આપણે ચાલ્યા હતા સાથેસાથે તને સીડીઓ મળતી ગઈ મને સાપ ગળતા ગયા. . થોડી સમજૂતીથી ઘણું ભોગવી શક્યો હોત પણ ક્યારેય ન આવડ્યું સંબંધોની ત્રિરાશિ માંડતા; મારા જીવનનો દાખલો ખોટો પડ્યો. . વર્ષોના પ્રવાહમાં દિશાશૂન્ય તણાયા પછી, જીવનસંધ્યાની ગોધૂલી વેળાએ, યાદોના પડછાયા બન્યા હમસફર. . અને થાકેલી આંખોએ સપનાની બારીએથી જોયું સમયના આંગણમાં રમતું બાળપણ.…

જ્યાં લીલાંછમ જંગલ લહેરાતાં હતાં ત્યાં માણસે સાફસૂફ કરીને ખેતર કર્યા અનાજપાણી રોપ્યાં. . જ્યાં હરિયાળાં ખેતર લહેરાતાં હતાં ત્યાં માણસે ધરમૂળથી સાફ કરીને ઘર બાંધ્યાં. . સરવાળે એવું થયું કે માણસ પોતે મૂળમાંથી કશુંક રોપવાનું ભૂલી ગયો બાંધવાનું શીખ્યો. . માણસ હવે પ્રણાલીની મજબૂત પ્લીંથમાં ઊગતાં બાળકોને બાંધે છે. . ( ધીરુ મોદી )

પ્રત્યેક નાટકને એનો પ્રારંભ હોય છે હોય છે મધ્યાંતર : હોય છે એનો અંત. ફરી ફરીને સ્મરણની રંગભૂમિ પર એકનાં એક દ્રશ્યો ભજવવાનો થાક લાગે છે . હું મારી જાતને કેન્દ્રમાંથી ખેસવી લઉં છું અને જેમ એક વાર એન્ટ્રી કરી હતી એમ એક્ઝિટ કરીને પ્રેક્ષાગૃહમાં ગોઠવાઈ જાઉં છું. અને જોઉં છું તો દેખાય છે :…

. ૧ યુનોની વડી કચેરી ધરાવતા ન્યૂયોર્કમાં તમે એક ઉંદરની હત્યા કરતાં પકડાઈ જાઓ તો તમને જેલમાં જવું પડે પણ… બોસ્નિયા કે રવાન્ડામાં તમે ૧૦,૦૦,૦૦૦ કે ૨૦,૦૦,૦૦૦ મનુષ્યો (જી હા, ખરેખર મનુષ્યો)ની કત્લેઆમમાં સંડોવાયેલા હો તો તમારે ફાઈવસ્ટાર હોટેલના કોન્ફરન્સ હોલમાં યુદ્ધવિરામ અને શાંતિ માટેની વાટાઘાટોમાં ભાગ લેવો પડે. . ૨ યુનોની વડી કચેરી ધરાવતા…

આંગળી અડાડો તો તળિયું આવે એવા સાગર મારે તાગવા નથી વારે વારે ફૂંફાડો માર્યા કરે એવા કાળી નાગ મારે નાથવા નથી . બોલકી દીવાદાંડી બોલી ગઈ શું કે સૂરજ પણ ભરદરિયે ડૂબી ગયો. કોણ જાણે કેમ આજે ઊંડા આકાશમાં કાદવિયો અંધકાર ઊગી ગયો. ઝાંઝવાને જોઈને હરખી ઊઠે અને જળને જોઈને સહેજ મરકે પણ નહીં એવાં…

ફરી એ જ વર્તુળ મહીં વ્યાસ નાખ્યો, પુનર્જન્મનો એક ઈતિહાસ નાખ્યો. . અમે મન ઉપર એક અધ્યાસ નાખ્યો, કૂંડાળું કરીને વધુ ત્રાસ નાખ્યો ! . અડાબીડ અંધાર – અજવાસ નાખ્યો, અને આંખમાં તોય આભાસ નાખ્યો. . અમે પિંજરાને સ્વીકારી લીધું, તો- તમે પિંજરામાં સતત શ્વાસ નાખ્યો. . એને પૂગવાની શરતમાં જ ઊગ્યાં, એના ચાસ પાસે…

ઊઘડે છે મોડી રાતના આંખો બે પીર જેમ, મારામાં કોણ હોય છે બીજું શરીર જેમ. . સાંજે મળીને થાઉં છું હુંયે ભર્યોભર્યો, તુંય હસે છે ફૂલમાં વ્હેતા સમીર જેમ. . આવીશ ત્યારે સાંજના ઢગલો થઈ જઈશ, નીકળું છું ઘરની બહાર હું છૂટેલા તીર જેમ. . ભાગી રહેલા લોકને ફુરસદ નથી જુએ, સૂરજ સવારે શહેરમાં ફરશે…

મારું વચન આ પહેલું નથી કે છેલ્લું નથી માણસ થવું એ કંઈ સહેલું નથી . માણસ થવું એટલે ભૂલતા જવું પળપળમાં કમળ જેમ ખૂલતા જવું આભ જેવું આભ ક્યાંય મેલું નથી માણસ થવું એ કંઈ સહેલું નથી. . પારકાની ચિંતા ને પોતાની વાત નહીં એના જેવા કોઈ દિવસ કે રાત નહીં આપણું નસીબ એ કાંઈ…

નીચે મેદાનમાં છોકરાઓ ક્રિકેટ રમે છે. હું પાંચમે માળેથી તેમને જોઈ રહું છું જોરથી ફટકો વાગતાં દડો દૂર ઘાસમાં જઈ અટકે છે એક છોકરો ઘાસમાં દડો શોધવા ફાંફા મારે છે દડો નજીક છે છતાં તેને નજરે નથી પડતો હું મારા મન જોડે વાત કરું છું કે આ વિશ્વમાં હું ખોવાયેલો દડો છું કે દડાને શોધી…