આંસુઓનો ભવ્ય જે ઈતિહાસ છે એને તમારે વાંચવો પડશે. અક્ષરો રુપે લખેલો શ્વાસ છે એને તમારે વાંચવો પડશે. સાવ સીધીને સરળ ભાષા વડે મારા હૃદયનાં તૂટવાનો એક, કારસો મેં વર્ણવેલો ખાસ છે એને તમારે વાંચવો પડશે. લોહીથી લથબથ થયેલા લાગણીનાં પ્રેત ભટકે પૃષ્ઠની વચ્ચે, હાંસિયો પણ લાશનો આભાસ છે એને તમારે વાંચવો પડશે. સૂર્ય નામે…

૧. નદીઓને એકમેક સાથે ઝગડતી જોઈ, દરિયો પથ્થરપર માથું પછાડે છે ! ૨. ગુમ થઈ ગયેલી નદીના વિરહમાં દરિયો રેતીમાં શંખલાં વીણ્યા કરે. ‘કોઈક હોડી નદી મળ્યાના સુખદ સમાચાર લાવે!’ ૩. કાંઠે રમતાં બાળકો સાથે ઘર ઘર રમવા દરિયો હડી કાઢતો આવે. ( પ્રીતમ લખલાણી )

૧. ટેલિફોન પર ધૂંઆપૂંઆ થતા દરિયાને પર્વતે કહ્યું : ‘જરા ધીરજ રાખ તને મળવા નદી ક્યારની અહીંથી નીકળી ગઈ છે !’ ૨. વાદળ કોઈ દિવસ નદીના સુખદ વાવડ લઈને આવશે ! એ આશાએ પર્વત આભ સામે આંખ સામે તાકીને બેસી રહે છે. ૩. પલાંઠી વાળીને બેઠેલ દેવતાઓને પર્વતે કહ્યું : ‘ક્યારેક હેઠા ઊતરીને જુઓ તો…

૧. શિક્ષકે પૂછ્યું : વિશ્વના નકશામાં ભારત ક્યાં ? વિદ્યાર્થીએ આંગળી ચીંધી : બારીમાંથી દેખાતા ફૂટપાથ તરફ. ૨. ઈતિહાસમાંથી ખોવાઈ ગયેલ બુદ્ધ, મહાવીર અને ગાંધીનાં પગલાં કદાચ ફૂટપાથે સાચવી રાખ્યાં હશે ! ૩. ‘વહ સુબહ કભી તો આયેગી’નું સ્વપ્ન જોતા ફૂટપાથ પ્રતીક્ષામાં રાત આખી જાગે ! ૪. સમજાતું નથી કે ફૂટપાથ નવરો છે કે પછી…

૧. હે પથ્થર, જો તને હૃદય ન હોત તો ! શું રામ ક્યારેય સીતાના હૃદય સુધી પહોંચી શક્યા હોત ખરા ! ૨. જે પથ્થરો ફૂલોનો બોજ ઉઠાવવા સમર્થ બને છે ! શું તે જ ઈશ્વર તરીકે પૂજાય છે ? ૩. પ્રત્યેક પથ્થરને ઈશ્વર થવું હોય છે ! પણ હથોડી ને ટાંકણું જોઈ માર્ગની કોરે બેસી…

જિંદગી થોડાક પડછાયાઓ જેવી ઊગતી તડકાની વચ્ચે સાંજનો ભાર હળવો થાય એવી રાતમાં સ્વપ્ન આંજી દોડતા રાખે દિવસભર ઓનલાઈન વોટ્સઅપ હોઈએ ત્યાં જ પકડાઈ જવાતું કોઈના મેસેજથી… આવવો જોઈએ મેસેજ જેનો એને કરવો પડતો સામેથી હંમેશાં લાગણી ટચ સ્ક્રીન જેવી થઈ ગઈ છે ખૂલવાનું હોય ત્યારે ના ખૂલે ને ખૂલે તો ટેરવાને ન્યાલ કરતા સ્પર્શ…

અંદર ને અંદર આનંદ મને એટલો કે બહાર એને કેમ કરી બતાવું ? આનંદ એ દરિયાની માછલી નથી કે જાળમાં ઝાલીને લઈ આવું. ડાળીને પહેલી વાર ખીલે છે ફૂલ એને ઝાડનો આનંદ કહેવાય કે નહીં ? મૂળિયાંને કોણ જાણે શુંનું શું થતું હશે આટલો આનંદ કદી જીરવાય કે નહીં ? પંખી જો હોય તો પીંજરામાં…

હવે આ માણસોની વાતની બહુ બીક લાગે છે. મને મારી જ ખુદની જાતની બહુ બીક લાગે છે. દિવસનાં સૂર્યનો રંજાડ સહેવાની પડી આદત, મને ઝળહળ થતી આ રાતની બહુ બીક લાગે છે. કરે છે કંટકો જે ઘાવ એ તો હોય છે સારા, મને ફૂલો તણા આઘાતની બહુ બીક લાગે છે. કરે ઘૃણા જગતનાં લોક તે…

વરસે અનરાધાર અને મન કોરું કોરું ! તરસે લથબથ પ્રાણ અને મન કોરું કોરું ! અંતરમાં એકલતાનું રણ ધોમ ધખે છે ત્યારે, પગરવને અંકૂરિત કરવા બીજ રોપશો ક્યારે ? મૃગજળ સમા વિરહના દરિયા ને સ્મરણોનું ફોરું… વરસે અનરાધાર અને મન કોરું કોરું… અમને અંતરિયાળ મળ્યું એ હતું કયું અજવાળું ! એક જ ઝબકારે અનંતને આરપાર…