દિલ પર ભલેને બોજ ને મુખ પર તનાવ છે, લોકોને મળતાં રહેવું એ મારો સ્વભાવ છે. મારી નજરમાં મારા પ્રણયનું મહત્વ પણ, લોકોની દ્રષ્ટિમાં એ ફક્ત એક બનાવ છે. કારણ વગરનું હસીયે તો પાગલ ગણાઈએ, હસતા રહો તબીબોનો એવો સુઝાવ છે. પહેલાં કદી ભર્યું ભર્યું મારુંય ઘર હતું, આજે સમય છે કેવો, ન કંઈ આવજાવ…

તરંગો હોય ના નહિતર સપાટી પર, વ્યથા છે ડૂબનારાઓની પાણી પર. બળીને પણ ન છોડ્યો સિંદરીએ વળ, હતું સર્વસ્વ એનું એજ આંટી પર. તમારી આંગળી મેળામાં જ્યાં છૂટી, રહ્યો વિશ્વાસ ના જાહોજલાલી પર. ગમે તે રીતે ક્ષણ અવઢવની આ વીતે, અમે છોડી દીધો ઉત્તર સવાલી પર. ઉકેલી ના શક્યા એક નામ જીવનભર, લખ્યું’તું સૌપ્રથમ જે…

છું પ્રતીક જડનું તો શું થયું – નિરંતર ગતિમાં મળીશ હું ભલે હોઉં દાખલો પૂર્ણનો – છતાં હર ક્ષતિમાં મળીશ હું ન મળે જગતના કોઈ ખૂણે નખ જેટલાયે સગડ છતાં મને શ્રદ્ધા એટલી છે સદા તમારી સ્મૃતિમાં મળીશ હું બધાયે નિયમ મહીં હોય છે અપવાદ એક-બે એ રીતે છું નગણ્યમાંયે નગણ્ય પણ તમને અતિમાં મળીશ…

એ જે અફવા હતી કથા છે હવે, આવ, જોવા સમી દશા છે હવે. દૂર ઊડતો ગુબાર જોઉં છું, કાફલો છે કે ના દિશા છે હવે. તું હતી તો ખુદા હતો મારો, ના ઈબાદત, ના આસ્થા છે હવે. એક મારા જ પ્રાણ રૂંધાયા, નહિ તો ચારે તરફ હવા છે હવે. રંગ ગેરુઓ હોય કે લીલો, જે…

નથી જોયો જેને કોઈએ હજી આદમીના લિબાસમાં પૂરી શક્યતા છે એ શખ્શ જોવા મળે નબીના લિબાસમાં હુંય જાણું છું છે ભરમ નર્યા-છતાં ક્યાં ટૂટ્યો છે ભરમ હજી મને રણની રેત મળ્યા કરે છે સદા નદીના લિબાસમાં મને માફ કર ખુદા શું કરું સ્વીકારી તમારી રહેમતો મને સ્વર્ગ સાતેય સાંપડ્યાં-ગમતી ગલીના લિબાસમાં કરે બાહ્ય-રૂપની જગ સ્તુતિ…

સાવ આમ ? ભવભવની વાત પૂરી પળમાં તમામ ?! આપણે આપણને, બીજાને, ફૂલોને કરતા’તા વહાલ આપણો વ્યવહાર હતો સઘળો તહેવાર અને ઊડતો’તો મનમાં ગુલાલ, ચાલ્યાં બસ ચાલ્યાં બસ ચાલ્યાં પણ ? પહોંચવું જ નહોતું તો ચાલ્યાં શું કામ ?! થનગનતી પાંખ હતી, સહિયારી આંખ હતી, હૈયામાં હામ હતી; ઓછું પડ્યું શું આકાશ ? હમણાં તો…

ના, ના, ના મારે નથી થવું મીરાં મારે નથી થવું રાધા નથી થવું વિશાખા કે ચંદ્રલેખા કે લોપા કે ગોપા કે કોઈ પણ રોપા. મારે તો રહેવું છે કેવળ પન્ના. કેવળ આ હવાની જેમ. મારા નામની આસપાસ કશું જ નહીં- નહીં પિયર નહીં સાસરવાસ ન કોઈ સહવાસ. આસપાસ કેવળ અવકાશ અવકાશ. હું નહીં પન્ના મોદી…

આંખો સામે તરે ખભો ને મનમાં માથું ઢળે “સખી !” કહી બોલાવે એવો એક સખા જો મળે ! કદી કોઈને કહી નથી કંઈ એવી અઢળક વાતો અંદર અંદર ઊગીને આથમતી જાતી રાતો જાત ઉલેચું આખી ત્યારે તળિયે ટાઢપ વળે “સખી !” કહી બોલાવે એવો એક સખા જો મળે ! સાચેસાચ્ચું કહી દેવામાં લાગે છે બહુ…

રોજ મેળો ભરાય મારે મેડે રે સૈ ! મારું ઘર તો છલોછલ… વળી ઉપરથી કોઈ રાગ રેડે રે સૈ ! મારું ઘર તો છલોછલ… ક્યાંક છમછમ સૂણુંતો ક્યાંક વેણુ હવે મીઠું લાગે છે મને મે’ણું કોઈ ગમતીલું રમતીલું છેડે રે સૈ ! મારું ઝાંઝર છલોછલ… રોજ મેળો ભરાય મારે મેડે… કોણ આવ્યું ને કોણ નહીં…