કોઈ મારું ન થયું કોઈ સંબંધો ન તૂટ્યાં, ડાળખી સાવ લીલી રહી અને પર્ણો ન ફૂટ્યાં. . કોઈ ગોફણના જાણે હોઈએ અમે પથ્થર, ક્ષણોના હાથમાંથી રોજ એ રીતે છૂટ્યાં. . લો આવજો મલશું સ્મરણના મેળામાં, એક તો દૂરનાં સગપણ અને અંજળ જ્યાં ખૂટ્યાં. . ખબર ન રહી કે આરપાર જઉં છું વીંધાતો, ફૂલ આવેશમાં આવીને…

આ અમરફળને અડકવાની તલપ ક્યાં હોય છે આપણી જિજીવિષા એવી પ્રબળ ક્યાં હોય છે . મેં રમતમાં ને રમતમાં શબ્દ ઉછાળ્યો હતો શોધવા નીકળી પડ્યો પણ જળકમળ ક્યાં હોય છે . જળમાં ઊંડે જઈને બસ એટલું જાણી શક્યા માછલીને મન કશુંયે તળ અતળ ક્યાં હોય છે . પોતપોતાની પરકમા લઈને સહુ ઘૂમ્યા કરે બેસવું ધૂણી…

નાની અમથી વાતમાં સરહદ ચણાતી જાય છે બાકીનું બધું રાબેતા મુજબ થાય છે . જાળ નજરોની બહુ લાંબે સુધી ફેલાય છે બાકીનું બધું રાબેતા મુજબ થાય છે . શાંત પાણીમાંય હોડી ધમપછાડા ખાય છે બાકીનું બધું રાબેતા મુજબ થાય છે . હર ક્ષણે પંખીની ખાલી આંખ ક્યાં વીંધાય છે ! બાકીનું બધું રાબેતા મુજબ થાય…

એક સાંજે- સાત વર્ષના મારા દીકરાએ, એના ખભા કરતાં લગભગ ડબલ સાઈઝની સ્કૂલબેગ ખભેથી ઉતારતાં, મને પૂછ્યું- મમ્મી ! તને ‘ફેઈસ રીડીંગ’ આવડે ? હું જરા ચોંકી ગઈ… પછી-સ્વસ્થ થઈ મેં પૂછ્યું ‘ફેઈસ રીડીંગ’ એટલે શું ? એ બોલ્યો- જો હું તને શીખવું. હું એને એકીટશે જોતી રહી… એ સડસડાટ બોલવા માંડ્યો, આપણે જેની સાથે…

(3) . સાહિબ, સંભાળે છે ધૂરા ઊગેલા મનસૂબા આપોઆપ જ થાતા પૂરા. . ટોળે વળતો સામેથી આ પંથ સામટો પગમાં. મુકામ આવી જીવતો થાતો જાણે કે રગરગમાં. . કાળમીંઢ ચિંતાના પહાડો થાશે ચૂરેચૂરા ! સાહિબ સંભાળે છે ધૂરા. . વાવી જાતું કોણ અને અહીં કોણ ઉગાડી જાતું ? ખેતરના ઊભા શેઢાને એનું અચરજ થાતું !…

(૧) . સાહિબ, આપો એવી માળા એક સામટાં ઉઘાડે એ નાનાં મોટાં તાળાં. . ટાઢ-તાપ વેઠીને નાહક ઊભે મારગ ભટક્યાં ! પડતાં ને આખડતાં તોયે ક્યાંય કદી ના અટક્યાં ! . નજર પડે ત્યાં રુદિયાં કેવાં થૈ જાતાં રઢિયાળાં ! સાહિબ આપો એવી માળા. . એક અગોચર તંતુથી ભમતા જીવને બાંધો. ફાટેલા જીવતરનું વસ્તર હળવે…

ખોઈ બેઠો છું ચરણ બસ એ જ તો તકલીફ છે તાગવું છે તપ્ત રણ બસ એ જ તો તકલીફ છે . સાવ જે સામે ઊભા એ હાથ ના ઝાલી શકે ખૂબ ઊંડું છે કળણ બસ એ જ તો તકલીફ છે . એક યુગને આંબવાની હોડ માંડી આપણે છે સિલકમાં એક ક્ષણ બસ એ જ તો…

દરેક વખત ડરતાં રહેવા કરતાં તો સારું છે એક વાર ડરનું પોતાનું લિસ્ટ બનાવી લે જાણી લે એમના વિશે અને પછી ડરવું એક-એકથી . ડર આવે સૌથી પહેલાં એ બારણેથી જે ખુલ્લું હતું એ કહેતાં- અમે તમને ભય-મુક્ત કરીશું કોને કહીએ એ વખતે અને હમણાં પણ કોને કહીએ સૌથી વધારે એમનાથી જ ડરીએ છીએ. .…

એક પરપોટો પુન: પાણી થશે, કોને ખબર ? આપણી પૃથ્વી ય ધૂળ ધાણી થશે, કોને ખબર ? . જાત ઓળખતાં જ અણજાણી થશે, કોને ખબર ? શાહીના સ્પર્શે સહજ શાણી થશે, કોને ખબર ? . ઊડતા પંખીની પરછાંઈ જે પકડે જાળમાં પારધી એ સતનો સહેલાણી થશે, કોને ખબર ? . આવી પહોંચી છે કોઈ ગંગા…