અરે ! મેં તો કૈં પણ કહ્યું નથી તો પછી આ ફૂલો એકાએક કેમ ચીમળાઈ ગયાં ? . મેં તો કૈં પણ કહ્યું નથી તો પછી આ ધોધમાર વરસતો વરસાદ અચાનક કેમ અંદર ને અંદર સૂકાઈ ગયો ? . મેં તો કૈં પણ કહયું નથી તો પછી આ ઝંઝાવાતી પવન અચાનક ગગનની કઈ ગુફામાં લપાઈ…

જીવનમાં તો ઘણા એવા સરસ મુકામ આવે છે; અમે કરતા નથી કૈં પણ અમારું નામ આવે છે. . અમે તો એટલા માટે વિગતને સાચવી બેઠા; ઘરે હો સંઘરેલો સાપ તો એ કામ આવે છે. . ‘નથી પીતો’, ‘નહીં પીઉં’, હકીકત કોણ સમજાવે ? છતાં સાકીના હાથે કાં ભરેલા જામ આવે છે ? . ડરો ના…

જીવ પેઠે જાળવ્યાં’તાં એ જ સપનાં ચૂરચૂર, એ કયું વહેતું ઝરણ અટક્યું કે દરિયા ચૂરચૂર. . સાવ સાચું છે કશું સાચું નથી આ વિશ્વમાં, સંત, તારી જેમ છે મારીય ઈચ્છા ચૂરચૂર. . સાતસો વાનાં કર્યાં, આકાશના તારા ધર્યા, તોય આંખોની અડોઅડ સાત પગલાં ચૂરચૂર. . રાજિયો તો કૈં જ સિરિયસલી કદી લેતો નથી, થઈ ગયા…

છાની છપની ચણભણ ને હોબાળા વચ્ચે, ક્ષેમકુશળ છે શાયર લોહીઉકાળા વચ્ચે ! . આજ નહીં તો કાલે એણે ભરવા પડશે, ભડભાદર છે, તાણે સોડ ઉચાડા વચ્ચે ! . થીજેલા શબ્દો પણ એને કામ ન આવે, ઉષ્મા ક્યાં છે ? પૂછે ધોમ ઉનાળા વચ્ચે ! . એનું સાચું સરનામું આ, ક્યાંક લખી લો મળતાં મોતી છીપ…

શિર ઉપર તડકો ભલે ને ધોમ છે ફૂલથી લથબથ ભીતરની ભોમ છે. . કોઈ પણ વાતે નથી એ માનતી કામનાની શું હઠીલી કોમ છે. . આહુતિ સુખની સતત માંગ્યા કરે આપણો અવતાર છે કે હોમ છે. . એટલે તો હોઉં છું મદહોશ હું છે હવા સાકી ને શ્વાસો સોમ છે. . તોય ઈર્ષા બેઉ જગ…

યાત્રા જીવનની એટલે આવી સરસ રહી, તારા મિલનની દિલને બરાબર તરસ રહી. . એને વિતાવવાનું પણ ભારે થઈ પડ્યું, દુ:ખની ઘડીઓ આમ તો બેપાંચ દસ રહી. . તો પણ જુઓને કેટલા તરસ્યા જતા રહ્યા, વરસાદ સાથે વાઝડી વરસોવરસ રહી. . સૌને નિમિત્ત રાખી તમે સાચવ્યો મને, જીવી જવાયું આમ બસ આભારવશ રહી. . અસ્તિત્વ સાથે…

રોજ ઊઠીને એ જ ફરીથી દળવાનું મળવાનું, છુટ્ટા પડવાનું, મળવાનું . સુખ નામે એક સ્વપ્ન ગલોફામાં રાખી ધીરે ધીરે એને ખૂબ ચગળવાનું . એક તણખલું છું, કેવળ ક્યાં મેરું છું ? ગમે તેમ ને ગમે તેટલું ચળવાનું . કાળ કરી દે બંધ આપણી મુઠ્ઠીઓ શું ભીતર છે એ ય આપણે કળવાનું . બીજ ઉપાડ્યો છે…

કંઠમાં કાળી તરસનું ગાન પામેલા અમે, કંટકોના હારનું સન્માન પામેલા અમે ! . જન્મના ઝભલાની સાથોસાથ પહેરેલું કફન; અવતરણ સાથે જ બસ અવસાન પામેલા અમે ! . પર્ણની મર્મર કે પંખીના ટહુકા માણવા – સાવ ડઠ્ઠર, પથ્થરોના કાન પામેલા અમે ! . જિંદગીની જર્જરિત ઝોળીમાં સુખદ શ્વાસનું – કોઈ કંજૂસની કનેથી દાન પામેલા અમે !…

ભડકો કરે એ જ્યોતનો ભરોસો શું ? આવે ગમે ત્યાં, મોતનો ભરોસો શું ? . પાસે હંમેશા આઈકાર્ડ રાખું છું ! આ શહેર છે, શહેરનો ભરોસો શું ? . ચાટી રહે એકાંતમાં અડધાં થૈ થૈ – પણ લોકવચાળે એમનો ભરોસો શું ? . ભેળા મળીને પીઠ થાબડતા પરસ્પરની મોટાઈના આ વહેમનો ભરોસો શું ? .…