मैं बुदबुदाता हूँ और मेरी आवाज नहीं सुनी जाती मैं फिर कहता हूँ कुछ शब्द और इन्तजार करता हूँ कुछ आवाजें फिर निकलती हैं मेरे कंठ से वे मेरी ओर देखते हैं और वापस काम में लग जाते हैं मैं बोलते समय अपने हाथ भे हिलाता हूँ खट-खट जमीन पर ठोंकता हूँ अपने जूते चुटकी…

નાની હતી ત્યારે મા ! તું મારી નાનકડી હથેળી ચોખાના દાણાથી ભરી દઈને કહેતી; ‘બેટા, એક પણ દાણો નીચે પાડ્યા વગર લઈ જા.’ ચાની ઉકળતી તપેલી ઉતારતાં કહેતી ‘બેટા, સાણસીની પકડ ઢીલી ન થાય એ જોજે.’ રસોડામાં ગરમીથી આંખો બળતી ત્યારે કહેતી; ‘જા બેટા, આંખો ધોઈ આવ, નજરને ઝાંખી ન પડવા દે.’ મને વધતી જોઈને…

કુહાડી સાથે માણસે બગીચામાં પ્રવેશ કર્યો અને લીમડાની ડાળી પવનની બાથમાં લપાઈ ગઈ દિવાસો ઊજવતી રાતરાણીને અંધારા આવ્યાં બાળકની જેમ વૃક્ષને ખોળે ચડેલી વેલે ચીસ પાડતાં પંખી સામું જોયું અને મોગરાની કળીઓ ઠીંગરાઈ ગઈ. ( નીતા રામૈયા )

રાત પડી છે ને અંધારું છે સાચવજો ઊંઘ ચડી છે ને અંધારું છે સાચવજો ! કેટકેટલું ભટક્યા ત્યારે ઝાંખી ઝાંખી વાટ પડી છે ને અંધારું છે સાચવજો ! હંમેશાં નિષ્ફળ રહેતી’તી એ ઈચ્છાઓ પાર પડી છે ને અંધારું છે સાચવજો ! જીવનભર જે ગણગણવાનું મન હતું એ કડી જડી છે ને અંધારું છે સાચવજો !…

મંદિરના માધવને સપનામાં દેખાયું, રાધા બની ગઈ મીરાં ! પછી મીરાંને રાધાના રૂપમાં નિહાળવાને, ગોપીજનવલ્લભ અધીરા. રાધાએ પહેરેલું શ્વેત એક વસ્ત્ર અને હાથમાં લીધો’તો એકતારો, મેઘધનુષનું ઓઢીને ઓઢણું, મીરાં કે’ ‘મોહન બસ ! મારો મારો’. રાધાની ડોક મહીં શોભે રુદ્રાક્ષ અને મીરાંની ગ્રીવામાં હીરા ! રાધા બની ગઈ મીરાં ! ચંદનતિલક એક રાધાને ભાલ અને…

અજનબી તે નામ પણ ભૂલી ગયા ઘર ગલી ને ગામ પણ ભૂલી ગયા ક્યાં જવાનું હોય ? પહોંચી ક્યાં ગયા રામ પણ ને શ્યામ પણ ભૂલી ગયા ખુદ સ્વયંને પણ મળી શકતા નથી એટલા ગુમનામ પણ ભૂલી ગયા છેવટે દર દર ભટકતા થઈ ગયા આખરી પયગામ પણ ભૂલી ગયા કોઈ માટે કંઈ કરી ના પણ…

બની જઉં હું તારા માટે તારું દર્પણ, મારા માટે મારું. તું જુએ ત્યારે તને આવકાર મળે, હું જોઉં ત્યારે મને આમ રહું ચૂપ, નિર્ભાર…. અ અપેક્ષા, ન અભિપ્રાય ન કોઈ તિરાડ છાતી પર સદાના પોતપોતાના સંઘર્ષની- જેમાં હોઈએ છીએ તું ને હું રાતદિવસ રત, સતત ભલે લડે તું યુદ્ધો તારાં મારે પણ હોય છે મારાં.…

આજ આ આકાશ મારા હાથમાં છે. સૂર્યને હું શોધવા નીકળી શકું છું, એટલો અજવાસ મારા હાથમાં છે. તૂટલો આ શ્વાસ મારા હાથમાં છે. જિંદગીનો દાવ હું હારી ગયો છું, ના કશો અવકાશ મારા હાથમાં છે. ખૂટતો વિશ્વાસ મારા હાથમાં છે. કોઈ નકશો, કોઈ સરનામું નથી કે, ધૂંધળો આભાસ મારા હાથમાં છે. શબ્દ એવો ખાસ મારા…

ક્યાંક કોઠે હું ગઝલ થૈ ને ગવાતો જાઉં છું, શ્વાસ થૈ ને પાન સાથે હું ચવાતો જાઉં છું. સાવ સામી છાતીએ હું ઘા ઝીલું તલવારના, ક્યાંક નાના શબ્દથી ભારે ઘવાતો જાઉં છું. હું સખત થૈ તાપ રણ શી જિંદગી જીવી ગયો, ક્યાંક લીલી ડાળ થૈ માળે છવાતો જાઉં છું. ક્યાંક છલકી જાઉં છું નાળાં અને…

શબ્દ સાંભળતા રહ્યા, દીવાઓ ઝળહળતા રહ્યા ઘેનમાં સરતા રહ્યા, દીવાઓ ઝળહળતા રહ્યા રંગબેરંગી પતંગિયા ઘેરી લઈ દીવાની શગ નૃત્ય કંઈ કરતા રહ્યા, દીવાઓ ઝળહળતા રહ્યા કેટલા ચહેરા પ્રકાશિત જ્યોત ઊપસી ગયા મિત્રો સાંભરતા રહ્યા, દીવાઓ ઝળહળતા રહ્યા કેટલી જગ્યા હતી બાકી કથાના ચિત્રમાં એમાં રંગ ભરતા રહ્યા, દીવાઓ ઝળહળતા રહ્યા કેટલા પડછાયા કાળા શ્વેત દીવાલે…