એક ખોવાયેલ નથડી, ને રમેલા રાસનો ક્યાં મળે છે કોઈ દસ્તાવેજ એ ઈતિહાસનો . દોસ્ત સાબૂત રાખજે સંવેદનાઓ પગ નીચે તો જ થઈ શકશે અનુભવ સાવ તાજા ઘાસનો . ઘોર અંધારે દીવો એકાદ પ્રગટાવો પછી અર્થ આપોઆપ સમજાઈ જશે અજવાસનો . તેં ઈમારતના ઘણા નકશાઓ ચીતર્યા પણ હવે આજ ચીતરી દે મને નકશો સૂના આવાસનો…

ધૂપ છે છાંવ છે, ખેંચ છે તાણ છે, ખૂબ સંભાળજે છે અજાણી જગા, શખ્સ અણજાણ છે, ખૂબ સંભાળજે. . કંઈક આ પાર છે, કંઈક એ પાર છે, એ જ છે આપણું, રાખની છે રમત, લાખની લહાણ છે, ખૂબ સંભાળજે. . છે સમય કૈં અલગ, છે નસીબ કૈં અલગ, છે દશા કૈં અલગ, એનું એ તીર…

આઘેથી અનંતથી આયો કે કાનજી વાયરો વસંતનો; વનરા તે વનમાં વાયો કે કાનજી વાયરો વસંતનો. .. લહરલહરીથી ગઈ ડાળીયે ઝૂકી, કોકે વળી હૈયે ગડી વાળીયે મૂકી. એક રાધીએ કીધ કાન-ફાયો. કે કાનજી વાયરો વસંતનો. . જે વેદમાં ન માયો, ભેદ કોઈએ ન પાયો; ઝંઝાશો આવ્યો તોયે જસદાનો જાયો, એક રાધાના શ્વાસમાં સમાયો. કે કાનજી વાયરો…

અમે કાગળ લખ્યો’તો પહેલવહેલો છાનો છપનો કાગળ લખ્યો’તો પહેલવહેલો કસ્તુરી શબ્દોને ચંદનમાં ઘોળ્યાતા ફાગણિયો મલક્યો જ્યાં પહેલો . સંબોધન જાણે કે દરિયાનાં મોજાંઓ આવી આવીને જાય તૂટી સંબોધન છોડીને કાગળ લખ્યો ભલે કાગળમાં એક ચીજ ખૂટી નામજાપની માળા લઈ બેઠા ને પહેલો મણકો જ ના ફરેલો . પહેલા ફકરાની એ પહેલી લીટી તો અમે જાણીબૂઝીને…

પ્રેમ કરવો એ એક ઘટના છે પણ ઘટનામાં પણ ઘટના છે તમને તો અવ કાંઈ કશું નહીં ને અમને તમારી રટના છે. . તમે બુદ્ધિથી બધુંય માપો અમને લાગણીઓનો છાક અમને જોઈએ ધોધમાર ને તમને ઝંખના હોય જરાક પાગલ અમે ભટકીએ તમારા પંથ બધા વહીવટના છે. . તમે શાંત સરોવર એમાં અમે ઊછળતી નૌકા તમને…

ફરી એ જ પડકાર અમને મળ્યો છે નવો એક અવતાર અમને મળ્યો છે . ફક્ત એક પળ જ્યાં કરી બંધ આંખો અજબ તેજ ઝબકાર અમને મળ્યો છે . સતત ચાલવાનું, ઘડીભર વિસામો તસુ કે ન તલભાર, અમને મળ્યો છે . અરીસાની ઓકાત શું કે બતાવે અદીઠો જે શણગાર અમને મળ્યો છે . ન સમજાયું શાને…

તેમને મારું આલ્બમ બતાવતાં મેં એક તસવીર તરફ ધ્યાન ખેંચ્યું. ’જુઓ, આ છે મારો મિત્ર, કેનિયામાં રહે છે. અને રબ્બરની કંપનીમાં મોટો હોદ્દો ધરાવે છે’. દુ:ખથી તેનું મોઢું પડી ગયું. ’હા, હું તેને જાણું છું, અને મેં એની સાથે પીધું પણ છે તે મને કેનિયામાં છ વર્ષ પહેલાં મળેલો પણ પછીના વર્ષે જ ટ્રેન અકસ્માતમાં…

આપણે ચાલ્યા હતા સાથેસાથે તને સીડીઓ મળતી ગઈ મને સાપ ગળતા ગયા. . થોડી સમજૂતીથી ઘણું ભોગવી શક્યો હોત પણ ક્યારેય ન આવડ્યું સંબંધોની ત્રિરાશિ માંડતા; મારા જીવનનો દાખલો ખોટો પડ્યો. . વર્ષોના પ્રવાહમાં દિશાશૂન્ય તણાયા પછી, જીવનસંધ્યાની ગોધૂલી વેળાએ, યાદોના પડછાયા બન્યા હમસફર. . અને થાકેલી આંખોએ સપનાની બારીએથી જોયું સમયના આંગણમાં રમતું બાળપણ.…

જ્યાં લીલાંછમ જંગલ લહેરાતાં હતાં ત્યાં માણસે સાફસૂફ કરીને ખેતર કર્યા અનાજપાણી રોપ્યાં. . જ્યાં હરિયાળાં ખેતર લહેરાતાં હતાં ત્યાં માણસે ધરમૂળથી સાફ કરીને ઘર બાંધ્યાં. . સરવાળે એવું થયું કે માણસ પોતે મૂળમાંથી કશુંક રોપવાનું ભૂલી ગયો બાંધવાનું શીખ્યો. . માણસ હવે પ્રણાલીની મજબૂત પ્લીંથમાં ઊગતાં બાળકોને બાંધે છે. . ( ધીરુ મોદી )