નિહાળીને ધસમસતો પ્રવાહ પહેલાં તો હું થથરી ગયો, પછી સાતે સાગર હું તમારું નામ લઈને તરી ગયો. હવે મારા લોહીનાં બુંદ બુંદ બરફના રાજકુમાર છે, જે ધૂણો ધધખતો હતો ભીતર એ તો ક્યારનોય ઠરી ગયો. કોઈ દોષ દર્પણોનો નથી-એ બિચારાનો નથી વાંક કંઈ, હતો મારો ખુદનો ચહેરો એ-જે નિહાળીને હું ડરી ગયો. જે તૂફાન સામે…

કોઈ નિર્મળ, યશસ્વી રાજવી નિશા વેળા, નગરચર્ચાનાં રહસ્યોથી ખિન્નતા ધારે ! હું સતત મૌનની ચાદર લપેટી ઘૂમું છું; ના રહી દ્રશ્ય કે અદ્ર્શ્ય ભિન્નતા મારે ! સમગ્ર શહેરના ગવાક્ષો ! તમે કંઈ તો કહો; કઈ તરફ તાનસેની રાગના આલાપ વહે ? કઈ તરફ સ્તબ્ધતા ધારી ઊભા છે મૃગવૃંદો ? કઈ તરફ પથ્થરો, કહો ને, પીગળીને…

બનાવોની વચ્ચે સફરમાં રહ્યો છું, હું મંજિલને છોડી ડગરમાં રહ્યો છું. જીવન આખું એવું વિવાદીત રહ્યું કે, નિરંતર જગતની નજરમાં રહ્યો છું. બધાને જ આશ્ચર્ય એ વાતનું છે, અખંડ કૈ રીતે કાચઘરમાં રહ્યો છું ? એ માણસને રોગી નહીં તો કહું શું ? સ્વયં જે કબૂલે કે ડરમાં રહ્યો છું. કદી આંખથી એના પીધી હતી…

કેટલાંક વર્ષોને વાપરે છે કેટલાંકને વર્ષો વાપરે છે. કેટલાંક વર્ષોને ધનની પેઠે સાચવી સાચવીને ખરચવા મથે છે. એક એક પળનો હિસાબ માંડે છે. કોઈક વળી છૂટે હાથે ઉડાવે છે. મજા એ છે કે, કોઈને ય ક્યાં ખબર છે કે મૂડી કેટલી છે ? બેલેન્સમાં શું છે ? સિલક શું વધી છે ? એકને ઘટી જવાની…

હવે તો મોટાં થયાં! હવે શેની ઉજવણી? ઘરડાં થયાં, હવે તો! આવા ઉદ્દગાર પાછળ વેડફેલા વર્ષોની વ્યથા જ હોય છે. આજને કાલ પર છોડનારાને મહાકાલ છોડતો નથી. પ્રત્યેક વર્ષ પ્રત્યેક માસ પ્રત્યેક સપ્તાહ પ્રત્યેક દિવસ પ્રત્યેક પળ… આપણને અવસર આપે છે જીવનને આનંદવાનો. માત્ર આપણી તૈયારી જોઈએ-જીવવાની. તત્પરતા જોઈએ-માણવાની. સજ્જતા જોઈએ-સ્વીકારવાની. વર્ષગાંઠ એ તો પૂર્ણત્વની…

એક ચકલીને ધૂળમાં નહાવું છે. ચોમાસુંય વાટ જોઈ બેઠું છે ડેલીએ વૃક્ષોએ જળથી ભીંજાવું છે. એક ચકલીને ધૂળમાં નહાવું છે. ધૂળનીઢગલીઓ શોધી શોધીને ચકલીનેય ચડી ગયો શ્વાસ ધરતીની ધૂળને ઝાડ પાન છાંયો ને ક્યાંક ને લીલો અજવાસ નદીયુંનાં નીર ફરી વહેતાં જો થાય તો કૂંપળનેય ઝાડવું થાવું છે. એક ચકલીને ધૂળમાં નહાવું છે. વાદળાંઓ શોધે…

શું કરું હું સર્વ કિસ્સા સંઘરીને ? ખાલીપો માણી શકું જો મનભરીને. મૌનની સામે થયો’તો એ પછીથી, હર્ફ પણ ઉચ્ચારું છું હું થરથરીને. જો વહેવું આવડે તો પાર દરિયા, ક્યાં કશે પહોંચી શકાયું છે તરીને! આંગળી બદલે પહોંચો ચાલશે પણ, હસ્તરેખામાં જ બેઠા ઘર કરીને? એક પરપોટાને કાપી નાખવો છે, એ જ સપનું રોજ આવે…

ત્યારે હું છોકરાં મામાને ત્યાં જાય એમ વારતાઓ પાસે જતો હું કીડીને પૂંઠે પૂંઠે શિકારી પાસે જતો ને તીરને આમ ને કબૂતરને તેમ જતાં નિહાળતો. હું કાગડાને કૂંજામાં કાંકરા નાખવા લાગતો હું સતને ત્રાજવે તોળતી પેલી બિલાડીની પૂંછડીને પણ તાકી રહેતો હું પેલા રાજાને પણ જોતો જે ઝાડ ઓથે સંતાઈને રસ્તા વચ્ચેનો પથ્થર કોણ ઉપાડે…