાકી ઉપર ન ચાલશે ચાતક હવે અહીં લાગી છે ખરી પ્યાસ, એની ખાતરી કરાવ ! . સામે ઊભો છું એટલું પર્યાપ્ત ત્યાં નથી આવ્યો…

ખ્વાબમાં આવી શકું ? આપો રજા લાગણી વાવી શકું ? આપો રજા . બોલવાની ના ભલે પાડો તમે મૌન બિછાવી શકું ? આપો રજા . જામના બે ઘૂંટ જો આપો તમે પ્યાસ બુજાવી શકું ? આપો રજા . જિંદગી શું ચીજ છે આ પ્યારમાં મોત બોલાવી શકું ? આપો રજા . ( જગદીશ વરૂ )

એક દિવસ બરફને ખૂબ ઠંડી લાગી. ઠંડીથી એ એટલો ધ્રુજે જાણે કે એની ભીતર ધરતીકંપ ન થતો હોય. મેં ધાબળા પર ધાબળા ઓઢાડ્યા તો પણ કંઈ ન વળ્યું. મેં એની આસપાસ તાપણું કર્યું. ત્યારે કૈંક કળ વળી. . એક દિવસ આગને અસહ્ય બળતરા ઉપડી. નહીં જંપ નહીં ચેન કેવળ બેચેન. આગના મોંમાં બરફ મૂક્યો પણ…

તપતો સૂરજ ખિસ્સે રાખી, ચાલી નીકળો, ખુદનો પડછાયો ઉપાડી, ચાલી નીકળો ! . કિનારા તોડીને દરિયા ઉમટશે સામટા, મુઠ્ઠીમાં પૂનમને દાબી, ચાલી નીકળો ! . લ્હેરાતાં ઉગશે ખેતર ત્યાં ઈન્દ્રધનુષનાં, સૂકી ભોંમાં, સપનાં વાવી ચાલી નીકળો ! . ચોગરદમ ઘુમશે મોસમ વાસંતી, શોધવા- ટહુકાઓ કંઠે છૂપાવી ચાલી નીકળો . વીંધ્યે રાખો પોતીકાં અઢળક આકાશને, વરસાદી…

બસ પલળવું એ જ આશય હોય છે કોઈ પણ આંખો જળાશય હોય છે . માત્ર શ્રદ્ધા પર બધો આધાર હોય છે ક્યાં બધા પથ્થર શિવાલય હોય છે . જામ પેઠે ગમ બધા પીતો રહ્યો જિંદગી જાણે સુરાલય હોય છે . શક્યતાનો રોજ તોડું છું બરફ લક્ષ્ય મારું તો હિમાલય હોય છે . ઝંખના પણ ક્યાં…

જટા જો હું બાંધુ તો કૈલાસ લાગે છતાં જિંદગી કેમ વનવાસ લાગે . પુરાતન સમયમાં નવા રંગ ભરવા કલમ જો ઉઠાવું તો ઈતિહાસ લાગે . ભણેલોય માણસ અભણ થઈ ગયો કાં ? મનોમન વિચારું તો અભ્યાસ લાગે . વિખેરી રહ્યો છું ભરમની સમાધિ મને આ જગત સાવ આભાસ લાગે . ઘણીવાર એવુંય લાગે છે મીરાં…

એક ખોબા જળમાં તરવું ખૂબ અઘરું કામ છે, ખિસ્સાના ખાલીપે ફરવું ખૂબ અઘરું કામ છે. . ટેકરી પર સાથ તારો ના મળ્યો લીલો, અને ઢાળથી નીચે ઊતરવું ખૂબ અઘરું કામ છે. . નાહીને કોરાં થવાની વાતને કોરે મૂકો, ભીતરે ભીનાં નીતરવું ખૂબ અઘરું કામ છે. . છોકરીના મનની વાતો વાવના જેવી જ છે, વાવમાં ઊંડે…