એક હાથમાં અંગારો ને એક હાથમાં બરફ દીધા છે . એકદંડિયા મહેલની વચ્ચે હેડકી હકડેઠઠ દીધી છે ગરમાળા નીચે બેસીને ચાંદનીને ગટગટ પીધી છે . રૂંવાંમાં મલ્હાર સીંચીને દીપક ચારે તરફ દીધા છે એક હાથમાં અંગારો ને એક હાથમાં બરફ દીધા છે . ચકરડીનું શિલ્પ થઈને ઊભવું પામ્યા ચોકની વચ્ચે ટહુકા થઈ ગ્યા તીરકામઠાં વહોરવા…

ઓરમોર ચારેકોર ઊછળે છે દરિયાનો વૈભવ રે અલ્લાલાબેલી, તરશું ડૂબશું સાથે વહેશું ભવોભવ રે અલ્લાલાબેલી. . ડગમગ નવના ફોતરે જંગ જીવતરના જીતવા અલ્લાલાબેલી, ભીતરમાં કોણ આ કોતરે પ્રસંગ કળતરના મિતવા અલ્લાલાબેલી. જળ ચોપાસ પણ દિલમાં લાગે દવ રે અલ્લાલાબેલી, તરશું ડૂબશું સાથે વહેશું ભવોભવ રે અલ્લાલાબેલી. . આભ હો વાદળીયા પણ મનમાં ખાલીપાના આભાસ અલ્લાલાબેલી,…

મા મને ચોંદો આલ કે ચોંદામાં પોણી સે, લોકો બધાયે કે’સ કે ચોંદામાં પોણી સે. પેલા સાપાવાળા સાપે’સ કે ચોંદામાં પોણી સે. એ તો રાજી થઈ નાચે’સ કે ચોંદામાં પોણી સે. આખી રાત્ય તરહે મર્યો ન મોઢું સુકાણું સેક; પાણી વ્હેતું શેઠ ઘેર, એની ભરઈ ગઈ છે નેક. ખોટા ટેન્કરના વાયદા કરે’સ કે ચોંદામાં પોણી…

ધાર-ધુબાકા અણીઓ અડખે બેઠો છું. પરબ માંડીને પબની પડખે બેઠો છું પબમાં આવે છત્તરધારી, ખપ્પરધારી, લખમીજાયા ખુરસીજાયા થઈ રઘવાયા ! હૂંસાતૂંસી, કાનાફૂંસી, ભૂંસા-ભૂંસી, મૂછા-મૂછી એક એકથી હોય સવાયા. ખદબદતી માખોની વચ્ચે બેઠો છું આછી-ઝીણી ઝરણી લઈને બેઠો છું ……પરબ માંડીને. . મૂકે નસ્તર, ધરતી અસ્તર, ઉપર બખ્તર, ભેટ પ્રમાણે આશિષ દેતી ‘ખાસ’ કથા છે; સુખવાસી…

ઈચ્છાનું તો એવું, જાણે વૃક્ષ ઉપર પર્ણોની માફક સદાય ફૂટતાં રહેવું. . માંડ મળેલી ધરા ટેકીને માણસ રહે છે ઊભો જગા મળે તો વિસ્તરતી રહે શાખ ને ખીલે ફૂલો ઝંઝાવાતે ખરે પર્ણ તો હસતા મુખે સહેવું ઈચ્છાનું તો એવું . જાતભાતના છોડ-વેલથી ભરી ભરી છે દુનિયા નામઠામનાં છોગાં વિણ બસ એમ જ એ તો ઊગ્યાં…

અટકળ કળી શકાશે નંઈ, સહેજમાં મળી શકાશે નંઈ, ક્રિયાપદોના કૂંડાળામાં, શબ્દને છળી શકાશે નંઈ. . વડવાયુંની વચમાં બાંધ્યા સુગરીઓએ માળા, ગામની વચ્ચે સીમ ફૂટ્યાના થઈ રહ્યા હોબાળા, . શેઢા પરના આવળ-બાવળ લણી શકાશે નંઈ, અટકળ કળી શકાશે નંઈ; સહેજમાં મળી શકાશે નંઈ, . ઝાકળ જેવું આંખમાં ફૂટ્યું પગને ફૂટ્યાં પાન, માણસ થઈને બન્યો ચાડિયો ગાઈને…

તિમિરથી તેજ ટકરાવી હવે તો હાથ પણ થાક્યા દીવાઓ નિત્ય પ્રગટાવી હવે તો હાથ પણ થાક્યા . મને લાગે છે ક્ષમતા ખોઈ બેઠા છે એ ખૂલવાની સતત આ બાર ખખડાવી હવે તો હાથ પણ થાક્યા . રહી છે વાંઝણી આ આપણાં સપનાંઓની ક્યારી બિયારણ રોજ ત્યાં વાવી હવે તો હાથ પણ થાક્યા . અભિગમ આક્રમક…

[ગઈ કાલે વાયા જય વસાવડા એ સમાચાર મળ્યા કે “ગુજરાતીના ઉમદા કવિ, ‘ડાર્ક & ઇન્ટેન્સ’ રચનાઓના સર્જક વિપિન પરીખ(૮૦)નું નિધન થયું છે. એમની ચોટદાર મર્મવેધક રચનાઓનો વારસો જ હવે જીવંત રહેશે”. વિપિન પરીખ મારા પ્રિય કવિ છે.  મોટી વાત પણ સાદી સીધી ભાષામાં લખવાની એમની  શૈલી મને પ્રિય હતી. કવિ અને તેની કવિતા કદી મરતી…

૯ . હે, મા ! માતાના ગર્ભની નાળમાંથી છૂટ્યા પછી અમારી એક એક ક્ષણ મરણ તરફનું ગમન હોય છે. કહો કે એ દરેક ક્ષણ તારી સાથેના મિલાપનું અવતરણ હોય છે. સંતોએ પણ કહ્યું છે કે માણસ મૃત્યુને નજર સમક્ષ રાખી જીવે તો એનું જીવતર ધન્ય બની જાય. એની ક્ષણેક્ષણ અણમોલ બની રહે. છતાં ખબર નહીં…

૮ . હે, મા ! નવરાત્રિના નવે દિવસોની એક એક ક્ષણ તારા નામના જાપથી વિતાવી છે. અમે જાણીએ છીએ કે આ પવિત્ર દિવસો તારી ભક્તિ કરવા માટેના પાવન પર્વ સમાન છે. આ દિવસોમાં કરેલાં સદ્દકાર્યોનાં શુભ ફળ અનેક ઘણાં હોય છે તો જાણે-અજાણે પણ કરેલાં પાપકર્મોનાં અશુભફળ પણ ગુણાકારની રીતે અનેક ઘણાં વધી જાય છે.…