ખેતરમાં માણસ આકારનો ચાડિયો જ શા માટે . કોઈ શિકારી બાજ અથવા હિંસુ પશુની પ્રતિકૃતિ મૂકી શકાય . પણ માણસને ખબર છે કે આમ કરવાથી પંખીઓ ડરતાં નથી . તેઓ બાજની પાંખ નીચે બિલ્લીના પેટ ઉપર કે સિંહના મોંની બખોલમાં માળા બાંધશે દાણા ખાશે અને ખવરાવશે . માણસ અને ચાડિયા વચ્ચેનો ભેદ પંખીઓ પારખી શકતાં…

ઉતાર પોઠ, સાંઢણી ઝુકાવ, વણજારા ! હવે તો બસ કે આ છેલ્લો પડાવ, વણજારા ! . કયા પડાવનો પીડે અભાવ, વણજારા ! હજી છે કેટલાં બાકી તળાવ, વણજારા ! . કયા તે વણજારાને કરવી રાવ, વણજારા ! દીધો તેં વણજારા જેવો જ ઘાવ, વણજારા ! . ગયાં ક્યાં તાંસળીભર્યા અમલ અને કેસર ? બન્યો શું…

મારી જ શ્રદ્ધાનો હવે એ જાદુ લાગે છે મને કે લીમડો કડવો હવે આ સ્વાદુ લાગે છે મને . જો ભીતરે ઊતરી જતું ગત જન્મ જેવું આ નગર કોઈ ગઝલના શેર જેવું દાદુ લાગે છે મને . તારાં સ્મરણનાં ડાકુ મનના ડુંગરા ઘમરોળતા- ને આંસુના અસવાર પ્રસંગો કાદુ લાગે છે મને . આ શ્વાસ મારા…

કૈં અજબ તરસીને તરસાવી ગયા, આપણે ફાવટ વગર ફાવી ગયા. . કોણ ભીતર ભાવનું ભૂખ્યું હતું, જે મળ્યું એ સર્વ અપનાવી ગયા. . એક પણ પાનું ન વાંચ્યું કોઈ દી, ગ્રંથ સઘળા એ જ સમજાવી ગયા. . જિંદગીભર સાથ મન ઝંખ્યા કરે, હાથ છેલ્લે એમ લંબાવી ગયા. . સાવ તરસી આંખમાં એનાં સ્મરણ, આજ પણ…

શૂન-ચોકડી રમતાં રમતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા વળ ચઢાવી વાતો કરતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા . ૯-૧૫ની ટ્રેન પકડતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા બાજી હારી પાછા ફરતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા . દર્પણના નગરોમાં ફરતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા ખુદની સામે ખુલ્લાં પડતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા . ભીડ વચાડે રસ્તો કરતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા ખોવાયેલો ચહેરો જડતાં; ઝળઝળિયાંએ ઘેરી લીધા…

મળી… ફ્રોકમાં. ખુશ થઈ. રિબિન બંધાવી- લખોટી ટીંચી- દોડ્યાં, ગબડ્યાં- આળોટ્યાં રેતીમાં… પાંચીકા ઉછાળ્યા.. ધબ્બાં, ચૂંટીઓ… ને કીટ્ટા !! પછી થોડાં ગંભીર- પ્લાઝામાં- બ્લેક કોફી ને ફ્રેંચ ટોસ્ટ, નક્કી કર્યું પપ્પાને મળી લેવાનું ડેઈટનું, હનીનું !!! ચિમ્પુ-મીનીનું… !..!!… બેતાળાંની ફ્રેઈમનું- પછી બોખાં થવાનું- નદીના કિનારેની બેંચનું- ચૂંચી આંખે હાથમાં હાથનું ને ગળચટ્ટી મિઠાઈવાળા શ્રાદ્ધનું- બસ,…

યમુનાના તીરે, છલકાતાં નીરે; ભીના સમીરે ક્યાંક વાગે, મોરલીના વેણ ક્યાંક વાગે; મારાં સૂતાં સંભારણાં જાગે, યમુનાને તીરે ક્યાંક વાગે મોરલીના વેણ ક્યાંક વાગે. . ઊભા છે ઘાટ શ્યામ સૂરની સમાધિમાં નીર શ્યામ નયણે નિહાળી, યમુનાનાં વ્હેણ સંગ તાલ રે મોલાવી ડોલે ડોલે કદમ્બની ડાળી; મઘમઘતા સૂર મહીં મ્હેકે કસ્તૂરી મન મૃગલો વૃંદાવનમાં ભાગે…. .…

હું અળખી, પણ વ્હાલું તુજને કોણ – કહે તો જાણું ! કદંબ વ્હાલું ? યમુના વ્હાલી – કે વ્હાલું ગોકુળનું વ્હાણું ? મથુરાની મ્હોલાતો વ્હાલી ? કે વ્હાલું વંશીનું ગાણું ? વ્હાલી વનરા, ધેનુ વ્હાલી; વ્હાલું કાં તો રણનું ટાણું ! પટરાણીનાં ઓઝલ-ભોજન, વળી સુદામાનું તરભાણું ! સુવર્ણનગરી અતિશે વ્હાલી: રાજ-રખાપત હું શું જાણું ?…

લયબદ્ધ વિસર્જનની વ્યથા કોણ આપશે ? સર્જનના નામે એવી દશા કોણ આપશે ? . ચિક્કાર બસમાં પહેલાં ચડી જા તું અબઘડી, વિચારજે પછી કે જગા કોણ આપશે. . મેં શું ગુનો કર્યો છે મને ખબર નથી, છે એટલી ખબર કે સજા કોણ આપશે. . કળથી તેં બારણાં તો ઉઘાડી લીધાં છે પણ, અંદર તને જવાની…