એ દુકાનમાંથી બહાર આવી કારનું બારણું ખોલ્યું અનાજ અને શાકભાજીના થેલા એણે પાછલી સીટમાં મૂક્યા એ સીધી ઘર પહોંચી ભૂખ્યાં થયેલાં ઘરના લોકોની આગોતરી ફરિયાદ લઈને મોઢું વકાસીને ઊભું રહેલું રસોડું પોતાની ગેરહાજરીમાં સરકસના ખેલ રમ્યા પછી ત્રણેય બાળકોના ચહેરા ઉપર કોરાયેલું તોફાન એકને ભણાવવાનું બીજાને દાક્તર પાસે લઈ જવાનું ત્રીજાને રમતું રાખવાનું બધાં ને…

હમણાં અહીં ને આજ હવે સીધો જવાબ દે, આંસુ હતાં તો કેમ હતાં સીધો જવાબ દે. ફૂટ્યું નવું પ્રભાત અને કોઈ ક્યાં ગયું ? પગલાં હતાં તો કોણ ગયું ? સીધો જવાબ દે. આ તું અને છે તારી અસર કોણ માનશે ? બીજું કોઈ જો તો છે ક્યાં ? સીધો જવાબ દે. હરફર હતી જે…

कल रात सपने में एक औरत देखी जिसे मैंने पहले कभी नहीं देखा था पर मिलते ही लगा कि ईस बोलते नयन-नक्श वाली औरत को कहीं देखा भी हुआ है हो न हो यह वही है जो मेरी कल्पनाओं के बाग में अक्सर आ कर फूलों से खेलती दिखती रही जहां मिले थे वह जगह…

મોકો ન આપ્યો મોટાં મોટાં તોફાન ઝીલવાની અનિવાર્યતાએ નાનાં નાનાં ઈંગિતો સમજાવનો પસાર થઈ ગયાં મોટાં મોટાં તોફાનો પસાર થઈ ગયાં નાનાં નાનાં ઈંગિતો પણ જાતને જકડી રાખતી મુઠ્ઠી થોડી ઢીલી કરી છે બચેલું સ્વ આખું છે કે અધૂરું ભીનું છે કે કોરું તેની ખબર કે પરવા રહી નથી કદાચ હું કોઈ શક્યતામાં કેદ થઈ…

તું માગે મોજું એકાદું ને હું દઈ દઉં દરિયો આખો, તું પૂછે કે પ્રેમ કેટલો ને હું કહી દઉં દરિયો આખો. આંસુ ભીનાં, વાદળ ભીનાં, ઝાકળનાં ટીપાંયે ભીનાં, શીકરની તું વાત કરે ને ત્યાં જ ધરી દઉં દરિયો આખો. સ્પર્શ સહજ ને તો પણ ભાસે દૂર દૂર તું સામે પારે, તને પામવા થાતું ક્ષણમાં પાર…

(૧) પાડોશીએ નવું ઘર લીધું મોટું અમારાથી દૂર… પોશ એરિયામાં એકવાર અમસ્તા નીકળવાનું થયું. મને બારણામાં ઊભેલો જોઈને સોફા, ખુરશી, ટિપોય…નાચી ઊઠ્યા સહુ બોલ્યા, આવો આવો… પડોશી બારણાં વચ્ચે જ ઊભા રહીને બોલ્યા: બહુ ઉતાવળમાં લાગો છો…પછી ક્યારેક જરૂર આવજો પગથિયાં ઉતરતાં મને સંભળાયું કદાચ એક પાયો ખુરશીનો તૂટી ગયો… (૨) બહુ વરસો પછી પડોશીના…

ખોવાઈ ગયેલા સુખના પડઘાઓ એકઠા કરવાથી સુખ નથી મળતું. ખરી ગયેલી પાંદડીઓને એક પછી એક પાછી ગોઠવવાથી ફૂલ ક્યાં ફરી સર્જી શકાય છે ? ઉછળતા એક મોજાને નજરમાં પરોવીએ પણ એમાં દરિયો તો ઘુઘવતો નથી. સુખ તો ડૂબી ગયું છે ક્યાંક તળિયે તૂટી ગયેલી કોઈક નૌકાની જેમ ! તોયે આપણે કેમ ? ખરી ગયેલી પાંદડીઓને…

સાહિબ, ઝટપટ આવો પટમાં. દરશનઘેલી આંખ અમારી અટવાતી ઘૂંઘટમાં. ક્યાં જઈ લેવો સહેજ વિસામો, ક્યાં જઈ ગાવી પીડા ? રાત-દિવસ બસ, ગમતી ડાળી ઝંખે છે પંખીડાં ! સમજાવી દેજો સઘળુંયે બદલાતી કરવટમાં. સાહિબ, ઝટપટ આવો પટમાં. સુક્કા રણમાં ભીની નજરુંનાં વાદળ વરસાવો. ગોથાં ખાતા કૈંક જીવને હાથ જરા લંબાવો. આમ તમે ઓઝલમાં રહેતા, આમ રહો…

સાહિબ, ભેદ જરા સમજાવો. મનની મરુભૂમિને ખેડી ચપટીક સમજણ વાવો. કયા જનમને પુણ્યે પૂગ્યા અમે તમારે પાદર ? કેમ કરીને પાર અમે આ કીધા સાત સમંદર ? કયા કરમને કારણ અઢળક વ્હાલ તમે વરસાવો ? સાહિબ, ભેદ જરા સમજાવો. અંધારી રાતે અણદીઠા મારગમાં અટવાતાં. મુકામ મળતાવેંત અમે તો ભીનાંભીનાં થાતાં. સૂને આંગણ આવી લીલાં તોરણ…

સાહિબ, સૌને સરખા વ્હાલા. સોહે સૌને કંઠે વ્હાલની એ વૈજયંતી માલા. જગ આખાને ચાહીચાહી કરતાં રહે રૂપાળું. એને પગલે ધગધગતું રણ થઈ જાતું હરિયાળું. સકળ વિશ્વમાં વ્હેંચાતા એ થઈને પ્રેમ-પિયાલા. સાહિબ, સૌને સરખા વ્હાલા. આમ વસે છે શ્વાસશ્વાસમાં, આમ રાખતાં દૂરી. કૂવાકાંઠે તરસ્યા રહીએ, એ કેવી મજબૂરી ! ઝાંખી કરવા જીવ પળેપળ કરતો કાલાવાલા. સાહિબ,…