શમણાને ફૂટી છે પાંખો લઈને નસીબ આજ આવ્યું જીવનમાં અણિયાળી નમણી એ આંખો . વર્ષોથી સૂના આ આંગણમાં આજે શૈશવના પગરવ થયા સંકોરી જાતને બેઠેલાં સ્પંદન અચરજથી ઊભાં થયાં ઉજ્જડ વેરાન સાવ સુક્કી ક્ષિતિજે ઘેરો અંધાર થયો ઝાંખો . ચહેરા પર વીખરાતી વ્હાલપની ભાષાને શોધવાની બોલવાની કેવી મજા રેશમિયા ગાલો પર તરવરતી લજ્જાને છેડવાની તેડવાની…

કશે ના જવાનું, બધે પહોંચવાનું કહે જીવ તારું હવે શું થવાનું . તસુભર જગા બસ મળે આ શિખર પર અને આપણે ત્યાં જ ઘર બાંધવાનું . તરસ કૈંક જન્મોની ખિસ્સામાં લઈને મથે શોધવા તું તીરથ ઝાંઝવાનું . મળે બેઘડી ના વિસામો નગરમાં સતત દોડવાનું, સતત હાંફવાનું . વખત છે હવે કાળીને નાથવાનો નથી આપણે જળકમળ…

પ્રેમ એટલે સહિયારી સફર. . છૂટા પડતી વેળાએ ‘આવજે !’ કહેવાનું ગમે નહીં એ છે પ્રેમ. . પ્રિય પાત્રની વાટ જોઈ તેને બારણેથી પસાર થતા જોવું એ છે પ્રેમ. . ગાલે હાથ ટેકવીને કલ્પનાની પાંખે વિચારે છે કે અત્યારે મારો દોસ્ત શું કરતો હશે ? આ પણ છે પ્રેમ. . ફોનની ઘંટડી વાગે… ને હડી…

સૂતું છે ગામ સન્નાટે, હવે હું સ્વપ્ન વ્હેચું છું પુરાણા સ્વપ્નને સાટે, હવે હું સ્વપ્ન વ્હેચું છું . ન આવે સહેજ અંદેશો કે છે જૂની જણસ આ તો સજાવીને ફરી હાટે, હવે હું સ્વપ્ન વ્હેચું છું . ખબર છે ખેલ ખતરાથી ભરેલો છે અને તો પણ લઈ પાસાઓ ચોપાટે, હવે હું સ્વપ્ન વ્હેચું છું .…

આ જીવ જીવવાની ઈચ્છાઓ કરે એમ જાણે કે એક કીડી પાણીમાં તરે એમ. . એવું શું છે શબદમાં કે હું ફરી ગયો છું મૃત્યુ પછીથી બીજો અવતાર ફરે એમ. . હું વૃક્ષ થઈ ઊભો છું પર્વતના ઢાળ ઉપર સુક્કાં બધાંય પર્ણૉ ઝરણામાં ખરે એમ. . કાગળ કલમ દવાત અને એકલાપણું તું ગોખલાના દીવે દરબાર ભરે…

તું મને કાગળ લખે તો, રોજ હું સજદા કરું ! યાદના  અંજળ લખે, તો રોજ હું સજદા કરું ! . કોઈ મારા હાથમાં તડકો લખે વૈશાખનો, તું કદી ઝાકળ લખે, તો રોજ હું સજદા કરું ! . શું તરન્નુમ થઈ વહે છે શ્વાસની રફતારમાં ? તું મને અટકળ લખે, તો રોજ હું સજદા કરું !…

ચાલે છે શ્વાસોચ્છવાસ એની ખાતરી કરાવ ! તું છે હ્રદયની પાસ, એની ખાતરી કરાવ ! . આ તો ઘુવડની જાત, નયન ખોલશે નહીં, સૂરજ તણો પ્રકાશ, એની ખાતરી કરાવ ! . તાકી ઉપર ન ચાલશે ચાતક હવે અહીં લાગી છે ખરી પ્યાસ, એની ખાતરી કરાવ ! . સામે ઊભો છું એટલું પર્યાપ્ત ત્યાં નથી આવ્યો…

ખ્વાબમાં આવી શકું ? આપો રજા લાગણી વાવી શકું ? આપો રજા . બોલવાની ના ભલે પાડો તમે મૌન બિછાવી શકું ? આપો રજા . જામના બે ઘૂંટ જો આપો તમે પ્યાસ બુજાવી શકું ? આપો રજા . જિંદગી શું ચીજ છે આ પ્યારમાં મોત બોલાવી શકું ? આપો રજા . ( જગદીશ વરૂ )